Կարևոր չէ, որ ոչնչացվում են մեր եկեղեցիներն ու վանքերը, կարևոր է, որ բավարարվի վրեժի ու նախանձի մութ զգացումը․ քաղաքագետ

Քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Այն հայերի համար, ովքեր սարսափ ու ամոթ են ապրում՝ տեսնելով, թե ինչպես է մեր Եկեղեցու Պատրիարքը մեր թշնամիների պատվերով կանգնում քրեական դատարանի առջև. այն մարդկանց համար, ովքեր բացականչում են. «Նման բան երբեք չի եղել», ես լավ նորություն ունեմ։

​Առաջինը, թվում է, թե Հայաստանում հայտնվել է երկրորդ судья-ն, ով հրաժարվել է մասնակցել այս սատանայական ծեսին, և սա լավ նորություն է։ Կան մարդիկ, ովքեր դեռ հրաժարվում են մասնակցել սրբապղծության և վրեժխնդրության այս օրգիային։ Մեր ժողովրդի համար հույս կա։
​Երկրորդ լավ նորությունն այն է, որ իրականում սա ԱՌԱՋԻՆ ԱՆԳԱՄԸ ՉԷ։ Սա նախկինում արդեն պատահել է։ Ո՛չ, բարեկամնե՛ր, նման բան արդեն եղել է։ Այն էլ ինչպես է եղել՝ 2026 թվականի հայկական դատաստանից շատ ավելի վատ։
​897 թվականին Հռոմում տեղի ունեցավ այսպես կոչված «Դիակային դատավարությունը», որտեղ դատում էին Հռոմի Պապ Ֆորմոսոսի ԴԻԱԿԸ։ Ֆորմոսոսին մեղադրեցին եկեղեցական հանրոնները խախտելու մեջ և, նրա հաջորդի՝ Ստեփանոս VI Պապի հրամանով, նրա դիակը հանեցին Սուրբ Պետրոսի տաճարից, հագցրին պապական հանդերձանքն ու նստեցրին մեղադրյալի աթոռին։ Այո՛, այո՛, դատում էին մահացած պապին, հարցերը տալիս էին նրա դիակին, իսկ նրա փոխարեն պատասխանում էր Ֆորմոսոսի դիակի կողքին կանգնած սարկավագը։

​Արդյունքում՝ մահացած Պապին մեղավոր ճանաչեցին, հանեցին պապական հագուստը, կտրեցին այն մատները, որոնք նա օգտագործում էր օրհնություն տալիս, իսկ մարմինը նետեցին Տիբր գետը։ Այնտեղ այն գտան տեղի բնակիչ ձկնորսները, թաքցրին, իսկ հետո նորից թաղեցին Սուրբ Պետրոսի տաճարում։ Ահա թե որքան էմոցիոնալ են եղել մեր իտալացի գործընկերները։

​Մեզ մոտ դեռ դրան չի հասել։ Դիակներ մեզ մոտ դեռ չեն դատում և գետը չեն նետում։ Բայց արդեն կան քաղաքական սպանությունների, ձերբակալությունների և ահաբեկչության բազմաթիվ դեպքեր, որոնք հովանավորվում են քաղաքակիրթ Եվրոպայի և թուրք բարեկամների կողմից՝ այն մարդկանց հավանության աղաղակների ներքո, ում չի հուզում իրենց հայրենակիցների կյանքն ու սեփական ժողովրդի պատիվը, այլ ովքեր թմրանյութային հաճույք են ստանում նախկինների հանդեպ վրեժխնդրության և նախանձի այս օրգիայից։ Սա նրանց համար ավելի կարևոր է։ Հայրենիքի կորուստը կարելի է և չնկատել, բայց փողի կորուստը ներել չի կարելի։

​Այնպես որ հույսներդ մի՛ կտրեք, բարեկամնե՛ր։ Այո՛, մենք բազմաթիվ ռեկորդներ ենք խփել։ Մենք 3 անգամ ընտրել ենք մի մարդու, ով պարտվել է մի քանի պատերազմում, մեզ հասցրել է կապիտուլյացիայի և հազարավոր երիտասարդ տղաների զոհվելուն։ Ով հետո գնաց գրկախառնվելու նրանց սպանողի հետ։ Մենք դա արդեն մոռացել ենք։ Մենք ընտրել ենք մի մարդու, ով իր ժողովրդի մի մասին դարձրեց թշնամի և հրաժարվեց նրանց պաշտպանել հարձակումից ու էթնիկ զտումից։ Մենք սա էլ ենք արդեն մոռացել։ Ով հայտարարեց, թե մենք ինքներս ենք մեղավոր մեր ժողովրդի դաժան ոչնչացման համար։ Ով ստիպում է մեզ հրաժարվել մեր Սահմանադրությունից, պատմական հիշողությունից, մեր ժողովրդի խորհրդանիշերից։ Սա մենք արդեն մոռացել ենք։

​Բայց մենք չենք մոռացել, որ ինչ-որ մեկը երբևէ ունեցել է ավելի շատ փող, քան հասնում էր, և այդ մարդկանցից վրեժ լուծելն մեզ համար ավելի կարևոր է, քան աշխարհում ամեն ինչ։ Կարևոր չէ, որ կորսված են Արցախն ու Մեղրին։ Կարևոր չէ, որ ոչնչացվում են մեր եկեղեցիներն ու վանքերը, որ հանձնվում են Հայաստանի գյուղերը, որոնք վերածվելու են ռազմաբազաների։ Կարևոր է, որ բավարարվի վրեժի ու նախանձի մութ զգացումը, որպեսզի տեսնենք, թե ինչպես են գետնով տալիս ու բանտ նետում նրանց, ովքեր մեզնից ավելին են ունեցել։

Ահա սա է իսկական հայրենասիրությունը։
​Բայց, պետք է ազնվորեն ասել, դիակներ մեզ մոտ դեռ չեն դատել և գետը չեն նետել։ Դրա համար էլ շնորհակալություն»։