«Քյալլագյոզ է ու պետք է հեռու մնա մեր պետությունից»․ Անդրանիկ Թևանյան (video)

1. Մեր օրերի Սարդարապատը Արցախյան ազատագրական պատերազմն էր։ Ո՛չ Սարդարապատի էությունն է լայնորեն բացատրվել մեր ժողովրդին, ո՛չ Արցախյանի։ Դրա համար էլ մեր հաղթանակը մսխվեց ու հասանք այն օրին, որ ստահակները հիմա աճուրդի են հանել Հայաստանը։
2․ Եթե դաշնակից չունես, ապա դա ոչ թե քո ինքնիշխանության ու լավ որակների մասին է խոսում, այլ քո հիմարության, անմեղսունակության և ի վերջո պետական դավաճանության։
3․ Ռուսաստանն ու Իրանը մեր բնական դաշնակիցներն են, բայց որպեսզի քո ուզած ձևով դաշնակից լինեն, պետք է նախ ինքդ քեզանից բան ներկայացնես ու առաջին հերթին ինքդ կռիվ տաս քո պետության համար, այլ ոչ թե Արցախը ճանաչես Ադրբեջանի մաս, հետո էժանագին ձևով տարածես, թե բա՝ դաշնակիցն է մեղավոր, որ Արցախում հայ չմնաց։
4․ Ռուսաստանի հետ դաշնակցային հարաբերությունները չեն նշանակում վատ հարաբերություններ Արևմուտքի հետ։ Վերջինս մեր բնական գործընկերն է։ Արևմտյան/համամարդկային արժեքները և կոնսերվատիվ ժողովրդավարությունը Հայաստանի համար ամենաընդունելի տարբերակն է։
5․ Վրաստանի հետ պետք է խորացնել կոոպերացիան։ Մենք ամենալավ հարևան–բարեկամ երկրների օրինակ կարող ենք ծառայել։
6․ Ադրբեջանը մինչև ուժ չտեսնի, չի հանգստանալու և անընդհատ պահանջներ է դնելու։ Իրական խաղաղության համար անվտանգության միջնորդ–երաշխավոր է պետք՝ ի դեմս Ռուսաստանի։
Ով չի ցավում Արցախի կորստի համար, նա սիրտ ու հոգի չունի, նա հայ չէ։ Բայց ով մտածում է կամ խոստանում, որ հենց վաղը կարելի է Արցախը հետ բերել, նա կա՛մ խելք չունի, կա՛մ արկածախնդիր է։
Արցախահայության վերադարձի հարցը պետք է բերել օրակարգ, բայց առանց միջնորդ դա հնարավոր չէ։ Ուրեմն՝ պետք է ուժերի բալանս ձևավորել, հետո սկսել բանակցությունը, այլ ոչ թե Ալիևի պահանջների առաջ չոքել ու խաղաղություն մուրալ՝ թղթի կտորի տեսքով։
7․ Ով ուզում է հավերժ պատերազմ Թուրքիայի հետ, քյալլագյոզ է ու պետք է հեռու մնա մեր պետությունից։ Բայց ով կարծում է, թե Թուրքիայի առաջ սողալով, բոլոր նախապայմանները բարելավելով կարելի է հասնել բարիդրացիության ու խաղաղության, նա կա՛մ հիմար է, կա՛մ դավաճան։
8․ Հայաստանի փրկության կարևոր նախապայմանը իշխանափոխությունն է։
9․ Մեր երկրի անվտանգության գլխավոր երաշխավորները մեր բանակը, մեր տնտեսությունը և մեր արժանապատիվ քաղաքացին են։ Դրանից հետո դաշնակիցները բնականորեն իրենց ճիշտ են պահում։
10․ Պետությունը ռազմի դաշտում կարող է հաղթել, կարող է պարտվել թշնամուն։ Բայց իրավունք չունի պարտվել ինքն իրեն, երկրի ներսում։ Դա նշանակում է, որ մեր ներսում առաջին հերթին պետք է կարևորվի կրթությունը, իրավունքը, տնտեսությունը, սոցիալական արդարությունը, դիվանագիտությունը, որպեսզի այս ուղղություններով ձախողումների բեռն իր վրա չկրի սահմանին կանգնած զինվորը՝ իր կյանքի կամ առողջության գնով։