Նիկոլին ասֆալտին պառկեցնելու ժամանակը մոտենում է

Սյունիքի համայնքապետերը, որոնք դարձել են Հայաստանի հարավային դարպասի պաշտպանները, մնացել են Նիկոլ Փաշինյանի կոկորդում: Վերջին օրերի բոլոր քայլերը նրանց դեմ են, սահմանը պահող, իրենց հող ու ջրին կպած մարդկանց նկատմամբ ակնհայտ քաղաքական հետապնդումներն են իրականացվում՝ թերեւս նպատակ ունենալով Սյունիքը եւ Հայաստանի սուվերեն այլ տարածքներ թշնամուն հանձնելուց առաջ կոտրել հայ ժողովրդի դիմադրողականությունը, վերացնել իրական խոչընդոտներին:

Քարահունջի կին համայնքապետն առաջինն էր, որին կալանավորեցին, երեկ կալանքի սանկցիա տվեցին նաեւ Որոտանի ղեկավարին, սա այն համայնքն է, որը նոյեմբերի 9-ի հայտարարությամբ կիսով չափ հանձնվել է թշնամուն, բոլոր համայնքապետերին մեղսագրվում է սոցիալական օգնություն անվան տակ ընտրակաշառք բաժանել զանցանք: Մի բան, որ ՔՊ-ական համայնքապետերը ամենաշատն են արել, ընտրություններից առաջ բոլոր մարզպետարանները սոցիալական աջակցություն են ցուցաբերել բնակիչներին: Բայց ընտրություններից հետո բոլոր նրանց, ովքեր շատ տոկոսներ են խփել, պաշտոնի բարձացում են տալիս:
Իսկ Մեղրիի արդեն նախկին համայնքապետ Մխիթար Զաքարյանին բարբարոսաբար են բերման ենթարկել, Փաշինյանի հրահանգով նրան դաժանաբար պառկացրել են գետնին, վնասել պատերազմում վնասված եւ դեռեւս չապաքինված ձեռքը, նկարել, ապա տեղափոխել են Երեւան, դեռեւս չի քննվել նրա կալանքի սանկցիան: Նախընտրական ժամանակահատվածում ի պատասխան Փաշինյանի, Զաքարյանը հրապարակային հայտարարեց, թե Փաշինյանը նույնիսկ իր կնոջը չի կարողանում պառկացնել, ինձ ոնց է պառկացնելոը, սա թերեւս համայնքապետի հայտարարության պատասխանն է:
44 օր պատերազմի դաշտում էր եւ զենքը ձեռքին երկիրն էր պաշտպանում նաեւ Գորիսի ղեկավար Առուշ Առուշանյանը, իշխանությունների թիրախում նա է։ Մի քանի անգամ կանչել են հարցաքննության, տասնյակ գործեր կա հարուցված նրա դեմ , ակնհայտ է, որ դրանք «մատից ծծած» մեղադրանքներ են, ուստի կալանավորման չեն գնում։
Այս մարդկանց համար պատերազմը նոյեմբերի 9-ին չի ավարտվել, ինչպես շատերի, որոնք այսօր վայելում ենք կյանքը՝ նկատելու չտալով, որ Փաշինյանը Հայաստանի սուվերեն տարածքից էլ է կտոր-կտոր բաժին հանում թուրքին, որ թուրքը մայիսի կեսերից նստած է Սյունիքում ու Գեղարքունիքում ու նահանջել չի պատրաստվում: Հենց այս համայնքապետերն են, որ լծված են իրենց հող ու ջրի պաշտպանությանը, բայց առավելապես պայքարում են ներքին թուրքի՝ իշխանությունների դեմ՝ հասկանալով, որ թիկունքից հարվածողներն ավելի վտանգավոր են, քան վախկոտ թշնամին, հասկանում են, որ եթե ներքին թշնամին մեր երկրի դարպասները չբացի թշնամու դեմ, ապա դժվար թե նրանք տանտիրոջ իրավունքով բազմեն սյունյաց սարերին եւ խաթարեն այնտեղ ապրողների անդորրը:
Եթե պատերազմի օրերին հայ զինվորը, կամավորը, սպան, պատերազմ տվողները գիտակցեին այս ամենը, որ ներսի թուրքն ավելի վտանգավոր է, ու բռունցքները, պայքարն ուղղեին հենց նրանց դեմ, ովքեր պլանավորել էին երկիր հանձնել եւ առաջին օրվանից իրագործում էին այդ ծրագիրը, ապա դժվար թե պատերազմը պարտվեինք: Բոլորն են փաստում, որ սա պարտվելու պատերազմ չէր, ճիշտ այդպիսի պատերազմ սանձազերծվել էր 2016-ին, որն ընդամենը մի քանի օրում կանգնեցրեցին եւ ադրբեջանական կողմը մուրաց հրադադար:
Իսկ այսօր շատերի համար դեռ անպատասխան հարցեր են՝ ինչպես կորցրեցինք Հադրութը, ինչպես հանձնեցին Շշուշին, որն անգամ Ալիեւի խոստովանությամբ հնարավոր չէր գրավել եւ իրենց նվիրել են, ինչպես թշնամին կարողացավ խոսել հակաօդային բոլոր հենակետերը, ով էր այդ կոնտակտները տվել, եւ առհասարակ պատերազմի մութ դրվագները, որոնց մասին նաեւ իշխանականներն են խոսել, մինչ օրս մնում է չբացահայտված:
Եւ այդ պարտությունը նաեւ հետեւանքն էր այն բանի, որ պատերազմի խառը ժամանակներում քչերն էին հասկանում, որ դավաճանություն է ծրագրած, հիմա այս տղաները հասկանում են, թե որտեղ է թաղված շան գլուխը եւ ըմբոստ դիմադրում են, որպեսզի խափանեն Փաշինյանի՝ Սյունիքը հանձնելու ծրագիրը:
Իշխանությունը որքան էլ փորձի ջարդել դիմադրությունը, փակել երիր պահող տղաներին, միեւնույն է, ջինը շշից բաց է թողնված եւ մխիթարզաքարյաններ, առուշառուշանյաններ մեզանում քիչ չեն, ովքեր արդեն հասկանում են, որ մեր խնդիրը ներսի թուրքերն են եւ Նիկոլ Փաշինյանի ասֆալտին փռելու ժամանակները մոտ են:

Անի Սահակյան