Իրական դավաճանությունը միշտ լուռ է սկսվում, իսկ իրական սերն աննկատ է զոհվում. Տեր Հեթում

Այսօր Մեծ Պահքի 44-րդ օրն է՝ Ավագ Չորեքշաբթի, մի օր, երբ Ավետարանը մեզ կանգնեցնում է մարդկային սրտի ամենախոր հակասության առջև։ Մատթեոսի Ավետարանի (26.3–16) այս հատվածում միաժամանակ հանդիպում են երկու կերպարներ՝ անսահման սիրո և դավաճանության խորհրդանիշները։ Այս մասին գրում է Ախթալայի և հարակից գյուղերի հոգևոր հովիվ Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյանը։

«Մի կողմից՝ անանուն մի կին, որը թանկարժեք յուղ է թափում Քրիստոսի վրա։ Նրա այս արարքը ոչ միայն սիրո արտահայտություն է, այլև ճանաչում՝ նա տեսնում է այն, ինչ մյուսները դեռ չեն ըմբռնել։ Նա հասկանում է Քրիստոսի մոտալուտ տառապանքը և իր սրտի ամբողջությունը դնում Նրա առաջ։ Սա զոհաբերություն է՝ ոչ թե հաշվարկված, այլ բխող սիրուց, որը չի չափում, չի կշռում, չի տնտեսում։

Մյուս կողմից՝ Հուդան է, որը գնում է և վաճառքի է հանձնում Տիրոջը՝ երեսուն արծաթով։ Սա արդեն ոչ թե արտաքին գործողություն է, այլ ներքին վիճակի պտուղ։ Դավաճանությունը սկսվում է ոչ թե արծաթից, այլ սրտի սառչելուց։ Երբ սերը մարում է, նույնիսկ Աստծո ներկայությունը դադարում է արժեք ունենալ։

Այս երկու կերպարները մեզ համար հայելի են։ Ամեն օր, ամեն ընտրության մեջ մարդը կանգնած է այս երկընտրանքի առաջ՝ սիրե՞լ մինչև նվիրում, թե՞ փոխանակել հավիտենականը ժամանակավորի հետ։

Փիլիսոփայական առումով այս հատվածը բացում է արժեքների խնդիրը։ Ի՞նչն է իրական արժեքը մարդու կյանքում։ Արծա՞թը, որ անցողիկ է, թե՞ սերը, որ հավիտենական է։ Կինը ընտրում է հավիտենականը՝ նույնիսկ եթե աշխարհը նրան չի հասկանում։ Հուդան ընտրում է անցողիկը՝ նույնիսկ եթե դա կործանում է իրեն։

Ավագ Չորեքշաբթին մեզ հրավիրում է ներքին քննության․

Ա• Ի՞նչ է իմ սրտի գանձը։

Բ• Ի՞նչ եմ ես «թանկարժեք յուղի» պես մատուցում Աստծուն։

Գ• Եվ արդյոք չեմ վաճառո՞ւմ հոգևոր արժեքներս հարմարավետության, շահի կամ վախի դիմաց։

Այս օրը լռության և սթափության օր է։ Որովհետև իրական դավաճանությունը միշտ լուռ է սկսվում, իսկ իրական սերը՝ աննկատ է զոհվում։

Թող մեր սրտերը ընտրեն այն կնոջ ճանապարհը՝ անսահման սիրո, որ ճանաչում է Քրիստոսին և առանց երկմտանքի նվիրում է իրեն Նրան»։