Նիկոլի հանցակիցները

Իշխանությունը դեռ դիմադրում է, չգիտես, ում, ինչին: Դիմադրում է սեփական ֆիզիկական գոյությանը: Եթե ոչ մի բան էլ չլինի,վեց հազար, թե յոթ հազար զոհերի ծնողների Աստծունն ուղղված խոսքը մի օր հետ է վերադառնալու սրանց գլխին, եթե ոչ մի բան էլ չլինի, եթե ոչինչ էլ չլինի, տեր Հովհաննեսի խոսքերը սուր դարձած մխրճվելու են ձեր սրտերում, ով անզորությունից չճում էր «նիկոլի՜կ, դու ինձնից հարցրել ե՞ս, որ ստորագրել ես Քարվաճառը տաս քո բարեկամներին.. մեր պապերի կառուցած Դադիվանքը քո մի ստորագրությունով հանձնես թուրքերին, Դրախտավայր Արցախ աշխարը հանձնես թուրքերին.. Դու ո՞վ ես.. Աստված քեզ դատավոր..»։

Որ ոչինչ չլինի զոհված զինվորների մայրերի անեծքը ուժ է ստանալու: Այս ամենը՝ վաղը: Իսկ երեկ կար մի ժամանակ, երբ ունեինք շանս կանգնեցնել այս աղետը, կար ժամանակ, կային մարդիկ, որոնք ունակ էին ինչ որ բան փոխելու բայց չարեցին, կամ արեցին ճիշտ հակառակը՝ մեկը լռությամբ, մյուսը բարձրաձայն աջակցելով հայրենիքը հանձնող այս հրեշին: Հայրենիքը միայն հողը չէ, հայրենիքը մենք ենք, բոլորս, ում այս հրեշը երկուսուկես տարում դարձրեց թշնամի, հայրենիքն այն հերոսներն էին, որոնք իրենց արյունով Արցախի հող էին պահել, բայց Նիկոլը նրանց բարձրացրեց անարգանքի սյունին,Արցախն ազատագրած ու զարգացած նախկին նախագահներն են, ում քարշ էր տալիս դատարաններով: Երբ ժամանակին ավել խելոքները զգուշացնում էին, որ իր վայրենի մոլուցքներով սա մեզ թուրքի, դժոխքի բերան է տանելու, դուք խուլ ու համր էիք ձեւանում, իսկ հիմա նույնը անելու համար ցասում ու բողոք հայտնում միջազգային հանրությունից:

Այդ ժամանակ քաղքենի տիրույթից 90-ին մոտ ինքնահռչակ ակադեմիկոսը՝ Հենրիկ Հովհաննիսյանը, զբաղված էր Նիկոլ փառաբանելով:Այո, ինքնահռչակ, քանզի ակադեմիկոսի միտք ու ուղեղ ունեցող մարդը չէր կարող իրեն այդքան ցածր ու ստոր պահել ու հիանալ Փաշինյանի հանգստությամբ, կեցվածքով ու չգիտեմ ինչով: Հիմա է՞լ է հիանում իր Նիկոլով՝ Արցախը ծախելու, մեր տղաների արյունը թափելու, նրանց դավաճանելու համար:
Հասմիկ Պապյան, բեմը նվիրել էիք Նիկոլին, հիմա նրա դեմ եք բեմահարթակ դուրս եկել: Մի քիչ չեք ուշացե՞լ:

Տիգրան Մանսուրյան, չզլացար ու առաջին օրվանից հարմարվեցիր ու ընդունեցիր այն ամենը, ինչ կատարվում էր: Որ տգետ մասան կարող էր հիանալ այդ ամենով, չմտածեր, թե ինչ էր թաքնված հանրությանը սեւ ու սպիտակի բաժանելու, հերոսներին անարգելու, թշնամանքի մթնոլորտի տակ, դա հասկանալի է, բայց դուք ինչու չտարբերվեցիք այդ մասաներից:
Հիմա դուք ձեզ ոնց եք զգում ձեր հանցավոր լռության համար, երբ Նիկոլը մեր լեզուն, հայոց պատմությունն ու եկեղեցին էր պղծում, անգամ այդ ժամանակ դուք չխոսեցիք: Մենք ընդամենը երեքի մասին խոսեցինք, բայց նրանց պես շատերն էին, գուցե՝ բոլորը: Թեեւ հատկապես երկուսից ակնկալիքնեը մեծ էին՝ Հասմիկ Պապյանից ու Մանսուրյանից, քանզի մի կերպ կարելի է դիմանալ քաղքենիապաշտ հենրիկհովհաննիսյաններին:
Արվեստագետի ձեր առաքելությանը դուք դավաճանեցիք, միթե խոսելն է ավելի բարդ, քան նայելը հազարավոր զոհերի մայրերի աչքերին, կամ այն մարդկանց, ովքեր այսօր իրենց տունն են այրում Արցախում, որ թշնամուն չհասնի:

Անի Սահակյան