Ֆոն դեր Լայենը թերևս չի կարող չպատկերացնել, որ այդպիսով ակամա արդարացնում է ՌԴ- հարձակումը Ուկրաինայի նկատմամբ․ Բադալյան

Հայկ Բադալյանը տելեգրամյան իր ալիքում գրում է․ «Իսրայելն իրավունք ունի պաշտպանվելու, Իրանն էլ տարածաշրջանային անկայունության հիմնական աղբյուրն է, հայտարարում է Եվրահանձնաժողովի նախագահ ֆոն դեր Լայենը, որը խոսել է Նաթանյահուի հետ:

 Ֆոն դեր Լայենը թերեւս չի կարող չպատկերացնել, որ այդպիսով ակամա արդարացնում է Ռուսաստանի հարձակումը Ուկրաինայի նկատմամբ: Դե ֆակտո, Իսրայելի հարձակումը Իրանի նկատմամբ, Իսրայելի հարվածներն Իրանին՝ «ինքնապաշտպանության իրավունքի» անվան տակ, Եվրամիությանը դնում է բավականին անհարմար վիճակում,. Որովհետեւ աջակցելով Իսրայելին, նրանք ակամա «հիմնավորում» են Ուկրաինայի հանդեպ Ռուսաստանի գործողությունները:

Չէ՞ որ նույն հիմնավորմամբ Մոսկվան է բացատրել իր քայլերը՝ ասելով, որ ինքնապաշտպանվել է, քանի որ ՆԱՏՕ-ի անդամ Ուկրաինան դիտարկում է անվտանգության սպառնալիք:

 Մեկը կարող է սրա հետ լինել համաձայն, մյուսը՝ ոչ, բայց դրանից չի փոխվում իրողությունների տրամաբանությունը: Ինչպես Իսրայելն է ասում, որ «միջուկային Իրանը» իր համար անթույլատրելի սպառնալիք է, այդպես էլ Ռուսաստանն է ասում, որ ՆԱՏՕ բազաներով Ուկրաինան իր համար անթույլատրելի սպառնալիք է:

Ավելին, եթե օրինակ Իսրայելը չունի ոչ մի ապացույց, չի ներկայացնում որեւէ փաստ, որ Իրանը ստեղծում է միջուկային ռումբ, Ռուսաստանը ունի փաստ, որ Ուկրաինան քայլեր է կատարում դեպի ՆԱՏՕ, իսկ 2021 թվականին էլ ՆԱՏՕ անդամ՝ Ռուսաստանի էքզիստենցիալ հակառակորդ Բրիտանիայի հետ կնքել է Ազովի եւ Սեւ Ծովերում երկու ռազմակայան կառուցելու համաձայնություն:

Այսինքն, այս դեպքում, եթե առաջնորդվենք ֆոն դեր Լայենի տրամաբանությամբ, Ռուսաստանի «ինքնապաշտպանության իրավունքը» ավելի փաստարկված է, քան Իսրայելինը:

Այս համեմատություններն անցկացնում եմ, ցույց տալու համար միջազգային քաղաքականության երկդիմիությունը: Սա իհարկե չի վերաբերում միայն Եվրամիությանը: Սա վերաբերում է միջազգային քաղաքականության բոլոր շատ, թե քիչ խոշոր խաղացողների վարքին: Չկան ստանդարտներ, դրանք միշտ եղել են, կան ու լինելու են առնվազն երկակի:

Հետեւաբար, լինելու են հասարակություններ, որոնք անգիտություն են ունենալու ինչ որ ստանդարտների հավատալու, եւ լինելու են հասարակություններ, որոնք ուշադրության են արժանացնելու մեկ եւ գլխավոր՝ ներքին կյանքի ու համակեցության անհրաժեշտ ստանդարտներին, առավելագույնս բարձրորակ եւ կենսունակ ստանդարտներին, որոնք թույլ կտան կառուցել այնպիսի պետություն, որը հնարավորինս քիչ ենթակա կլինի որեւէ միջազգային խաղացողի երկակի ստանդարտների»։