Շատ բան միայն թղթի վրա է, իրականում ամեն ինչ կատարվում է ինքնահոսի ուժով

Հայաստանի Հանրապետությունում այսօր զգալի թվով դիպլոմավոր գործա­զուրկներ կան, որոնք, ստանալով պետական նմուշի դիպլոմ, չեն կարողանում աշխատել իրենց մասնագիտությամբ:   «Այս խնդրի հիմնական պատճա­ռը Հայաստանի աշխատաշուկայում առաջարկ-պա­հան­ջարկի հարա­բերակ­ցության անտեսումն է կրթական ոլորտի կողմից: Չնայած նրան, որ մեր կրթական ոլորտում առաջատարը՝ ԵՊՀ-ն, միացել է միջազգային շատ ծրա­գրերի, որոնցով հաստատվել է բակալավրիատի և մագիստրատուրայի ուսուցման համա­կարգը, որը պետք է հա­մապատասխանի եվրոպական համալսարանների կր­թա­կան պահանջնե­րին, այնուամենայնիվ, շատ բան միայն թղթի վրա է, իրականում ամեն ինչ կատար­վում է ինքնահոսի ուժով»,- մեզ հետ զրույցում նշեց ԵՊՀ  Հայ բանասիրության ֆակուլտետի hայոց լեզվի պատմութ­յան ամ­բիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանը: Պատճառներից մեկն էլ, ըստ լեզվաբանի, անհարկի «մոդա­յիկ» մասնագիտություններն են: «Աշխատա­շուկայի պահանջը ճշտե­լու համար պետք են ոլորտի մասնագետներ, փորձագետներ, որոնք պետք է կենտրո­նացված լինեն Կրթության և գիտության նախարարությունում, այսինքն՝ դա միայն բու­հե­րի խնդիրը չէ: «ԿԳ նախարարությունը պետք է հստակ կապ ունենա տար­բեր ոլորտների ձեռնար­կությունների հետ՝ ճշտելով, թե տարեկան քանի մասնագետ է պետք, այնինչ նման մակարդակի փորձագետներ մենք  այնքան էլ չու­նենք: Լուծելով այս խնդիրը, այսինքն՝ մարդկանց բերե­լով աշխատաշուկա և հեռացնելով այն կեղծ պատրանքնե­րից, թե մարդ պետք է մո­դա­յիկ մասնագիտություն և դիպլոմ ունենա, այլ ոչ թե պա­հան­ջարկված գիտելիքներ, մենք կկարողա­նանք ստեղծել գործունակ պետություն»,-հավելեց Նարինե Դիլբարյանը: ԵՊՀ Հասարակայնության հետ կապերի և լրատվության վար­չության պետ Կարեն Գրիգորյանն էլ գտնում է, որ ծավալային առումով անհնար է և նույ­նիսկ անիմաստ, ուսումնասիրել դասավանդվող առարկաների և աշխատաշու­կայի պահանջների համապատասխանությունը. «Ծավալային առումով անհնար է և նույնիսկ անիմաստ, ուսումնասիրել, թե արդյոք դասավանդվող առարկաները համապատասխանում են աշ­խատաշուկայի պահանջներին, բայց եղել են դեպքեր, երբ աշխատաշուկայի պա­հանջ­ները հաշվի առնելով, որոշ ֆակուլտետներում (Ռադիոֆիզիկայի, Տնտեսագի­տության) կատարվել է առարկաների փոփոխութ­յուն»: Նա նաև հավելեց, որ ԵՊՀ-ն այսօր բավարար ժամաքա­նակ է տրամադրում օտար լեզուներին և մասնագիտական պրակ­տիկաներին, վերջիններիս միջոցով էլ պահպա­նում են կրթություն-աշխատաշուկա կապը: ԵՊՀ  Հայ բանասիրության ֆակուլտետի, Հայոց լեզվի ամբիոնի վարիչ, պրոֆե­սոր Յուրի Ավետիսյանն այս հարցին անդրադառնալիս նշեց, որ դժվար է լինում արդեն հաստատված դասընթացը փոփոխել և համապատասխանեցնել աշխատա­շուկայի պահանջներին. «Դրա համար հարկավոր է մեկ-երկու տարի, բայց նաև փորձում ենք հաշվի առնել ուսանողների կարծիքը և, միաժամա­նակ, շուկայի պահանջները: Զգալի թվով ուսանողներ և դասախոսներ, սակայն, չեն կիսում Կարեն Գրիգոր­յանի պնդումը և համոզված են, որ ԵՊՀ-ի խոցելի ու բացասական կողմերից է օտար լեզու­ներին հատկացվող ժա­մա­քանակի սակավությունը և դասավանդման մեթոդների անարդյունավետությունը, իսկ ամենակարևորը՝ ստացած կրթության ու գործող աշխատաշուկայի պահանջների խորացող հակասությունը: Նույն ֆակուլտետի ուսանողների մեծամասնությունը համոզված է, որ ուսանո­ղական կազմի հնչեցրած տեսակետներն ու առաջարկները հասցեատերերին չեն հու­զում.« Ուսանողների կարծիքը, մեղմ ասած, նրանց չի հետաքրքրում: Ավարտելուց հետո մենք, ցավոք սրտի, մեզ լիարժեք մասնագետներ չենք համարում, ստացած կրթությունը չի համապատասխանում ներկայիս աշխատաշուկայի պահանջներին»,-իրենց մտահոգությունը հայտնեցին ուսանողները: Հայոց ազգային պահպանողակա­նու­թ­յու­նը վերաճել է կրթական պահպանողականության, որը XXI դարում դրական ոչ մի հեռանկար չի խոստանում մեզ: Քրիստինե Աղաբեկյան