Չստացված դերասանից մինչև տերտեր մի քայլ է

Մեր ինստիտուտում մի տղա կար, դերասանական կուրսում էր սովորում: Մեջը շնորքի կտոր չկար, անգույն, անդեմ մեկն էր: Ինստիտուտն ավարտելուց հետո ոչ մի թատրոն նրան աշխատանքի չէր ընդունում: Բայց տարիներ շարունակ վազվզոցի մեջ էր, շատ նպատակասլաց սուրում էր Երևանի կենտրոնում. ասես, փորձից էր ուշանում: Վերջը մի երկու բեմադրության մեջ որպես ,,մասովկա,, օգտագործեցին, բայց այդքանով էլ ավարտվեց նրա դերասանական կենսագրությունը:Մեկ էլ իմացանք, որ Մատենադարանում գրաբար է սովորում: Անկախությունից հետո նա արդեն սարկավագ էր, հետո Մայր Աթոռի բոլոր աստիճաններով բարձրացավ ու հիմա իշխանական ,,վերխուշկայի,, մասնակցությամբ հոգևոր արարողություններն է սպասարկում: Մի խոսքով, հայոց բեմում նրա համար տեղ չգտնվեց, բայց հայոց եկեղեցին գնահատեց նրա անուրանալի տաղանդը: Ու հիմա նրան է վստահում երկրի ղեկավարության համար ,,Հայր մեր,,-ը պաթոսով արտաանել-երգելու և խաչը կրծքին պինդ սեղմած Սերժ Սարգսյանի առաջ զգաստ կանգնելու գործը՝ ,,Հո սխալ բան չարեցի՞,, պատասխանատու հայացքով: Այսօր Կոմիտասի անվան պանթեոնում նա կրկին ճիշտ այդ կեցվածքով կանգնած էր աշխարհիկ շեֆի առաջ ու ջանում էր դուր գալ ,,Հայր մեր,,-ի արանքում էլ քծնել... Չստացված դերասանից մինչև տերտեր մի քայլ է: Եվ դեռ հարց է՝ այսօր դերասանական արվեստը որտեղ է ավելի լավ զարգանում ու ծաղկում՝ թատրոնո՞ւմ, թե՞ եկեղեցիում.... Գրել է Կիմա Եղիազարյանը