Հայկական ֆուտբոլի չարիքն ու Ռուբեն Հայրապետյանի հրաժարականի պահը

Հայաստանի ազգային հավաքականը երեկ հերթական «փառահեղ» պարտությունը կրեց Լեհաստանի ազգային հավաքականի հետ խաղում։ Մեր հավաքականը պարտվեց 6/1 հաշվով, իսկ խաղը ևս մեկ անգամ ցույց տվեց, որ մեր հավաքականը հոգեվարքի մեջ է ու առաջիկա տարիներին ոչ մի լավ բան չի սպասվում: Ավելին, ազգային հավաքականի հանդիպումները մարզական տեսանկյունից գնահատելն իմաստ չունի: Բոլորն ամեն ինչ տեսան, ու ինչպես ակտիվ օգտատերերից ոմանք դիպուկ բնորոշել էին՝ հավաքականն ասես կաղերի ու թոփալների հավաքածու լիներ, առանց դարպասապահի, եւ մեկ հոգու՝ թիմի ավագի ջանքերը, որքան էլ ահռելի լինեն, միեւնույն է արդյունք չէին տալու։ Այդուհանդերձ բարոյական տեսանկյունից թերեւս միայն Հենրիկ Մխիթրյանն այս խայտառակ խաղից հաղթանակած դուրս եկավ՝ հրապարակավ պարտությունն իր մեղքը համարելով։ «Հավաքականում խնդիրները բազմաթիվ են: Չկա մի տեղ, որ ասենք թե դրանք չկան: Պետք է կարողանանք հետևություններ անել, որ Ղազախստանի դեմ խաղում նման բան չլինի: Խոսքեր չկան ասելու: Սա խայտառակ պարտություն էր, որի ամենամեծ մեղավորը ես եմ: Ես թիմի ավագն եմ և պատասխանատու եմ նրա համար: Եվ այս պարտությունը վերցնում եմ ինձ վրա: Ամեն ինչ կանենք հաջորդ խաղից առաջ վերականգնվելու համար, որ բարձր տրամադրությամբ խաղանք ղազախների դեմ: Շնորհակալություն այն երկրպագուներին, ովքեր եկան, շնորհակալություն նրանց, ովքեր հավատում են մեզ»,-լրագրողների հետ զրույցում ասաց թիմի ավագը: Հայաստանի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ Արթուր Պետրոսյանը եւս զերծ չմնաց քննադատական խոսք հնչեցնելուց, մինչեւ անգամ ցանկություն հայտնեց «գետինը մտնել»։ «Այսօրվա խաղը թիմին հաստատ չի կարող օգուտ տալ, որովհետև մենք իրոք շատ վատ խաղացինք: Ավելի լավ կլիներ, որ մենք մարտավարական սխալներ թույլ տայինք և պարտվեինք, ու այդ դեպքում մեղադրեին մարզչին, քան մենք պարզ սխալների պատճառով նման հաշվով պարտվեինք Լեհաստանին: Այս խաղը հաստատ պետք է մոռանալ»,- ասաց նա՝ ընդունելով, որ թիմը բացարձակապես դաշտում անգործության էր մատնվել։ Սակայն իրականում ում համար պարզ չէ, որ մեր ֆուտբոլային խնդիրները դաշտից և անգամ ֆեդերացիայից դուրս պետք է փնտրել: Անյինչ՝ հերթական ամոթալի խաղից հետո գտնվեցին մարդիկ, որոնք ստանձնեցին ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանի պաշտպանությունը՝ համարելով, որ մեր հավաքականի պարտությունների պատճառը նա չէ։ Մինչդեռ Հայաստանի մարզաշխարհի ներկայացուցիչները լավ գիտեն ոլորտում տիրող խնդիրների , անառողջ մթնոլորտի մասին, այն, որ Ռուբեն Հայրապետյանն անձամբ է միջամտում հավաքականի մարզիչների որոշումներին, թելադրում խաղի իր կանոնները։ Ֆուտբոլն այն ոլորտը չէ, որտեղ գեղեցիկ խոսքերով ու հավաստիացումներով հնարավոր է հաջողություններ արձանագրել, թիմում նախեւառաջ հարկավոր է բարոյահոգեբանական առողջ մթնոլորտ։ Ի վերջո, լեգենդար ֆուտբոլիս Խորեն Հովհաննիսյանն է անգամ ստանձնել հավաքականի մարզչի աշխատանքները, կան նաեւ ուրիշներ, որոնց միջոցով կարելի կլինի ոտքի հանել հավաքականի տղաներին։Հայաստանի ազգային հավաքականն իր պատմության ընթացքում մշտապես ձախողվել է, և այդ ձախողման համար պատասխանատու են ֆուտբոլի ֆեդերացիայի բոլոր նախագահները: Հանուն արդարության՝ Վարդան Մինասյանի ժամանակ թիմում որոշակի առողջացման տենդենց էր նկատվում, սակայն մեծ հաշվով Հայաստանի ազգային հավաքականը այդպես էլ չկայացավ որպես թիմ, ու բոլոր պարտություններից հետո առաջ է գալիս Ռուբեն Հայրապետյանի հրաժարականի պահանջը։ Ի դեպ, անցած տարվանից իր հրաժարականի մասին հրապարակավ խոսում է նաեւ ինքը՝ ֆեդերացիայի նախագահը՝ ասելով, որ ինքն էլ է հոգնել եւ եթե հարմար թեկնածու կլինի, ինքն անպայման կգնա։ Սակայն թերեւս քաղաքական որոշում կա Հայրապետյանին պահել այդ պաշտոնում՝ որպես հակակշիռ սպորտի ոլորտի առյուծի բաժինը տնօրինողների։ Իսկ որ դրա արդյունքում  Հայաստանի ազգային հավաքականը շարունակաբար գլորվում-գլորվում է դեպի ցած, դա արդեն ոչ ոքի չի հուզում: Անի Սահակյան