Նիկոլենց խզբզված, կեղտոտ պատերով ու հնոտ իրերով տունն իսկը չուլան է․․․

Ասաց Շուշին դժգույն քաղաք է՝ հանձնեց։ Արցախը բեռ է՝ հանձնեց։ ՀՀ տարածքները ձյունապատ են` հանձնեց։ Այսօր էլ թե՝ «Մեր եկեղեցիները չուլանացված են»։ Չուլանը, գիտեք, խորդանոցն է, որտեղ նետում են անպետք իրերը։ Ստացվում է, որ եկեղեցին էլ անպետք իրերի պահման վայր է։ Այս մարդը չի տեսնում լույսը, գեղեցիկը, հոգևորը։ Արևի վրա բիծ է որոնում։ Եթե արևը Հայաստանինը լիներ, վաղուց հանձնած կլիներ, որովհետև այն, ինչ մերն է, նրա համար անընդունելի է․․․ Տարիներ առաջ, երբ Նիկոլենց տունն էր ցուցադրվում, իսկը չուլան էր, բայց ոչ մեկը չասաց՝ սա տու՞ն է, թե՞ չուլան։ Խզբզված, կեղտոտ պատերով ու հնոտ իրերով։ Հետո, երբ վարչապետի աթոռին բազմեց, այդ տունը վերանորոգեց, մի հրաշք վայր դարձրեց։ Հիմա ուզում եմ հասկանալ՝ վարչապետ դառնալուց հետո, որ իր կյանքն այդքան բարեկեցիկ է դարձրել՝ շքեղ ամառանոցներով, մեքենաներով, տներով, ինչո՞ւ չմտածեց «դժգույն» Շուշին էլ գեղեցիկ դարձնել։ Ինչո՞ւ Արցախը բեռ համարեց ու հանձնեց կամ ինչո՞ւ ՀՀ սարերը, ձյունապատ տարածքները նվիրեց  թշնամուն․․․ Հիմա էլ աչքը եկեղեցուն է գցել` հայ ժողովրդին պահող միակ հենասյունին։

Եկեղեցին չուլան է՝ հանձնենք, մյուսների սկզբունքով։ Բա որ եկեղեցին չուլան է, ինչո՞ւ ես չուլանում մոմ վառում․․․ Հենց օրեր առաջ էիր հայ ժողովրդին ավետում՝ գնացինք ու Տաթևի վանքում մոմ վառեցինք։ Ու՞մ ես կեղծավորաբար խաբում՝ Սյունիքի՞ն, թե՞ ողջ Հայաստանին։ Բավ է, կանգ առ, էլ հանձնելու բան չունենք։ Էլ տալու բան չունենք։ Մեր Սրբոցի վրա է արդեն ոտնահետքերդ երևում։ Մեր գոյության հիմքն ես արդեն փորում։ Կանգ առ։ Եկեղեցին մեր սրբավայրն է, մեր Տունը, մի անպատվիր։ Փոքրիկ բիծը տեսնելուց առաջ նրա պայծառ լույսը տես։ Վախենամ, որ այդ լույսից ես սարսափում։

Հասմիկ Բաբաջանյան

hraparak.am