Որ Անկարա-Բաքու շառավղի ժառանգորդն է՝ փույթ չէ, այլ մանրիկ նրբություն. իր կյանքի կոչումն է դարձել

«ՀԻԲՐԻԴԸ» ԴՈՒ ԵՍ
Խառնակ ու ձախորդ օրեր ենք ապրում: «Հիբրիդ» է՝ բոլորը բոլորի դեմ:
Ժամանակին սլաքը Ռուսաստանի վրա էր, հիմա արդեն՝ Եվրոպան, Ամերիկան, շատ ուրիշներ:
Բայց, առաջին հերթին, Հայաստանի Հանրապետության իր սեփական լեգիտիմությունը սպառած գործող իշխանն է, ով այժմ փորձում է ամբողջացնել օտարի հրահանգած «հիբրիդային» զավթումը մեր հայրենիքի, պետության, ինքնիշխանության և համայն ժողովրդի:
Որ Անկարա-Բաքու շառավղի ժառանգորդն է՝ փույթ չէ, այլ մանրիկ նրբություն. իր կյանքի կոչումն է դարձել:
Իսկ ԵՄ-ն փող է առաքում, իր «քաղաքական համայնքի» միջոցառումն է գումարում Երևանում՝ ի սատարումն նրա:
ԱՄՆ-ի մարդն էլ՝ կարմիր գծերը «հեչ», պաշտոնապես աջակցություն (endorsement) է հռչակում, օրիգինալ Ցեղասպանությունը ջնջում է, նորագույնը՝ արդարացնում, և ոչինչ, ոչ մի շոշափելի արդյունք ռազմագերիների ու քաղբանտարկյալների ազատ արձակման հարցում:
Այն էլ՝ նվաճված, քարոզված «խաղաղության» այս շրջանում:
Եվ էն մեկը, որ հիմա վերընտրություն է տենչում, շարունակում է կրել խարանը արդեն պաշտոնապես «դատապարտված» հայ առաջնորդների և քաղաքացիների, կորսված հազարավոր կյանքերի, հայրենազրկված մի ողջ ազգի, բռնակցված պետական տարածքի:
Ծիծեռնակաբերդ անգամ թեկուզ մեկ պատվիրակ գործուղելու ուժը չի պատում: Ոչ մի խոսք հայոց իրավունքի մասին, օտարի շահն է գերիշխում միայն:
Մնացինք մենք, ուրեմն, մեր դրոշակն ու մշտամնա վերջին ճակատամարտը:
Մեր գալիքն է. հնարավոր է՝ դաժան, սակայն՝ հավերժ Եռագույն:
Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան
13 փետրվարի 2026
Երևան