Քաղաքական հյուրախաղերի նոր շրջանը համարվում է բացված

Ռուսաստանից «քաղաքական հյուրախաղերով» Հայաստան եկած Տիգրան Արզաքանցյանը պատրաստվում է նոր եթերաշրջանի, այս անգամ Տիգրան Ուրիխանյանի ուժկու ընդդիմադիր կուսակցության հետ: Նա անդամագրվել է այդ կուսակցությանը, որի համագումարը կլինի մոտ օրերս: Կուսակցապետ Ուրիխանյանը մի քանի օր է սպառնում է ցնցել քաղաքական դաշտը, ասում է՝ նոր կտեսնեք՝ ով է իրական ընդդիմությունը: Հիշեցնենք, որ Արզաքանցյանը հայտ էր ներկայացրել նաեւ խորհրդարանական ընտրություններին՝ Արամ Սարգսյանի Դեմկուսի միջոցով, թե ինչ եղավ այդ ամիսներին, ինչպիսի զվարճալի քարոզարշավ վարեց նա, կարծում եք՝ որեւէ մեկը չի մոռացել: Սակայն քչերին պարզ դարձավ, առհասարակ, ինչ է այս մարդու ուզածը, ընդհանրապես որ դաշտում է ինքը՝ իշխանական, ընդդիմադիր, թե մի երրորդ…Իհարկե, նախեւառաջ Արզաքանցյանի համար են այդ հարցերն անկարեւոր, Արզաքանցյանը մի նպատակ ունի կնոջ՝ Նատալիա Ռոտենբերգի փողերը ծախսելու եւ այդ նպատակով թերեւս խնդիր ունի ցույց տալու իբր լուրջ գործով է զբաղված: Դրա համար էլ ունիսի 20 –ի ընտրությունների խայտառակ ցուցանիշներից հետո կրկին հայտ է ներկայացնում, այս անգամ մեկ ուրիշի հետ: Կարելի էր կարծել, թե հայրենիքը, նրա գլխին կախված մարտահրավերները հանգիստ չեն տալիս այս սրտացավ հայորդուն, եթե հայրենիքի, պետության եւ առհասարակ նման գաղափարների վերաբերյալ սույն մարդու արժեհամակարգը լիներ լրիվ ածանոթ: Բայց խոսքը մի մարդու մասին է, ում համար 2020-ը չաղ ու բախտավոր, լավ տարի էր, պարզապես թուրքերը մի քիչ <<չարաճճիություն>> արեցին:

Երեւի ինքն էլ նորից գալիս է կռիվ-կռիվ խաղալու , որ թույլ չտա նոր չարաճճիությունների: Իսկ իրականում հայաստանյան քաղաքական դաշտում նոր վերադասավորումներ են նշմարվում: Արտախորհրդարանական ուժերի մեծ մասը իրենց սրբազան պարտքն են դարձրել քննադատել խորհրդարանական իշխանություններին եւ շատերն են հայտարարում, որ շուտով նո պայքար կսկսեն, իբրեւ իրական ընդդիմություն իշխանության հարցերը կլուծեն: Հոկտեմբերի 1-ից փողոցային ակցիաներ է սկսելու նաեւ Ազգային ժողովրդական բեւեռը՝ նույն Սասնա ծռերը ընդլայնված ընկերներով՝ Ժիրայր Սեֆիլյանի գլխավորթյամբ: Իսկ եթե իրերը կոչենք իրենց անուններով, ապա խոսքը իշխանության սորոսական թեւի ավելի արմատական, ռադիկալ արտախորհրդարանական թեւի մասին է, որոնց արտաքին տերերը օգտագործում են ըստ նպատակահարմարության, երբեմն-երբեմն փողոց են դուրս բերում նրանց՝ այս կամ այն հարցում ճնշում գործադրելու Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ, կամ բրոնյա անելու ընդդիմադիր հրապարակները, որպեսզի խանգարեն իրական ընդդիմադիրներին, կամ իշխանության պատվերով հարվածեն նրան:

Ինչպես ասացին՝ բոլորի թիրախում նախեւառաջ խորհրդարանական ուժերն են, առավելապես երկրորդ նախագահի գլխավորած Հայաստան դաշինքը, որն իբր չի արդարացնում հանրության ակնկալիքները իր տված իշխանափոխության խոստումները եւ դարձել է ավելի թույլ, հարմարվող ընդդիմություն: Եթե նույնիսկ այս քննադատությունների մեջ ռազցիոնալ հատիկ կա, ապա այդ ուժերը չէ, որ պետք է քննադատեն նրանց: Պատերազմից հետո ութ-ինը ամիս շարունակ այսօրվա խորհրդարանականները փորձեցին միասնական օրակարգ ձեւավորել, որի դեպքում իշխանափոխությանն այլընտրանք չէր մնա, բայց եղավ այն, ինչ եղավ: Հիմա ընթրիքից հետո մանանեխ հարկավոր չէ:

Անի Սահակյան