«Թե քաղաքական, թե հասարակական մակարդակում համերաշխության առաջնահերթությունը անհրաժեշտություն է. այստեղ է, թերևս, կարևոր համաներման գաղափարը». Հակոբ Բադալյան

Հակոբ Բադալյանը գրում է. «Ուժեղ Հայաստանը հայտարարել է, որ ընտրությանը հաղթելու դեպքում լինելու է համաներում:

Բնականաբար, համաներումը այն թեման է, որը միշտ հուզում է հասարակության տասնյակ հազար ներկայացուցիչների: Միաժամանակ, համաներումն իհարկե շատ զգայուն թեմա է, որովհետեւ ուղիղ առնչություն ունի քրեածին իրավիճակի հետ:

Սրա հետ մեկտեղ, սակայն, այս հայտարարությունը կարող է պարունակել բավականին ուշագրավ մեկ այլ տողատակ: Տողատակ, որը այն հանրային համերաշխության համատեքստում է, որի մասին խոսում է այդ ուժը պարբերաբար: Ես առիթ ունեցել եմ մատնանշելու, որ Հայաստանում թե քաղաքական, թե հասարակական-քաղաքացիական մակարդակում համերաշխության առաջնահերթությունը անհրաժեշտություն է: Բնականաբար, սա չի նշանակում բացարձակ միատարության եւ գրկախառնության պատկեր: Սա նշանակում է համերաշխություն խաղի նոր կանոնների, համակեցության միջավայրի եւ մշակույթի սահմանման հարցում:

Եվ այստեղ է թերեւս կարեւոր համաներման գաղափարը, հաշվի առնելով այն, որ հանրային համերաշխության թեմայի պարագայում միշտ առաջ է գալիս հարցը, թե այդ օրակարգում ինչպես է դիտարկվում գործող կառավարող ուժն իր զանազան անդամներով, համակիրներով, ակտիվիստներով եւ այլն, որոնք այս տարիների ընթացքում ուղղակի, թե անուղղակի մասնակից են եղել մեղմ ասած հարցեր առաջացնող պրոցեսների, եւ կարող են դրանցում լինել ոչ միայն քաղաքական եւ բարոյական-արժեքային, այլ նաեւ իրավական պատասխանատվության կրող:

Ահա, համաներման գաղափարի այս տողատակն է թերեւս նաեւ ուշադրության արժանի: Սա գործնականում Ուժեղ Հայաստանի քայլն է, ազդակն է այդ շերտերին, որ իրավական պատասխանատվության համաներման հարցը կարող է լինել դիտարկելի, եթե այդ մարդիկ ցուցաբերում են իրենց պատասխանատվության քաղաքական եւ բարոյական-արժեքային ասպեկտի վերանայման կամք եւ խորագիտություն:

Համենայն դեպս, ինքս այս տողատակն եմ նաեւ տեսնում համաներման մասին հանձնառության բարձրաձայնման մեջ»: