Զենքս ու Արցախն եմ կարոտել․ Դավթաշեն գյուղում բացվեց 44-օրյա պատերազմի 5 հերոսների հիշատակին նվիրված հուշաքար (video)

Դավթաշեն գյուղում տեղադրվեց ու բացվեց 44-օրյա պատերազմի զոհերի հիշատակին նվիրված հուշաքար ու այգի: Գյուղն այս պատերազմում 5 զոհ է տվել, նրանցից յուրաքանչյորը մեկնել է ռազմի դաշտ՝ անձնուրաց պայքարելու հանուն հայրենիքի:
Հարություն Հարությունյանի մոր՝ տիկին Աննայի խոսքով Հարութը ընկերասեր, ազնիվ ու ամենակարևորը հայրենասեր տղա էր. «Հարութն իմ ընկերն էր: Հարութս միշտ ասում էր՝ իսկական տղան պիտի հենց Արցախում ծառայի: Չապից ավել հայրենասեր էր, որն արտահայտվում էր իր երգերում: Սեպտեմբերի 26-ին ընկերուհու հետ եկան մեր տուն։ Այդ օրը շատ ուրախ էր, իրենց ապագա հարսանիքի մասին էինք խոսում: Հիշեց բանակային իր տարիները: Միշտ ասում էր՝ «Մամ, զենքս ու Արցախն եմ շատ կարոտել»»:
Հարութը ռազմաճակատ մեկնեց պատերազմի առաջին օրը. «Հենց լսեց, որ Արցախում պատերազմ է սկսվել, տեղից վեր թռավ ու ասաց՝ ես գնում եմ: Որոշեց ու գնաց․ սեպտեմբերի 28-ի առավոտյան արդեն Ասկերանում էր»:
Հարությունը ռազմի դաշտում ընկավ հոկտեմբերի 8-ին. «17:14 րոպե Հարութից զանգ ստացա, բավականին երկար խոսեց, բոլորից հարցրեց ու զանգերը լռեցին... Զանգից հետո դեպքը պատահեց»:

Հրայր Հարությունյանը, չնայած երիտասարդ տարիքին (խմբ. 23 տարեկանը դեռ չէր լռացել, երբ մեկնեց 44 օրյա պատերազմին:)՝ մասնակցել է երկու պատերազմի՝ 2016 թվականի քառօրյա պատերազմին ու 2020թ.-ի 44-օրյա պատերազմին. «Իմ տղան շատ խիզախ, համարձակ ու հայրենասեր տղա է: (Խմբ. Մայրը որդու մասին անցյալով չի խոսում): Քառօրյա պատերազմում տղաս Թալիշում է ծառայել, եղել է սերժանտ, եղել է դիրքի ավագ:
44-օրյա պատերազմում իր մեջ նորից խոսեց հայրենասիրությունը։ Անընդհատ ասում էր՝ ես պիտի գնամ, ես թուրքից պիտի վրեժս առնեմ: Ես դեմ էի, ասում էի՝ բալես, դու քո գործն արդեն արել ես, էս երկրորդ պատերազմը մի գնա:Բարկացավ, ասեց՝ մամ, տենց բան չասես, իմ 18 տարեկան ախպերները սահմանին կանգնած են, ես իրանց կողքին պիտի լինեմ»,-հուզմունքը խեղդելով պատմում է տիկին Սոֆիկը:
Հրայրը շատ երազանքներ ուներ, որոնք այդպես էլ կիսատ մնացին: Հայրենասեր տղան այդպես էլ չհասցրեց իր երազանքների տունը կառուցել ու ընտանիք կազմել:
Համեստ ու ընկերասեր Հրայրն ընկավ հոկտեմբերի 19-ին՝ Ջրականում:

Գրիգորյան Նարեկը երկու դուստր ուներ, բայց անգամ դուստրերը պատերազմի օրերին չկանգնեցրին Նարեկին. «Նարեկը ընկերասեր, կենսուրախ տղա էր: Պատերազմին մեկնեց Ջաբրայիլ: 29 տարեկանում կիսատ մնացին նրա նպատակները: Վերջին անգամ որդուս հետ խոսեցի հոկտեմբերի 17-ին․ բարձր տրամադրություն ուներ, ասաց՝ մամ, մի զանգի, ես քեզ կզանգեմ ու այդպես էլ էլ չզանգեց»,-պատմում է մայրը:

Նարեկը համոզված էր, որ հաղթանակած վերադառնալու է տուն, բայց չարաբաստիկ պատերազմը կանգնեցրեց Նարեկի կյանքի ընթացքը:

44-օրյա պատերազմում նահատակված Վրեժ Կիրակոսյանի որդին՝ Մաքսը ծնվել է Վրեժի հուղարկավորության օրը: Վրեժի մոր՝ տիկին Էլյանորայի խոսքով՝ որդու կիսատ թողած
գործերը ի կատար է ածելու ու շարունակելու է Մաքսը. «Վրեժն ասում էր՝ թուրքի ԱԹՍ-ից պիտի վախենա՞մ: Չէր վախենում, բայց ընկավ հենց ԱԹՍ-ի հարվածից՝ նոյեմբերի 8-ին՝ պատերազմի ավարտի նախօրեին: Վրեժը դասակի հրամանատար էր: Վրեժս ռազմաճակատ մեկնեց հոկտեմբերի 26-ին՝ հոր 50-ամյակին մասնակցեց ու մեկնեց: Մեկնեց ռազմաճակատ, որովհետև հրամանատարների պակաս ունեինք: Վրեժը ոչ ոքի չլսեց, անգամ հղի կնոջն, ով այդ օրերին հիվանդանոցում էր»:
Վրեժի զինակից ընկերները պատմել են, որ մինչև վերջին շունչը պայքարել է դիրքում՝ չզիջելով այն թշնամուն:

«Սասունցի Դավիթ» աշխարհազորի հրամանատար Սամվել Մարտիրոսյանը պատերազմում կորցրեց եղբորը՝ Գագիկ Մարտիրոսյանին. «Գագիկն ինձ համար որդի էր: Մարտական գործողությունների ժամանակ ես նրա հրամանատարն էի: Երեք պատերազմով էինք անցել»:

Մարտիրոսյան Գագիկի համար  44-օրյա պատերազմը վերջինն էր։ Փորձառու մարտիկը կանգնեց  երիտասարդների կողքին, փորձելով նրանց փոխանցել իր փորձն ու գիտելիքները: