Կեղծիք է կյանքը բեմադրելը... Վաղուց հարսանիքի չեմ մասնակցում

Վաղուց հարսանիքի չեմ մասնակցում: Դե, չեն հրավիրում: Երևի, սահմանված «կանոնագիրքը» խախտում եմ. անմիտ նորամուծությունների վրա փռթկացնում եմ և այլն Օրինակ, հարսի ու փեսայի պարը, որը ջանադրաբար բեմադրում են, դա հարուցում է իմ ծիծաղը: Այնպիսի պարուսույցներ են վարձում, որոնք խելքից-մտքից դուրս պարային համարներ են բեմադրում՝ վալսը, կորդե-բալետային տարրերն ու շալախոն միախառնած: Ու էդ խեղճ հարսն ու փեսան գերմարդկային ջանքեր են գործադրում, որպեսզի ներկայացնեն իրենց պարը: Ես ծիծաղից ուշաթափվում եմ, երբ հարսանքավորները ահավոր լարված դիտում են այդ պարը: Հարսի ու փեսայի հետ հաշվում են՝ մեկ-երկու, երեք՝ շրջապտույտ...մեկ, երկու երեք՝ ձեռքերը վեր...մեկ, երկու երեք՝ կքանիստ... Բոլորը միասին շունչները պահած ու տագնապած մտածում են՝ հանկարծ պարողները չսխալվե՞ն: Պարզ է, թե ինչ տանջանք են քաշում հարսն ու փեսան, որոնք մինչ «ելույթը», մտքում շարունակ «փորձում» են պարը ու հիշում պարուսույցի ցուցումները... Հոգեբանական պահը դեռ մի կողմ, ախր, էդ ջահելները նման պարային վարժություններ կյանքում առաջին անգամ են անում ու «ելույթը» տապալելու հավանականությունը մեծ է: Մի խոսքով, ինձ համար անհասկանալի է էս ամենը: Կեղծիք է կյանքը բեմադրելը... Էդ որ առաջներում իրենք իրենց համար «ազատ ոճի» մեջ ինչքան կամ ինչպես կարողանում ու պարում էին՝ գլխներին էլ շաբաշ էին լցնում՝ վա՞տ էր ... Ոչ սթրես, ոչ բան... Թե չէ՝ մի շաբաթում հարսից ուզում եք Պլիսեցկայա ստանալ, փեսայից էլ՝ Նուրիև... Կիմա Եղիազարյանի գրառումը