Ի՞նչ իշխանություն․ իշխանությունը հոտած,նեխած գցած է փողոցում․ Սերժ Սրապիոնյան (video)

Երեկ Հայաստանի գրողների միությունում կայացավ երիտասարդ գրող Վաչագան Մանուկյանին նվիրված հուշ-ցերեկույթ, գրքերի շնորհանդես։

Գրող Խաչիկ Մանուկյանը, ով Վաչագանի հայրն է, որդու մահից հետո անցել է այն դժոխքի ճամփով, որով որդին է անցել պատերազմի օրերին՝ հավաքագրելով որդու մասին հուշերը բոլոր նրանցից, ովքեր հասցրել են ճանաչել Վաչագանին պատերազմի օրերին։

«Պինդ մնացեք, իմ լույս ճրագներ». սա երիտասարդ գրող Վաչագան Մանուկյանի վերջին գրառումն է եղել։

Վաչագանը զոհվել է 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ին՝ Շուշիի մատույցներում։

Հուշ-ցերեկույթին ներկա էին հասարակական-քաղաքական գործիչներ, Վաչագանի գրչի երկրպագուներ, պարզապես մարդիկ, ովքեր Վաչագանին չէին ճանաչում ու եկել էին ծանոթանալու նրա պատկերացումներին։

«Այս տղան քեզ գերազանցելու է. ինքը կմնա գրականության մեջ, դու կմնաս, որպես ուղեկից գրող, որովհետեւ, առաջին աստիճանը Վաչագանն է»,- Խաչիկ Մանուկյանին, կես կատակ-կես լուրջ, ասել է գրականագետ Սերժ Սրապիոնյանը, երբ առաջին անգամ ծանոթացել է Վաչագանի ստեղծագործություններին:

Գրականագետը հավատում է Վաչագանի անմահությանը․ «Նա չհասցրեց դասական դառնալ՝ զուտ կյանքի իմաստով, բայց նա դասական կարող է դառնալ իր գրական դասերի իմաստով՝ հաջորդ սերնդի, անկախության սերնդի համար, որն ապրել է անկախ երկրում: Նրանք պետք է տեսնեն, որ իրենց պոետների կյանքն ինքազոհմամբ է ընդհատվել: Ես հավատում եմ Վաչագանի անմահությանը»,- ասում է Սերժ Սրապիոնյանը:

Մենք հիմա արդեն խաղաղության դարաշրջանում ենք եւ մեզ ոչ ոք հաշվի չի առնում»,-ասում է գրականագետը՝ նկատելով, որ սա է պետություն չունենալու ամենալավ ցուցիչը: «Իսկ հաշվի չեն առնում մեռելներին եւ բոլոր նրանց, ովքեր այդ խաղաղության ջատագովներն են: Երկու տարբեր երկրների ղեկավարներ նստած՝ գծում են մեր երկրի սահմանները, մենք ա՞յդ խաղաղությունն ենք երազում». գրականագետի հարցը հռետորական է, բայց եթե թուրքի ձեռամբ խաղաղության մեջ պետք է ապրենք՝ ինքը Բակունցի լեզվով է պատասխանում. «Շնորհակալ եմ, ինձ այդ ցեղից չեմ համարում: Ես ուզում եմ պայքարի դարաշրջանում լինել, բայց իմ երկիրը մնա, քան խաղաղության դարաշրջանում լինեմ եւ իմ պապերի գերեզմանների տեղը չիմանամ»: Եթե պայքարողներին ռեւանշիստներ են անվանում, ապա ինքն էլ է ռեւանշիստ, բայց մի բան չի հասկանում՝ ի՞նչ են այդ ռեւանշիստներն ուզում. այն իշխանությո՞ւնը, որը «փտած դիակի նման ընկած է գետնին» եւ ոչ ոք չի ցանկանում վերցնել, քանի որ հոտն իրեն է կպնելու:

Մանրամասները՝ տեսանյութում․