Դու հո ռոբո՞տ չես, ա՜յ անհող․․․
Արսեն Թորոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրառում է արել և բոլորը՝ մի մարդու նման հայհոյում, անիծում են նրան։ Նա ասելով, բնական է, հասկանում եք, որ խոսքը ընդհանրացված իշխանության մասին է։ Կարդացի գրառումը և հասկացա, թե ինչն է խոցել մարդկանց։ Ահա այն․ «Սիրելի հայրենակիցներ, տեղեկացնում եմ, որ Ադրբեջանի Հանրապետությունում (Ղարաբաղում) մինչ այժմ բնակվող 10 հայեր և ազգությամբ ռուս մեկ ՀՀ քաղաքացի դիմել են Ադրբեջանի եւ Հայաստանի պատկան մարմիններին՝ Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխվելու խնդրանքով։ Դիմումների հիման վրա նշված անձինք տեղափոխվել են Հայաստանի Հանրապետություն»։ Անմիջական միտք է առաջանում՝ դու հո ռոբոտ չես, ա՜յ անհող․- այդպես էլ արձագանքում են նրա գրառմանը։
Արցախը չմարսված թեմա է, մարդկանց կոկորդին կանգնած, չնայած իշխանավորներդ վաղուց այդ թեման կուլ եք տվել, ո՜նց եք խոսում այդ գերզգայուն թեմայի մասին։ Նույնիսկ Արցախ անու՞նը չեք հիշատակում․․․
Արցախը հայաթափվել, մարդիկ մազապուրծ՝ առանց մի շորի, փախել են իրենց հողից, տնից, պաշտոնական սառը վիճակագրությու՞ն եք ներկայացնում․․․Աչքալուսա՞նք եք տալիս, որ Արցախում հայ չի մնացել։ Ամեն միտք այս գրառման մեջ կարծես սառած, ռոբոտային վիճակագրություն է՝ չմիջամտելով մարդկանց ցավին։ Ու դա մարդկանց մոտ առաջացնում է «Մի հայ թողնել, և այն էլ՝ թանգարանում» պատմական խոստումը, բայց նույնիսկ թանգարանի հայն էլ հիմա չկա իր բնօրրանում։ Այս պայմաններում թվեր ներկայացնելը որպես ֆակտ՝ հեգնանք, անտարբերություն, ցավի վրա խնդալու խոցող ընկալում ունի։
Հասարակությունը սպասում էր կարեկցանք, աջակցություն, ցավի ճանաչում, ոչ թե «ռոբոտային» ձևակերպումներ։ Իշխանությունը պիտի ընդունի դառը իրականությունը, զգա կորուստը և ցույց տա, որ պետությունը հոգում է մարդկանց մասին, ոչ թե թվերը հաշվում։ Հուզումը, ցավը, կորուստը պետք է երևան խոսքում՝ չափի սահմաններում, որպեսզի դա չվերածվի վիրավորանքի կամ ազգային անտարբերության նշանի։
Իշխանությունը պիտի զգա, ճանաչի մարդկանց ցավը, ոչ միայն արձանագրի այն։ Կանգնած եք դատարկված հայրենիքի ֆոնին՝ խոսելու փոխարեն թվերով։ Դուք մարդկանց ավելի շատ խոցում, վիրավորում եք։ Դատարկված հայրենիքի ֆոնին ձեր տոնն ու լեզուն դա չպիտի լիներ։ Սա ցավոտ թեմա է, ոչ թե անձնական, այլ ազգային ցավ, կորուստ, որը չեք զգում։ Դուք հոգ տանող, ցավ վերցնող չեք՝ ցավ տվո՜ղ եք․․․
Հասմիկ Բաբաջանյան
«Հրապարակ օրաթերթ»
Հետևեք մեզ Viber-ում
