Ի՜նչ փառահեղ, ազնվական ընկեր կորցրի...

Ի՜նչ փառահեղ, ազնվական ընկեր կորցրի, որին գիտեի դեռ 1980-ականներից: Հորս տարիքին էր, բայց ընկերություն էինք անում, ինչպես տարեկիցներ, քանզի պայծառ մարդիկ, պայծառ ուղեղները տարիք չեն ունենում... Գրողների միությունը մեր ինստիտուտին շատ մոտ էր և մենք վերջին կուրսում հաճախ էինք գնում միություն Հայաստանում միակ ֆանտաստ գրողին, պրպտուն ուսումնասիրողին, փայլուն հրապարակախոսին, հրաշալի թարգմանչին՝ ԿԱՐԵՆ ՍԻՄՈՆՅԱՆԻՆ տեսնելու, հետը զրուցելու: Միշտ էլեգանտ հագուկապով, գեղեցիկ կեցվածքով, բարեհամբույր, խոսքաշատ, հետաքրքրասեր մտավորականը մի քանի կուրսեցիներիս հետ շփվում էր ինչպես հավասարը հավասարի հետ: Սոցաշխատանքի հերոս գրողների, Ցեկա-յական ամբիցիոզ գրչակների շրջապատում Կարեն Սիմոնյանի անբարդույթ պահվածքը նոնսենս էր: Կինը՝ տիկին Անահիտն էլ մեր ինստիտուտում բեմական խոսք էր դասավանդում: Նույնքան պայծառ դեմք: Աղջիկներից Լիլիթը ռեժիսորական կուրսում էր սովորում: Ընդհանրապես՝ Սիմոնյան ընտանիքը սովետի մգլած համակարգում ազատության օազիսներից մեկն էր: Ֆրանսիա մեկնելուց շատ տարիներ անց մի օր անսպասելի խմբագրությունում ինձ ասացին, որ Ֆրանսիայից Կարեն Սիմոնյանն է քեզ նամակ ուղարկել, քո հոդվածները կարդացել ու շատ է հավանել, հեռախոսահամարդ է ուզում: Վերջին տասը տարիներին զանգահարում էր տուն ու մեկ ժամից ավելի զրուցում էինք, անպայման ուզում էր այս կամ այն հարցի վերաբերյալ իմ կարծիքն իմանալ: Իսկ երբ ՖԲ-ում գրանցվեցի՝ նաև ,,չատով,, էինք հաղորդակցվում /թեպետ, դարձյալ զանգում էր/: Պարտաճանաչորեն Փարզում հրատարակված իր գրքերը ուղարկում էր ինձ՝ ջերմ ու անկեղծ ընծայագրով: Հիմա, երբ վերընթերցում եմ մեր նամակները, տեսնում եմ, թե որքա՜ն ասելիք կա. գրականություն, արվեստ, քաղաքականություն... Անդադրում մշակ էր, բացառիկ ինտելեկտուալ, հայրենիքի անցուդարձով ապրող պատվական հայ... Ափսոս, հազար ափսոս... /5 տարի առաջ Լիլիթը մեզ հյուր եկավ/