Ժամանակը գեղարվեստական ընկալման մեջ
Լույս է տեսել Կարինե Ռաֆայելյանի «Ժամանակի նոր չափումներում» պատմվածքների ժողովածուն, որում հեղինակի ընկալումներն են իր և մեր ապրած ժամանակի, դրանում խմորվող իրադարձությունների մասին: Գիրքը նվիրված է Կարինե Ռաֆահելյանի մոր՝ Սիրանուշ Գրիգորյանի հիշատակին: «Արձակում վաղուց է արժևորված պարզ խոսքը, միևնույն ժամանակ խիտ ասելիքը, նոր պատկերների ու ընդհանրացումների միասնական համատեղումը: Այս բոլորը կա այս ժողովածուում: Կարինե Ռաֆայելյանի այս ընտրանին պարզապես հնչեցնում է շատ վաղուց կուտակվածը, որ իր ներսում գերխիտ շերտեր ունի՝ մարդու և նրա շրջակա աշխարհի, հաճախ բիրտ ու առարկայական, նաև բարդ ու սովորական: Իսկ պատմողի ճկուն ձայնը նոր կարելի է համարել. դա աշխարհի անհարթությունները վայելած ու ճաշակած մարդն է, ով կարծես ապրել է դեռ իր ծնունդից էլ առաջ և ապագան տեսնելու զարմանալի ունակությամբ է օժտված» ,- կարդում ենք գրքի խմբագիր Անի Փաշայանի առաջաբանում: Հոկտեմբերի 29-ին Ժողովրդական արվեստի կենտրոնում կկայանա ,,Ժամանակի նոր չափումներում,, գրքի շնորհանդեսը՝ գրական աշխարհի ներկայացուցիչների մասնակցությամբ: Ստորև ներկայացվող հատվածը ,,Սասունցի Դավթի հայացքի ներքո,, պատմվածքից է. Օրը երեկոյանում էր, կայարանամերձ քառակուսիները` քիչ-քիչ դատարկվում: Մութն իր բարի թևերով աշխարհի աչքից թաքցնում էր շուկայի աղբը, արկղերի ծանրության տակ կքած կանանց ցավատանջ դեմքերը, Սասունցի Դավթի` հարկահաններին պատուհասելու պատրաստ Թուր Կեծակին ու քնած մտագարից փողերը գողացած լակոտի և ոստիկանի գաղտնի գործարքը… Հետո վարորդն ու ոստիկանը գրեթե նախրապանի ճարպկությամբ իրենց քառակուսիներից դեպի ավտոբուս քշեցին դեռ գործը չավարտած առևտրականներին: Բոլորի հոգնած դեմքերին գծագրվել էր բութ երանությունը. ավարտվել էր ակտիվ աշխատանքային առօրյան: Շատերն արդեն ննջում էին` շուտով տուն հասնելու ապահով հույսով: Վարորդն անսովոր փութկոտությամբ բացեց իր խցիկի դուռը, ցատկեց բազկաթոռին, միացրեց շարժիչը, և այն է, պիտի պոկվեր տեղից, երբ կատաղի արագությամբ հրապարակ մտավ մեկ ուրիշ մեքենա: Ուղևորները մի պահ չըմբռնեցին, թե ինչ կատարվեց, չհասկացան, թե ինչն էր երկու վարորդների միջև ծագած կատաղի ծեծկռտուքի պատճառը: Բայց ոչ բառարանային եզրույթների արանքում հնչող հատուկենտ արտահայտություններից պարզ դարձավ կատարվածի ինչն-ինչոցը: -Դու ուշացար, դրա համար էլ ես բարձեցի,- հևում էր ուղևորներով լի ավտոբուսի վարորդը: -Ուշացա՞,- վայրենի ձայնով ոռնում էր մյուսը,- ուշացա՞: Ե՛ս չուշացա, դո՛ւ շուտ էկար: Ուշանայի էլ` ե՛ս էի բարձելու. է՛դ էր պայմանը: Կատաղի հաշվեհարդարը շարունակվում էր: Ոստիկանն արդեն լքել էր իր թագավորությունը` երկու վարորդների հետ էլ հաշիվները շահեկանորեն փակած: Իսկ լուսնի լույսի տակ ու Սասունցի Դավթի սահմռկած հայացքի ներքո անտարբեր հետաքրքրությամբ գիշերային համայնապատկերն էին դիտում իրենք` ավտոբուսի մեջ բարձվածները` սպասելով սեփական բախտի նոր ցոլացումներին» :
Հետևեք մեզ Viber-ում
