ԵՊՀ գիտխորհուրդը վերածվել է որոշումները դակողի, լուռ հետևում է, թե ինչպես է ԵՊՀ-ն կորցնում իր դեմքը

ԵՊՀ նախկին դասախոս, հասարակական գործիչ Արմեն Ավետիսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

«107 տարի Երևանի պետական համալսարանը եղել է ոչ միայն կրթագիտական օջախ, այլ ազգային մտածողության, արժանապատիվ բանավեճի ու ազատ մտքի կենտրոն։ Սա այն համալսարանն էր, որտեղ մարդիկ չէին վախենում սեփական կարծիքն ունենալուց, որտեղ գիտական ու մարդկային հեղինակությունը պաշտոնից բարձր էր գնահատվում։
Բայց այսօր, ցավոք, իրավիճակն այլ է։ Հյուրախաղերով ԵՊՀ-ում հայտնված և ակամայից ռեկտորի աթոռին ծվարած անձը տարբեր անհեթեթ ու ապօրինի պատրվակներով համալսարանից հեռացրել է ընդդիմադիր հայացքներ և ազգային դիմագիծ ունեցող դասախոսների ու վարչական աշխատողների։ Մարդիկ, ովքեր տարիներ շարունակ իրենց գիտելիքն ու փորձն են տվել ԵՊՀ-ին, բայց մեկ օրում դարձել են «անցանկալի», որովհետև չեն տեղավորվել ՔՊ-ական ռեկտորի ձևավորած իշխանահաճո պատկերացումների շրջանակներում։
Առավել ցավալին այն է, որ երբեմնի սկզբունքային գործելաոճ, կշիռ, ազգային դիրքորոշում և ակադեմիական ազատություն ունեցող ԵՊՀ գիտական խորհուրդն այսօր վերածվել է ռեկտորի ու պրոռեկտորների կամայական որոշումները դակող մարմնի։ Սա այն գիտխորհուրդն է, որը դեռևս մի քանի տարի առաջ մշտապես իր հեղինակավոր կարծիքն էր հայտնում Հայաստանում և Արցախում տեղի ունեցող հանրային հնչեղություն ունեցող ազգային ու պետական գործընթացների վերաբերյալ, մշտապես ու անզիջում պաշտպանում էր համալսարանի ակադեմիական ինքնուրույնությունը։ Իսկ հիմա՞, հիմա արդեն լուռ հետևում է, թե ինչպես է ԵՊՀ-ն կորցնում իր դեմքն ու հեղինակությունը։
Ռեկտորի աթոռապահի օրոք համալսարանում ձևավորված այս մթնոլորտը դժվար է համեմատել այն ԵՊՀ-ի հետ, որը տարիներ շարունակ եղել է ազատության ու ազգային մտքի խորհրդանիշ։
Բայց, անկախ ամեն ինչից, Մայր բուհի իրական արժեքը դեռ մնում են այն դասախոսները, վարչական աշխատողները և ուսանողները, ովքեր չեն հարմարվել այս իրավիճակին և շարունակում են պահել համալսարանականի իրական ոգին։
Շնորհավոր տոնդ Մայր բուհ, շնորհավոր 107-ամյակդ Հայոց կաճառատուն։
Քեզ պարտավոր ենք վերադարձնել ոչ միայն նախկին հեղինակությունդ, այլ նաև այն ազատ ու արժանապատիվ մթնոլորտը, որի համար քեզ տարիներ շարունակ հարգել ու խոնարհվել են»,- գրում է նա։