Ցանկացած ազգի երեխայի մահը դուրս պետք է լինի որևէ շահարկումից

«Առավոտ»-ի խմբագիր Արամ Աբրահամյանը գրել է. «Երկու օր առաջ Ադրբեջանի ձեռնարկած սադրանքը և մեր Զինված ուժերի համաչափ պատասխանը կրկին սրելու է իրավիճակը ռազմաճակատում։ Կարծում եմ՝ գործը լայնամաշտաբ պատերազմի դարձյալ չի հասնի, բայց որ կլինեն բախումներ, և ցավոք, կլինեն նաև զոհեր երկու կողմերից՝ դա, ինձ թվում է, անխուսափելի է։ Խաղաղ բնակիչներին որպես կենդանի վահան օգտագործելը և հետո վայնասուն  բարձրացնելը միջազգային պրակտիկայում ընդունված մարտավարություն է և (կարծում եմ՝ անարդարացիորեն) կրում է ազգերից մեկի անունը։ Բայց ազգի հանդեպ ատելությունը, ամբողջ ազգից վրեժ լուծելու ձգտումը չպիտի մթագնի մեր ուղեղը։ Նախ՝ այն պատճառով, որ պատերազմը սառնսրտություն է պահանջում։ Դա է նաև պատճառը, որ երբ պատերազմի զոհ է դառնում ադրբեջանի երեխան, դա ինձ համար նույնքան ցավալի է, որքան հայ կամ որևէ այլ ազգի երեխայի մահը։ Հակառակորդը դա շահարկում է քաղաքական նպատակներով, բայց երկու տարեկան երեխայի մահը, իմ կարծիքով, դուրս պետք է լինի որևէ շահարկումից։ Ես չեմ հավատում, որ մոտ ժամանակներս հնարավոր է խաղաղություն հաստատել  մեր ժողովուրդների միջև։ Բայց հնարավոր է մարդ մնալ նաև պատերազմի պարագայում»։