Թերապիա Կարեն Կարապետյանից

Հայաստանի վարչապետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Կարեն Կարապետյանը, ով Սերժ Սարգսյանից հետո դարձել է թավշյա հեղափոխության թիրախը, Նիկոլ Փաշինյանի բանակցությունների առաջարկը մեժելուց հետո հարցազրույց է տվել Շանթ հեռուստաընկերությանը՝ հաստատելով այն իրոողությունը, որ իշխանությունն, իսկապես, կանգնել է տխուր իրողության առջեւ, ինչն օրեր առաջ չէր ուզում տեսնել Սերժ Սարգսյանը: Նախ պարզաբանել է, թե ինչու մերժեց հանդիպման առաջարկը, իրավացիորեն նկատել՝ ի սկզբանե, երբ որ հայտարարվում է, որ օրակարգը սա է, և մյուս կողմն իրավունք չունի որևիցե օրակարգ ձևավորել, «դա արդեն բանակցություն չի, նույնիսկ չգիտեմ ինչ է»: Ապա զավեշտալի պարզաբանում տվել Փաշինյանի այն փաստարկին, թե մերժումն այդ խոսում է Կարապետյանի Լեռնային Ղարաբաղի հարցում ՝ առհասարակ որեւէ հարթակում բանակցություններ վարելու անկարողության մասին: «Ես հետաքրքիր բանակցային փորձ ունեմ, ընդ որում, բանակցային փորձս տարբեր մշակութային, կրոնական, առարկայական, լեզվական տիրույթներում է: Եվ առ այսօր ես բանակցային պրոցեսներում պարտություն չեմ ունեցել: Հռետոր լինել, լավ հեղինակություն ունենալ դեռ չի նշանակում լավ բանակցող լինել»: Կարեն Կարապետյանը միանգամայն իրավացի է՝ հռետոր լինելը, դեռ չի նշանակում լավ բանակցող լինել, սակայն չի հասկացվում, թե իր բանակցային փորձն ու հաջողությունը մասնավորապես ինչպիսի դրսեւորումներ են ունեցել: Եթե լեզվական տիրույթ ասելով նկատի ունի լրագրողների, գործընկերների հետ իր լակոնիկ ոճով արհամարհական շփումը, այո, նա պարտություն չի ունեցել մի պարզ պատճառով, որ երբեք էլ մարտի դաշտ չի մտել, կարճ-կոնկրետ նահանջել է բուն կռվից: Ի դեպ, ՀՀԿ-ականներն էլ մեկ տարուց ավելի Կարապետյանի դեմ օգտագործում էին այդ փաստարկը ու հիմնավորում, թե ինչու խորհրդարանական Հայաստանում Կարապետյանը չի կարող վարչապետ լինել: Գեներալ Մանվել Գրիգորյանը մինչեւ անգամ հայտարարեց, թե ինչ գիտի Կարապետյանը Ղարաբաղի մասին: Կարապետյանի հարցազրույցի սկզբից մինչեւ վերջ հոգեթերապիա է կարծես անցկացնում: Գիտակցելով, որ գործընթացները մտել են փակուղի, նա փորձում է մեկ համոզելով, մեկ բացատրելով, արանքներում խայծելով հասկացնել, որ Փաշինյանի բռնած ուղին անհեռանկարային է եւ ոչ ժողովրդավար. « Մենք խոսում ենք ժողովրդավարության մասին, բազմակարծության մասին, մեկս մյուսին լսելու մասին, հանդուրժողականության մասին, Սահմանադրության, պառլամենտական երկրի մասին. սա մոնոպոլիայի է նման, քաղաքական դաշտի մոնոպոլիայի: Հետո՝ ասվում է, ես վարչապետի թեկնածու եմ: Ես իրականում շատ խորը հարգանքով եմ վերաբերվում այն քաղաքացիներին, որոնք իրենց անվստահությունը, անհամաձայնությունը, դժգոհությունն են արտահայտում և որ խաղաղ է անցնում ամեն ինչ, փառք Աստծո, ու հուսով եմ, որ այդպես էլ կշարունակվի: Մենք պետք է ձևավորենք այդ քաղաքական մշակույթը, որ մեկս մյուսին լսենք: Հիմա մի տեղում հավաքված մեր քաղաքացիներն ասում են վարչապետն այսինչն է, մեկ այլ տեղում հավաքված մեր ժողովուրդը, քաղաքացիներն էլ եթե ասեն վարչապետն այսինչն է, ի՞նչպես ենք ընտրելու՝ ո՞րն է վարչապետը: Այդ իսկ պատճառով կա հարթակ, որտեղ վարչապետն իր ծրագիրը պետք է ներկայացնի>>,- ասում է նա հիշեցնելով ԱԺ-ի մասին եւ մոռանալով, որ քաղաքական ու տնտեսական մոնոպոլիայի կնքահայրը Հայաստանում այն ուժն է, որը ինքն է ներկայացնում:Հարցի լուծման Կարապետյանի մոտեցումը Փաշինյանին ուղղված խնդրագրի է նմանվում .<<Իրականում մենք ունենք ճգնաժամ, մենք ունենք կուտակված պրոբլեմներ և մենք պետք է հստակ ընտրենք, թե որ ուժն է կամ որ ուժերի համախմբումն է տանելու երկիրը դեպի ավելի լավ ապագա: Ինչպիսի ծրագրեր կան, մենք անձ պետք է չընտրենք, մենք ծրագիր պետք է ընտրենք, մենք թիմ պետք է ընտրենք, մենք պետք է մեկս մյուսին լսելու ունակություն ունենանք, մենք պետք է հանդուրժողական լինենք: Մենք չենք թաքցնում, որ ունենք մեր մեղավորության բաժինը, գուցե և շատ մեծ, որ այս անհանդուրժողական մթնոլորտը կա, այսքան կուտակված սոցիալական խնդիրներ կան, բայց մենք այդ վիճակից պետք է դուրս գանք, չգիտեմ, մեկս մյուսի հետ խոսելով, ընդունելով սխալները, լսելով մյուս կարծիքները: Չի կարելի ոչ մի բան մոնոպոլիզացնել, դա լավ բանի չի բերելու>>: Կարեն Կարապետյանը թերեւս հիշում է նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանի փորձը, որին անձնապես թեպետ չէին ընդունում որոշ շրջանակներում, սակայն նրա ծրագիրի հետ հաշվի նստել եւ հիանալ պարզապես չէին կարող: Անի Սահակյան