Ցեղասպան Նիկոլն ու ԲՀԿ-ի թամաշան

Բագավաճ Հայաստան կուսակցությունն ինչպես միշտ անհասկանալի վարքագիծ է դրսեւորում: Կապիտուլացիայի հայտնի փաստաթղթի ստորագրումից հետո եւ նույնիսկ դանից առաջ Նիկոլ Փաշինյանի եւ այս իշխանության հրաժարականը պահանջող ընդդիմադիր գործընկերները գործից անցել են միայն խոսքին՝ դավաճանելով իրենց ղեկավարի ամենահայտնի կարգախոսը, թե մեր խոսքը գործ է:

Թվում էր, թե Արարատ Միրզոյանի՝ Թուրքիայի գործակալը լինելու մասին սկանդալային հրապարակումներից հետո ընդդիմությունը, նախեւառաջ ԲՀԿ-ն, պետք է գրավեր ամբիոնը եւ բացատրություն պահանջեր, թե ինչու վաճառեցին մեր հայրենիքը: Որ ԼՀԿ-ն Նիկոլ Փաշինյանի եւ առհասարակ բոլոր ժամանակների իշխանության գրպանային ընդդիմությունն է, ապացուցել է իր կարճատեւ կենսագրությամբ, իսկ ինչ է պատահել ձեզ՝ ԲՀԿ-ականներիդ, որ բերաններդ ջուր եք առել ու ոչ մի բառ չխոսեցիք Արարատ Միրզոյանի եւ իշխանության գործակալական ցանցի մասին: Այդ ինչն է կապել ձեր ձեռքերն ու լռեցրել ձեզ, միթե հայրենիքի փրկության գործից ավելի նախընտրում եք Արարատ Միրզոյանի սահմանած պարգեւավճարները:

Սրա փոխարեն Գագիկ Ծառուկյանը դատապարտում է Վազգեն Մանուկյանի՝ Գյումրիում իշխանական սադրիչներին ուղղված <բոմժեր> արտահայտությունը:
Իյա՜ իրո՞ք, կասեր դասականը: Իսկ չեք հետաքրքրվել՝ ինչու Վազգեն Մանուկյանն ու մյուսները չդատապարտեցին ձեր կուսակիցների՝ ժողովրդին ուղղված ժեխ ձեւակերպման համար: Կամ որ ամենակարեւորն է՝ ինչու պարոն Ծառուկյան, մի անգամ էլ հայտարարություն չտարածեցիք Նիկոլ Փաշինյանի աղմկահարույց եւ վիրավորական արտահայտություններից մեկի ժամանակ, գոնե այն դեպքերում, երբ իշխանականները հրապարակավ ցուցադրում էին իրենց թրքասիրությունը:

Տեսանելի է, որ, ի դեմս Գագիկ Ծառուկյանի, ԲՀԿ-ն հատկապես վերջին ժամանակներում մի կողմ է քաշվել, առանձնացել է Հայրենիքի փրկության շարժման մյուս ուժերից: Շարժման մարզային այցելություններին զուգահեռ ԲՀԿ-ական մի խումբ պատգամավորներ առանձին են մարզեր այցելում, շարժման մնացյալ ուժերը դեմ են արտահերթ ընտրություններին եւ Նիկոլ Փաշինյանի հետ առհասարակ հանդիպելուն, բայց Ծառուկյանը հանդիպում է նրա հետ:

Իհարկե, այդ հանդիպումից հետո եւ ցայսօր Ծառուկյանն ու իր պատգամավորները շարունակում են հայտարարել, թե իրենց օրակարգը չի փոխվել եւ պահանջում են Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը, բայց ասելը մի բան է, դրա ուղղությամբ քայլերը, որոնք չկան, այլ բան: Միթե պարոն Ծառուկյանին չի հաջողվում իր ուժին ձայն տված 100 հազար քաղաքացիների գոնե կեսին փողոց դուրս հանել, որպեսզի նաեւ խույս տա իշխանական քննադատությունից, թե այդ ձայնը Ծառուկյանը ստացել է ընտրախոստումների դիմաց:

Խնդիրն այն է, որ այսօր հայրենիքի փրկության հարցն է դրված եւ քաղաքական խաղերի ու հաշվարկների ժամանակը չէ: Ցանկացած ուժ, որը լոյալ է ցեղասպան իշխանության նկատմամբ, հետքայլ է անում իշխանության դեմ պայքարում, մարդկության, մեր պետության եւ ժողովրդի դեմ քայլ է անում: Այս իշխանությունը, ի դեմս Նիկոլ Փաշինյանի, գուցե չի հասկանում, որ 1915 թվականի ցեղասպանությունից հետո ամենամեծ ավերն է բերել ազգի ու պետության գլխին, քաղաքակիրթ մարդկությունը դեռ կտա իր գնահատականը ու գուցե սա հայ ժողովրդի նկատմամբ երկրորդ ցեղասպանությունը համարվի՝ 10 հազար զոհով, 15 հազար խեղված ճակատագրերով, անհետ կորածներ ու գերիներ, Մեղրիից բացվող եւ թրքացման տանող մի ճանապարհ, Արցախի 80 տոկոսի կորուստ, ազգի ողնաշարի ջարդում…

Այս իրողության պարագայում խորհրդարանական ընդդիմությունը պետք է գրավեր ամբիոնը եւ թույլ չտար իշխանությանն այլեւս մոտ գնա, սակայն մի անվրդով հանգստությամբ թամաշա է անում տեղի ունեցողին եւ մերթընդմերթ հայտարարում, թե իրենց օրակարգում բան չի փոխվել:

Անի Սահակյան