Հա՞յ ես դու,  հայ եմ ես․ վախ, ու՞ր փախչեմ  հիմա ես

Երեկ ԱԺ-ում Նիկոլ Փաշինյանի հերթական «խաղաղության շոուն» անսպասելի ավարտ ունեցավ։ Քրիստինե Վարդանյանը մի պարզ հարցով գամեց Փաշինյանին պատին.
-Կարո՞ղ եք պատմությունից գեթ մեկ օրինակ բերել, երբ գերիներով ու օկուպացված տարածքներով խաղաղություն է հաստատվել։
Փաշինյանը շփոթված նայեց ու… հարցրեց․
-Դու հա՞յ ես։

Այդ պահին արդեն հասկանալի էր․ մարդը ավելի հեշտ է պատմությունը ջնջում, քան պատասխան տալիս։ Փաշինյանը գերի ընկավ՝ առանց փոխանակման հույսի։ Ամենից շատ վախեցածը նա չէ, ով գերի է ընկել, այլ նա, ով գերի է դարձել սեփական վախերին։ Անմիջապես հիշեցի Արամ Ասատրյանի «Հա՞յ ես դու» երգը։ Մի տարբերությամբ՝ Ասատրյանը օտար ափերում էր և ուրախացել էր, երբ հանդիպել էր հայի, իսկ Փաշինյանը թե՛ օտար մտքերում, թե՛ օտար ափերում էր ու սարսափել էր, երբ հանդիպել էր հայի։ Ափերն էլ պարզ են՝ Թուրքիա ու Ադրբեջան։

Քրիստինեի թախծոտ հայացքը նրան շփոթեցրեց։ Դե պատկերացրեք՝ մարդը սովոր է իրեն շրջապատել «հայի նմաններով»։ Իսկ երբ իրական հայ տեսավ՝ հարց տալուց հետո, սարսափեց։ Քրիստինե Վարդանյանի հարցն այնքան անսպասելի էր, որ նույնիսկ թելադրված պատասխան չուներ։
Հա՞յ ես դու,  հայ եմ ես, 
Վախ… ու՞ր փախչեմ  հիմա ես։

Փաշինյանը, ուրախանալու փոխարեն, որ իր դիմաց հայ է կանգնած, ավելի շատ զարմացավ․
«Չէ, ինչ-որ բան սխալ է։ Հա՞յ էլ կա»։

Ու, ինչպես միշտ, փախավ։ Ոչ թե ընդդիմությունից փախավ, այլ հենց հայ լինելու փաստից։ Խաղաղության շոուի վերջաբանն էր ՝ «Հա՞յ ես դու», որով և փակվեց վարագույրը։ Գլխավոր հերոսը մնաց վարագույրի հետևում։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»