Մի՞թե մենք հերթական անգամ մեր պատմության մեջ դատապարտված ենք բաժանվել իշխանությանը տիրացած «բոլշևիկների» և հալածանքների ենթարկվող «մենշևիկների»
Ասում են, որ մեզանում տեղի է ունեցել ՙՙսիրո և համերաշխության հեղափոխություն՚՚: Ինձ համար այդ բնութագրությունը համոզիչ չէ, քանզի իրականում մեր հեղափոխության հիմնական կարգախոսը Սերժ Սարգսյանին և նրա բանդային անվերապահորեն մերժելու մասին կարգախոսն էր: Այդուհանդերձ պատրաստ եմ ընդունել սիրով և համերաշխությամբ տոգորվելու առաջարկությունը: Պատրաստ եմ, եթե սերը և համերաշխությունը տարածվեն ոչ թե Հայաստանին և հայ ժողովրդին անդառնալի կորուստներ պատճառած ավազակ չինովնիկների ու օլիգարխների վրա, այլ հասեագրվեն մեր բազմաչարչար ժողովրդին, ինչպես նաև մեր քաղաքացիների իրավունքներն ու արժանապատվությունը պաշտպանելու համար բանտերում այսօր դեռ պահվող հայորդիներին: Դրանց մեր ժողովուրդը կոչել է ՙՙՍասնա Ծռեր՚՚: Բոլորին է կոչել այդպես: Ոչ միայն նրանց, ովքեր գրավեցին ՊՊԾ շենքը, այլ բոլոր նրանց, ովքեր ապստամբվեցին սեփական ժողովրդին պատերազմ հայտարարած ռեժիմի դեմ՝ սեփական անձնազոհ քայլերով արթնացնելով մարդկանց սրտերում հանցավոր ռեժիմը տապալելու դառնաշունչ վճռականություն՝ Ժիրայր Սեֆիլյան, Վարուժան Ավետիսյան, Պավել Մանուկյան, Գևորգ, Շանթ, ,,Տիգրան Մեծ՚՚ ջոկատի Վովա, Խաչիկ և, և, և... Այդ իմ ընկերները նախապատրաստեցին հեղափոխությունն ու Սերժի տապալումը, նրանք իրենց ապստամբական գործողություններով ցանեցին ժողովրդի սրտում ռեժիմից ամեն գնով ազատագրվելու վճռականության այն սերմերը, որոնք, ինչպես ես կանխատեսում էի դեռ Հանրային փրկության ճակատի ստեղծման ժամանակ, 2018 թվականի գարնանամուտին պետք է բերեին և բերեցին իրենց պտուղները: Ինչու՞ է ուշանում այդ դեպքում նոր իշխանությունների սիրո և համերաշխության դրսևորումը նրանց նկատմամբ: Չէ՞ որ հեղափոխությունը, ինչպես ցույց է տալիս պատմությունը, դատապարտված է վերածվելու թերմիդորի և պարտվելու, եթե հեղափոխական համերաշխության հրամայականը փոխարինվում է համընդհանուր սիրո կեղծ քարոզչությամբ, եթե հեղափոխականների իշխանության լծակներին տիրապետող խումբը անտեսում է իր համար ճանապարհ հարթած հեղափոխականներին.... Այս մտքերով էի ես այցելել արդեն քսան օր է հացադուլի մեջ գտնվող ընկերոջս՝ Գարեգին Չուքասզյանին: Նրա առողջավիճակը ինձ ուղղակի ցնցեց և ստիպեց ընկղմվել տագնապահարույց մտքերի մեջ. Մի՞թե մենք հերթական անգամ մեր պատմության մեջ դատապարտված ենք բաժանվել իշխանությանը տիրացած ՙՙբոլշևիկների՚՚ և հալածանքների ենթարկվող ՙՙմենշևիկների՚՚: Մի՞թե հնարավոր չէ խուսափել այն իրավիճակից, երբ հեղափոխությունը խժռում է իր ակունքներում կանգնած մտածողներին: Գարեգինին պետք է շտապ հանել հացադուլից... Քաղաքագետ Հմայակ Հովհաննիսյանի գրառումը
Հետևեք մեզ Viber-ում
