«Տակը» մնացին երեքը
ՀՀ նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանի կոչը՝ ընդդիմադիր բոլոր քաղաքական ուժերով ձեւավորել լայն կոալիցիա եւ միասնաբար մասնակցել 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին, սպասվածի համաձայն, մնաց անարձագանք: Բագրատյանի հայտարարությունից հետո, սկսեցին խոսել դաշինքների ու կոալիցիաների՝ արհեստական լինելու, ինչպես նաեւ այն մասին, որ Հայաստանում նախընտրական միավորներն արդյունավետ չեն գործում: Մի խոսքով, գրեթե բոլորը՝ քաղաքավարի տարբերակով մերժեցին Հրանտ Բագրատյանի առաջարկը, որից հասկանալի դարձավ այն, որ ընդդիմադիր ուժերի հիմնական մասը պատրաստվում է առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցել միայնակ: Մինչդեռ Հայաստանի նորանկախ պատմության գրեթե բոլոր համապետական ընտրություններից հետո ընդդիմության ձախողումները քաղաքագիտական եւ նույնիսկ քաղաքական շրջանակներում վերագրել են ընդիմադիր դաշտի մասնատվածությանը, ամբիցիաների, նեղ-անձնագան շահերի գերակայությանը: Փաստ է, որ մեր ընդդիմադիրների մեծամասնության համար հիմա էլ միայնակ պարտությունն ավելի գերադասելի է, քան ընդհանուր հաղթանակը: Այս օրերին, երբ նույնիսկ ամենազոր ՀՀԿ-ն է դաշինք կազմում իրենից ոչինչ չներկայացնող ընդդիմադիր ՀՅԴ-ի հետ՝ նպատակ ունենալով, մի կողմից՝ ընդդիմադիր խարխլված դաշտը վերջնականապես փոշիացնելու, մյուս կողմից՝ ներիշխանական հարթակում որոշակի հարցեր լուծելու, ընդդիմադիրները չեն հրաժարվում իրենց մեծամտությունից: Մինչդեռ ոչ իշխանական դաշտը դիտարկելիս՝ տեսանելի է, որ խոշոր հաշվով մաղի վրա բան չի մնացել: Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո ԲՀԿ-ն թեպետ այլընտրանքից փաստացի ընդդիմադիր կարգավիճակ վերցրեց, բայց դարձավ ավելի հնազանդ ու ենթարկվող: Հիմա այս կուսակցության գործողությունները պայմանավորված են բացառապես նեղ շահերով: Երբեմնի արմատական ընդդիմություն համարվող ՀԱԿ-ից էլ մասունքներ են մնաել, խորհրդարանական յոթ հոգանոց խմբակցությունում երկուսն են համանուն ուժի պաշտոնական տեակետը ներկայացնում, Ջհանգիրյանն էլ իր ուրույն խաղն է տանում, որը հաստատ չի տեղավորվում Արամ Մանուկյան-Լեւոն Զուրաբյան դուետի գծում: Ի դեպ, նույն Ջհանգիրյանը Բագրատյանի առաջարկի մասին ակնարկել է, թե ժամանակին վերջինն է բոյկոտել միասնությունն ու հեռացել ՀԱԿ-ից, միայն թե մոռացել է Օսկանյան-Զուրաբյան գաղտնազրույցն ու դրան հետեւած տրամաբանական գործընթացները… Ժառանգության մասին խոսելն ավելորդ է, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ձեռամբ այդ կուսակցության բեկորներն անգամ հավաքել հնարավոր չէ, իսկ Արթուր Բաղդասարյանի ընդդիմադիր նոր նկրտումներին ՕԵԿ-ում անգամ լուրջ չեն վերաբերում: Մի խոսքով՝ ցավալի է, բայց փաստ, Հայաստանի ընդդիմադիր դաշտը հիմա որբի գլուխ է հիշեցնում: Ի հեճուկս ջախջախված ուժերի ներկայումս գոյություն ունեն ընդդիմադիր, հանրային բարձր հեղինակություն ու վարկանիշ ունեցող անձինք, նրանք երեքն են: Նույն ինքը՝ Հրանտ Բագրատյանը, որն այս տարիներին երբեք չշեղվեց տնտեսական եւ առհասարակ քաղաքական համակարգի վերաբերյալ իր առողջ տեսլականից, որի արդյունքում անշեղորեն ու անկաշկանդ քննադատեց ցանկացած քննադատության արժանի երեւույթ, նա բացառիկներից էր, որը հետեւողականորեն ու մինչեւ վերջ պնդեց սահմանադրական փոփոխությունների վերաբերյալ իր բացասական կարծիքը՝ համարելով երկրի անվտանգությանն ուղղված սպառնալիք, մի խոսքով՝ պահեց ընդդիմադիր իր իմիջն ու սկզբունքները՝ տեղի չտալով սողանցքների:Հաջորդ Ժառանգության մենատիրուհի Զարուհի Փոստանջյանն է.երբեմն հավասարակշիռ, երբեմն զգացմունքային, երբեմն էլ իշխանությունների ասած՝ չափերն անցնող, բայց Զարուհին եզակիներից մեկն է, որն իրեն չի զրկել իշխանություններին բոլոր հարցերում քննադատելու իրավունքից ու հաճույքից, նա քչերից է նաեւ, որոնք մշտապես հայտնվում են աջակցության կարիք ունեցող մարդկանց կողքին: Երրորդը Նիկոլ Փաշինյանն է, նրա ընդունված ու սիրված լինելու բանաձեւն էլ թիրախային քննադատությունն է իշխանության հասցեին: Փաշինյանը գիտի երբ, ում եւ ինչում քննադատել, նրա թիրախները կոնկրետ հասցեատերեր են: Երեք անձերն ունեն որոշակի ընդհանրություն, նրանք վեր են կուսակցական պատկանելությունից, թեպետ նոր ձեւավորվող Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության հանգամանքի, Փաշինյանը իբրեւ ուժեղ անհատ է ընկալվում եւ աներկբա է՝ նույնպիսի թիմ չունի:Բոլոր դեպքերում ունենք այն, ինչ ունենք, թե հետագայում կլինեն ընդդիմադիրների վագրային թռիչքներ, կերեւա առաջիկայում: Անի Սահակյան
Հետևեք մեզ Viber-ում
