Պայթած նիվայից մինչև Արցախ. Հոգով վաճառականը, երբ փողը կարեւոր է ամեն ինչից

Տարիներ առաջ Նիկոլ Փաշինյանի խմբագիր եղած տարիներին Հայկական ժամանակ թերթում աշխատած լրագրող Ավետիս Բաբաջանյանն վերջերս մի պատմություն հրապարակայնացրեց Նիկոլ Փաշինյանի մասին: Առաջին հայացքից մանր դետալ թվացող այդ պատմությունը ըստ էության բացահայտում է Փաշինյանի ողջ էությունը, նրա սկզբունքները մարդկանց եւ կյանքի նկատմամբ, ի մասնավորի՝ Փաշինյանի անկաշառ լինել չլինելու եւ առհասարակ մարդկային բարոյական կերպարի մասին:
Այսպիսով՝ Բաբաջանյանը իր էջում գրեց.<< 1999թ. դեկտեմբերին Գագիկ Ծառուկյանը իր թիկնազորով մտավ Հայկական ժամանակ օրաթերթի խմբագրություն և ծեծի ենթարկեց խմբագրակազմի տղամարդկանց: Խմբագիր Նիկոլ Փաշինյանը չդիմեց ոչ իրավապահ մարմիններին, ոչ էլ միջազգային ու տեղական իրավապաշտպան կազմակերպություններին որպիսի բացահայտեն հանցագործությունը կամ հրապարակային դատապարտեն խմբագրության վրա հարձակումն ու լրագրողների ծեծը: Նա նույնիսկ այնպես արեց, որ դրան չանդրադառնա մամուլը, թեև որոշ լրագրողներ դիմել էին նրան հարցազրույց տալու համար: Դրա փոխարեն նա միջնորդների մջոցով առևտուր սկսեց Ծառուկյանի հետ, ու վաճառեց իր և խմբագրակազմի ծեծը, որոշ տեղեկություններով 30-50 հազար դոլար, որը այն ժամանակվա համար ահռելի մեծ, կարելի է ասել աստղաբաշխական գումար էր: Գործարքի իրական թիվը կարող է ասել Ծառուկյանը: Ընդ որում առևտրի մասին խմբագրակազմում խոսում էին, ու թաքուն բողոքում, որ ծեծը եղել է կոլեկտիվ, իսկ փողը ստացել է միայն Նիկոլը: Եթե մի մարդ 24 տարեկանում կարող է վաճառքի հանել իր ու իր խմբագրակազմի արժանապատվությունը, և դրա վրա փող աշախտել, արդյոք նույն մարդը չի կարող վաճառքի հանել իր հայրենիքն ու իր հայրենակիցների կյանքերը, արդեն 45 տարեկան հասակում: Հ.Գ.Ես Հայկական ժամանակ աշխատանքի եմ ընդունվել 2000թ. հունվարի տոներից հետո, ծեծից մեկ ամիս անց և բարեբախտաբար ծեծի չեմ ենթարկվել>> գրել է Բաբաջանյանը:
Ցավալի է, որ նրա հարցադրումներն արդիական են այսօր: Պատահական եւ անիրական չէ Արցախը 5 միլիարդով ծախելու մասին լուրերը: Հետպատերազմական զարգացումները հուշում են, որ Նիկոլ Փաշինյանը կարծես թե շարունակում է իր առեւտուրը: Մարդը, ով ինչպես իր կոլեգաներն են փաստում , մեծացել է վաշխառուի հոգեբանությամբ, նույն հոգեբանությամբ էլ թերեւս շարունակում է պետություն կառավարել: Այդ գործարքի արդյունքն էլ եղավ հայրենիքի կորուստ, մի քանի սերնդի կորուստ, արժանապատվության, հույսի եւ երազանքների փոշիացում, չհաշված Հայաստանի սուվերենության եւ տարածքային կորուստ: Տպավորություն է, որ առեւտուրը իր եղբայրների հետ մինչ օրս էլ շարունակվում է եւ հենց դրա արդյունքում ենք մենք ամեն օր մի կտոր հայրենիք հանձնում թուրքին:
Քանի դեռ մեզ չի հաջողվել հեռացնել այս վաճառականին, նա ազարտի ընկած կարող է վաճառել ողջ Հայաստանը, այս մարդու ամենամեծ սրբությունը փողն է:

Անի Սահակյան