Քառօրյա պատերազմում իր զինակից ընկերների հետ սահմանն անառիկ պահող զինվորը գրում է...

2016 թվականի քառօրյա պատերազմի ժամանակ առաջնագծում իր զինակից ընկերների հետ հերոսաբար թշնամուն արժանի հակահարված տված զինծառայող, արդեն զորացրված Արեգ Սարդարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Էսօր ընկերոջս ու մեր հերոսի՝ Ադամ Սահակյանի ծննդյան օրն ա: Ադամի մասին շատ խոսել, կարծում եմ, չարժի, իմաստ չունի, որովհետև բոլորս գիտենք թե՛ իրեն, թե՛ իր հերոսության մասին: Ադամն էն տղերքից ա, որ սիմվոլ դարձավ շատերի համար՝ քաջության, համառության, հերոսության, մաքրության...բայց չմոռանանք, որ էսօր նաև մի ուրիշ հերոսի՝ Գևորգ Գագիկի Վարդանյանի ծննդյան օրն ա: Իր մասին երևի պետք ա մի փոքր խոսել, որովհետև էդ տղային, վստահ եմ, շատերը չգիտեն: Գևորգը գյումրեցի ա, բայց հանգամանքների բերումով 6 տարեկանից ընտանիքի հետ տեղափոխվել ա Ռուսաստանի Դաշնություն, կրթություն ա ստացել էնտեղ: 18 տարին չբոլորած՝ Գևորգը վերադարձել ա հայրենիք՝ հայոց բանակում ծառայելու համար: Գալիս ա վեց ամիս շուտ, որ հասցնի լեզուն լրիվ յուրացնել: Ծառայության անցնում ա Թալիշում. ավագ լեյտենանտ Հրաչ Գալստյանի դասակի գնդացրորդն էր: Ծառայության ընթացքում մի քանի անգամ խրախուսվել ա, որոնցից մեկը՝ վիրավոր ընկերոջը դիտարկվող տարածքից գրկած դուրս բերելու համար (էդ ժամանակ եղել ա 5-6 ամսվա ծառայող: Մի քանի անգամ էլ ծառայակիցների հետ ա մղել հակառակորդի ԴՀԽ-եր): Ապրիլյան գործողությունների ժամանակ կռվել ա ամենաթեժ կետերից մեկում: Հրաչ Գալստյանի գլխավորությամբ՝ մասնակցել ա Թալիշի գրավված դիրքերը վերադարձնելու համար մղված մարտերին: Ամենավտանգավոր կետերում Գալստյանն ու Գևորգն են առաջինն առաջ գնացողներն եղել: Արդյունքում՝ նույնիսկ ոչնչացրել են 1 տանկ, բայց երկրորդը չեն հասցրել ու զոհվել են դրա արձակած արկի պայթյունի հետևանքով: Գևորգի ընտանիքը մնաց ապրելու Հայաստանում: Հ.Գ. Չմոռանանք տղերքին ու իրանց արածը: Ընդունեք ասածս՝ որպես խնդրանք, հորդոր, մի՛ մոռացեք ոչ մեկին, որովհետև էս տղերքը դրան արժանի չեն: Շնորհավոր տղերքի ծնունդը: Շնորհավորում եմ նաև բոլորիս, որովհետև էս տղերքի ծնունդը, փաստորեն, հայրենիքի անվտանգության մեխանիզմը ևս մեկ կարևորագույն մասնիկով համալրեց»։