Ինչպես Սերժ Սարգսյանը «փոթորկեց» Մոսկվան

Նոյեմբերի 24-ին ստորագրվեց Հայաստան-ԵՄ համաձայնագիրը, և մինչ Հայաստանում քննարկում են, թե ինչ հնարավորություններ է այն ընձեռել Հայաստանին և ՀՀ քաղաքացիներին, արդյոք Հայաստանի իշխանությունները կամք կդրսևորե՞ն իրական բարեփոխումներ իրականացնել՝ Հայաստանի քայլը փոթորկել է Ռուսաստանը: Մի քանի օր է Ռուսաստանի փորձագիտական հանրությունը, լրատվական դաշտը քարոզչական հարձակում է գործում Հայաստանի ուղղությամբ: Ռուսական եթերում թոք-շոուները նվիրվել են Հայաստանին, որոնցում քննարկվում է հայաստանյան թեման, որն էլ համեմվում է Ռուսաստանի քաղաքականության վերաբերյալ մեկնաբանություններով՝ Ուկրաինայից մինչև Վրաստան և, առհասարակ, հետխորհրդային տարածքով: Իհարկե, հնչում են մեկնաբանություններ, որ Հայաստանը, որպես ինքնիշխան պետություն կարող է դիվերսիֆիկացնել իր արտաքին քաղաքականությունը: Սակայն գերակշռում են Հայաստանին կշտամբելու, դավաճանության մեջ մեղադրելու քննադատությունները: Եվ իհարկե, մեկնաբանությունների «հերոսների» շարքում են նաև որոշ ադրբեջանամետ ռուս «փորձագետներ»: Օրինակ, ՌԴ Առաջին հեռուստաալիքի «Վրեմյա պոկաժետ» հաղորդման հեղինակները, մասնավորապես, համաձայնագրի ստորագրումը դիտարկում էին որպես ՌԴ դեմ ուղղված գործընկերություն: Ռուս լրագրող, հեռուստահաղորդավար Մաքսիմ Շևչենկոն, լեհ լրագրող Տոմաշ Մացեյչուկի հարցին պատասխանելով՝ հայերին անվանել է «Ռուսաստանի թշնամիներ», իսկ Ղարաբաղը՝ «ադրբեջանական տարածք»: Այն, որ ռուսական եթերում չեն կարող նման «քննարկումներ» հենց այնպես, դա պարզ է բոլորի համար: Արդյոք այն հարձակումներն ու կշտամբանքները, որոնք հնչում են այս օրերին ռուսական եթերում՝ առկա են նաև Կրեմլում և անձամբ Պուտինի մո՞տ... Հազիվ թե: Կրեմլում, վստահաբար, տեղյակ էին, որ Հայաստանն ու ԵՄ-ն ստորագրելու են համաձայնագիրը: Ավելին, այսօր շատերն են վստահ, որ Սերժ Սարգսյանը, եթե ոչ ստացել է Պուտինի համաձայնությունը, ապա գոնե՝ գիտեր, որ Մոսկվան այս անգամ չէր ընդդիմանալու համաձայնագրի ստորագրմանը: Այդ դեպքում ինչո՞վ է պայմանավորված հարձակողական քարոզչությունն այս օրերին Հայաստանի ուղղությամբ Ռուսաստանից: Թերևս, այս հարցի պատասխանը մեկն է՝ ռուսական փորձագիտական, լրատվական դաշտը տանում է քննադատական գիծը, որպեսզի ցույց տա այն ազդեցությունը, որն ունի Ռուսաստանը Հայաստանի վրա: Պարզ է նաև, որ կայսերապաշտական ընկալումներ ունեցող երկրում, եթե անգամ իշխանությունները ըմբռնումով մոտենան Հայաստանի քայլին, ռուսական հասարակությունը, զոհ է այն քարոզչությանը, որը տարիներ շարունակ վարել և վարում է Ռուսաստանը: Սա է այդ քաղաքականությունը՝ «դուք չեք կարող առանց մեզ», կամ՝ «դուք ո՞վ եք, որ հայացք ուղղեք Եվրոպային»... Սա հստակ ռուսական քարոզչության արդյունք է, որը «նստել» է ռուս հասարակության ուղեղում: Հարցը՝ իսկ ի՞նչ անել Ռուսաստանից բարձրացած վայնասունի պարագայում... Ոչինչ, պարզապես արհամարհել: Կանցնի որոշ ժամանակ, Ռուսաստանում կգիտակցեն, որ ուժի դիրքերից հանդես գալով ու թույն թափելով, պարզապես, կկորցնեն նախկին խորհրդային միության երկրներին հերթով ու անվերադարձ: Թամար Բագրատունի