Երեխաները, ովքեր պետք է հաշվեին տորթի մոմերը, այսօր հաշվում են հոր բացակայության ծանր օրերը․ այսօր Մովսես Շաբաթյանի ծննդյան օրն է (video)
Այսօր Մովսես Շարբաթյանի ծննդյան օրն է։
Օր, որը պետք է տեղափոխեր նրան իր տան տաք սենյակ, իր երեք անչափահաս երեխաների ժպիտների մեջ, նրանց փոքրիկ ձեռքերը գրկում զգալու ուրախության մեջ, ընտանիքի ամուր գրկում, որտեղ ամեն օր պիտի լիներ սիրո ու հոգատարության տոն։ Բայց իրականությունը կրկին անարդարության գույներով է ներկված․ օրեր առաջ նրա կալանքը ևս երեք ամսով երկարացվեց, և այս ծննդյան օրը անցնում է առանց Մովսեսի ներկայության, առանց նրա սառն ու վստահ հայացքի, առանց նրա ջերմության ու հարազատության։
Երեխաները, ովքեր պետք է հաշվեին տորթի մոմերը, այսօր հաշվում են հոր բացակայության ծանր օրերը։ Նրանք չեն վազում տոնական ուրախության մեջ, այլ քայլում են լռության ու կարոտի ուղիներով, ու իրենց մանկական հոգում զգում են այն բացը, որը ոչ մի տոնական զարդարանք չի կարող լրացնել։ Կինն այսօր չի պատրաստվում տոնական սեղան, չի լսում ծիծաղի ու ուրախության ձայնը, այլ փորձում է քաջություն գտնել՝ ընտանիքը պահելու անարդարության ու ուժերի ճնշման տակ։ Եվ հենց սա է մեր ամենամեծ ցավը․ երբ պետական որոշումները կտրում են ոչ միայն մարդու ազատությունը, այլև ամենաանմեղների մանկությունը, նրանց մանկական ուրախությունը ու անվտանգությունն իրենց իսկ տան միջի մթնոլորտում։
Այս օրը դարձավ ոչ թե տոն, այլ լուռ հարց՝ որքան դեռ պետք է ընտանիքները վճարեն ուրիշների անարդարությունների գինը։ Սակայն նույն օրը դարձավ նաև հիշեցում, որ ուժը երբեմն ծնվում է հենց ցավից, կորուստից ու սարսափելի անարդարությունից։ Լռությունը, որ այսօր Մովսեսի տունն է լցնում, վաղը խոսելու է հնչեղությամբ, որից չեն կարող խուսափել ոչ մի փակ դուռ, ոչ մի ուժի դիրք, ոչ մի ստվերային որոշում։
Շնորհավոր ծնունդդ, Մովսես։
Շնորհավոր այն մարդուն, ով նույնիսկ ամենածանր պայմաններում մնաց ուղիղ ու արժանապատիվ, ում կամքը չի կոտրվում պատերի ու սահմանափակումների դեմ, ում սերը և հոգատարությունը իր երեխաների հանդեպ անհաղթահարելի է։ Թող այս օրը անարդարության ու պատերի հետևում լինի քեզ համար նոր ուժի սկիզբ, տոկունության և համառության հիշեցում, այն ազդանշանը, որ ազատությունն ու արդարությունը անպայման կհասնեն տուն, որտեղ դու ու քո ընտանիքը պետք է լինեք միասին։
Մովսեսի ծնունդը այսօր նշվում է այնտեղ, որտեղ կա արդարություն պահանջող ժողովրդի սիրտը, այնտեղ, որտեղ յուրաքանչյուր այն ձայն, որը բարձրանում է անարդարության դեմ, դառնում է նրա նոր ուժի աղբյուր։
Եվ կհասնի օրը, երբ նա կնշի իր ծննդյան օրը ոչ թե կալանքի երկարաձգման ստվերում, այլ՝ իր երեխաների ձեռքերը բռնած, առանց որևէ պատի կամ սահմանափակման՝ լիարժեք ու ամբողջական։
Մինչ այդ մենք շարունակում ենք լինել նրա կողքին։
Որովհետև սա միայն Մովսեսի պայքարը չէ․ սա պայքար է ընտանիքների, հայրերի, մայրերի, երեխաների իրավունքների ու մարդկային արժանապատվության համար։
Եվ նման պայքարները միշտ ունենում են մեկ ավարտ՝ անխուսափելի արդարություն, որը պիտի հաղթի անգամ ամենաթեթև լռության ու ամենամութ պատի թակարդները։
Հետևեք մեզ Viber-ում
