Փաշինյանը հետախուզություն է անում. ինչ որոշում կկայացնի

Հայաստանում արտահերթ ընտրությունների ուրվականն է շրջում: Ներքաղաքական զարգացումների վերջին օրերի օրակարգում կարծես թե այս հարցն է կարմիր թելի պես ձգվում: Իհարկե, փողոցում չորս ամիս է չի դադարում պայքարը, բայց Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարական չի տալիս, իշխանությունը չի փոխանցում ընդդիմությանը, եւ իր մանիպուլացիաներից պարզ է դառնում, որ ուզում է 200 հազար մարդ էլ փողոց դուրս գա,միեւնույն է նա պնդելու է, որ իր հրաժարականը ժողովուրդը չի պահանջում, որովհետեւ պետք է ոչ թե 200, այլ 300, 800 հազար մարդ փողոց դուրս գար: Մյուս կողմից նրա քայլերի տրամաբանությունը հուշում է, որ իշխանությունը սարսափում է նաեւ արտահերթ ընտրություններից: Նոյեմբերի 9-ի կապիտուլացիոն փաստաթղթի ստորագրումց չորս ամիս է անցել եւ եթե Նիկոլ Փաշինյանը վստահ լիներ իր ուժերի վրա, ապա մեկ-երկու շաբաթում կկազմակերպեր արտաերթ ընտրություններ, ոչ թե երբ ներքաղաքական ճնշումը մեծանար կխոսեր ընտրությունների մասին, երբ թուլանար, կասեր, որ հանրային պահանջ չկա: Հիմա, կարծես թե մանեւրի դաշտ չի մնացել եւ Նիկոլ Փաշինյանը կանգնած է դժվարին ընտրության առջեւ: Թերեւս մի վերջին փորձով ուզում է հերթական անգամ փակել ընտրությունների հարցը՝ կորոնավիրուսով պայմանավորված նոր լոկդաունի՝ սահմանափակումների կիրառմամբ, բայց զուգահեռ նաեւ Ընտրական օրենսգիրքն է փոփոխության ենթարկել եւ դրել շրջանառության մեջ, որպեսզի եթե չկարողանա այս անգամ էլ ֆռռացնել հանրությանն ու ընդդիմությանը, գնա ընտրության: Այսպիսով՝ Նիկոլ Փաշինյանը Ընտրական օրենսգիրքը ձեըել է իշխանության վրայով: Մի քանի օր է անդրադարձեր են կատարվել փոփոխություններին եւ կարեւոր արանագրումներ արվել առ այն, որ դաշինքների պարագայում անցողիկ շեմը շեշտակի բարձրանում է, ավելանում է նաեւ ընտրագրավի չափ, սրանից կարելի է եզրակացնել, որ իշխանությունը վախենում է հնարավոր միավորումներից, այդուհանդերձ ամենակարեւոր փոփոխությունը ռեյտինգային ընտրակարգից հրաժարվելն է:
Ինչպես հայտնի է այդ ընտրակարգը գործում էր շնորհիվ վառ եւ կայացած անհատականությունների, որոնք ընդգրկվում էին վարկանշային ցուցակներում եւ իրենց տարածքներում շնորհիվ իրենց վարկանիշի ձայներ էին հավաքում: Բայց քանի որ իշխանությունում չկան այդպիսիք, նրանք բոլորը ընդդիմադիր դաշտում են, Նիկոլ Փաշինյանը վերացնում է ռեյտինգային համակարգը՝ հույս ունենալով, որ գործող լիդերների մեջ ինքն ամենահեղինակավորն է եւ շնորհիվ իր վարկանիշի կարող է հաղթել ընտրապայքարում:
Անշուշտ, ռեյտիգային համակարգը շահավետ է ցանկացած իշխող ուժի համար, բայց ոչ կապիտուլանտ, որի համար կհրաժարվի պայքարել ցանկացած իրեն հարգող անհատականություն:
Թեեւ մամուլում տեղեկություններ կան, որ իշխանությունը դեռ հետախուզական աշխատանքնեի մեջ է, փորձում է հասկանալ, կգտնի աջակիցներ, թե ոչ, որոնք կաշխատեն իշխանության օգտին, եթե աշխատանքները հաջողությամբ պսակվեն, միգուցե ռեյտնիգային մոդելին այլընտրանք տարբերակ ներդնեն, խոսքը համամասնականի բաց ցուցակների կիրառման մասին է, երբ ընդհանուր ցուցակում ըտրողն իրավունք կունենա նախապատվություն տալ իր թեկնածուին:

Անի Սահակյան