Ընդդիմության ամենամեծ սխալը․ արվեց այն, ինչը ձեռնտու էր Նիկոլ Փաշինյանին

Ազգային ժողովում տեղի ունեցած խայտառակությունը քաղաքական մտքի իսպառ բացակայության և անտեղի հուզականության հետևանք էր։

Իշխանությունը, Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, ցուցաբերեց ամենանողկալի պահվածքը, որ երբեևէ կարելի էր պատկերացնել։ Իշխանավորների հորթային հրճվանքով ծափերը ո՞ւմ կամ ինչի՞ համար էին՝ Արցախի հարցի փառավոր տապալմա՞ն, Ալիևի հինգ հայտնի պահնջներն ընդունելու՞, խորհրդարանի դիմաց հավաքված հազարավոր քաղաքացիների՝ <<Առանց Նիկոլ Հայաստան>> կոչերի՞․․․․
Արցախի ինքնորոշման գործընթացի տապալման վերաբերյալ Նիկոլ Փաշինյանի պատասխանը պարզագույն կրուտիտ էր, ինչը նա շարունակաբար արել է 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո։ Ամեն ինչում նախկիններն են մեղավոր։ Իրավիճակն անշրջելի էր, ոչինչ փոխել կամ ավելի հայանպաստ արդյունք ունենալ հնարավոր չէր։ Արցախի հարցի՝ հետագա կարգավիճակի վերաբերյալ Փաշինյանի մոտեցումը ինքնորոշման նշաձողի իջեցումն է, ինչի մասին ինքն անձամբ է հայտարարել։

Նիկոլ Փաշինյանը թվարկված բոլոր ձախողումները փորձեց նորից բարդել նախկինների վրա՝ մեջբերելով Սերժ Սարգսյանի՝ 2018 թվականի ապրիլին ԱԺ-ում հնչեցրած ելույթը։ Փաշինյանն ուղղակի ստեց, որովհետև այդ ելույթում կարգավիճակի նշաձողի իջեցման մասին որևէ խոսք չկա՝ ի հակառակ Փաշինյանի այն պնդման, թե Արցախի ինքնորոշումից հրաժարվելու պահանջ վաղուց էր դրված, և այդ մասին խոստովանել է Սերժ Սարգսյանը։ Սերժ Սարգսյանը նման <<խոստովանություն>> երբևէ չի արել։ Իսկ վերջում, երբ ընդդիմությունը անհասկանալի կերպով լքեց դահլիճը՝ հրաժարվելով լսել Նիկոլ Փաշինյանի՝ <<հենց հիմա աննխադեպ բացահայտում է լինելու>> նախաբանով սկսվող ճառը, ԱԺ նիստը Ալեն Սիմոնյանի կողմից ընդհատվեց ընդմիջմամբ։ Ընդմիջումից հետո նիստը չշարունակվեց, գրանցված բոլոր իշխանական պատգամավորները հանեցին իրենց հարցերը, իսկ Նիկոլ Փաշինյանը իր խոստացած <<դարի բացահայտումը>> այդպես էլ չարեց։ Եթե իսկապես հիմնավոր ասելիք կար արցախյան բանակցությունների գործընթացի մութ կողմերի վերաբերյալ, որպես պետության առաջնորդ՝ կարող էր և պարտավոր էր ներկայացնել՝ անկախ այն հանգամանքից՝ ընդդիմությունը դահլիճում էր, թե ոչ։ Այդ հիմնավորումները պետք էին հանրությանը, խորհրդարանի դիմաց հավաքված ժողովրդին, եթե Փաշինյանն ասելիք ուներ, թող խոսեր։

Ինչ վերաբերում է ընդդիմությանը․ դահլիճը լքելու ակցիան շատ վատ էր մտածված։ Շատ թույլ էր նաև հնչեցված տեքստը, որտեղ, բացի վարչապետի հրաժարականի պահանջից, այլ միտք չկար։ Մասնավորապես չկար պահանջ, թե ինչ քայլեր պետք է կատարի իշխանությունը՝ ի դեմս նոր վարչապետի, որը ենթադրաբար պետք է փոխարինի Նիկոլ Փաշինյանին՝ նրա հեռանալու դեպքում։

Վերջապես, եթե ընդդիմադիր պատգամավորը մեղադրանք է հնչեցնում, վարչապետն էլ պատասխանում է՝ մեղադրելով նախկին իշխանությանը, այսինքն՝ ներկա ընդդիմությանը, ապա նման իրավիճակում դահլիճը լքելը  անիմաստ քայլ էր։ Ընդդիմադիր պատգամավորները պարտավոր էին մինչև վերջ մնալ ԱԺ դահլիճում և ԱԺ ամբիոնը օգտագործել պայքարի համար՝ փոխլրացնելով դրսում հավաքված ժողովրդի պայքարը։ Նրանք պարտավոր էին հակադարձել Նիկոլ Փաշինյանին ՝ ապացուցել, որ նա ստում է, որ նախկինում երբեք ինքնորոշման գաղափարից հրաժարվելու հարց չի եղել, և պահանջ դնեին, որ հիմա էլ ինքնորոշումը պետք է լինի բանակցային օրակարգի առանցքային հարցը։ Բայց ընդդիմությունը, պայքարելու փոխարեն, որոշեց հեռանալ։ Արդյունքում ընդդիմությանը ընդամենը հաջողվեց տապալել ԱԺ նիստը, ինչն առավել ձեռնտու էր Նիկոլ Փաշինյանին ու իշխանությանը։ Իսկ շարժմանը ոչինչ չտվեց։
Ի դեպ, ԱԳՆ շենքում Արցախի դրոշի տեղադրումը էմոցիոնալ առումով դրական էր, բայց քաղաքական ձեռքբերում չէր։

Հայկ Դավթյան