Կրեմլը նույնքան զգայուն է հակամարտության թեժացման միտումների նկատմամբ, որքան Հայաստանի քաղաքացիները. Նիկոլայ Բանին

Անդրկովկասյան ուսումնասիրությունների կենտրոնի փոխտնօրեն Նիկոլայ Բանինի խոսքով`ներկայումս տեսնում ենք, որ Անկարան փաստացի ուժով ցանկանում է փոխել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի դասավորվածությունը: Նա նման դիտարկում արեց` անդրադառնալով Ադրբեջանի կողմից Ղարաբաղի դեմ սկսած պատերազմին և դրա շուրջ տեղի ունեցող գործընթացներին:

«Հենց թուրքական կողմն է, որ ցուցադրում է ավելի մեծ հետաքրքրություն հակամարտության թեժացման հարցում` չնայած հրադադարի ռեժիմն ուժի մեջ մտնելուն»,- ասաց նա:

Այս պայմաններում, ըստ նրա, Մոսկվան և Երևանն անխուսափելիորեն զուգահեռ են ընթանում, և Անկարայի կողմից դիվանագիտական ծածկոցը իր վրայից քաշելը չի նպաստի լարվածության լիցքաթափմանը:

«Թուրքիան ձգտում է սրել հակամարտության ինտենսիվությունը՝ առավելագույնի հասցնելու համար ԱՄՆ ընտրական մրցավազքի ընթացքում եղած հնարավորությունների պատուհանը: Իր ղեկավարի բացակայության դեպքում ՆԱՏՕ-ն չի կարող մշակել միասնական մոտեցում հակամարտության կարգավորման հարցում և հորդորել Թուրքիային կանգնել: Իսկ Վաշինգտոնը լիովին տարված է իր ներքին քաղաքականությամբ և իրական քայլեր չի ձեռնարկում ագրեսորին խաղաղության պարտադրելու ուղղությամբ»,- ասաց նա:

Նիկոլայ Բանինը նաև նկատեց, որ Հյուսիսատլանտյան դաշինքում Թուրքիային ընդդիմանում է միայն Փարիզը, իսկ այն կարծես թե Անկարայի համար այնքան էլ հեղինակավոր չէ:

Ռուսաստանցի քաղաքագետը նաև նշեց, որ Լոնդոնն էլ իր հերթին ակնկալում է քաղաքական միավորներ շահել այս հակամարտությունում: «Արտաքին քաղաքականության համար պատասխանատու մի շարք պաշտոնյաներ Մերձավոր Արևելքում ուժերի` Թուրքիայի օգտին հավասարակշռության արմատական փոփոխության կողմնակիցներ են: Ուշադրություն դարձրեք, որ նույն այստեղի գաղտնի հետախուզական ծառայության նոր ղեկավարը Էրդողանի լավ ընկերն է, որը երկար ժամանակ աշխատել է Անկարայում»,- մատնանշեց նա:

Նիկոլայ Բանինի նկատառմամբ` ակնհայտ է, որ աշխարհաքաղաքական մի շարք խաղացողներ ամբողջ ուժով առաջ են մղում ԼՂ հակամարտությունը: «Մյուսները՝ առաջին հերթին Մոսկվան, փորձում են վերջ տալ արյունահեղությանը: Հետևաբար, Կրեմլը նույնքան զգայուն է հակամարտության թեժացման միտումների նկատմամբ, որքան Հայաստանի քաղաքացիներ են»,- ասաց նա:

Ըստ նրա՝ կա նաև մեկ այլ շատ անհանգստացնող հարց. Ռուսաստանը ոչ մի կերպ չի խառնվում բուն Հայաստանի ներսում շարունակվող քաղաքական մրցամարտին, բայց հարց է առաջանում` ի՞նչ է կատարվում այսօր:

«Ընդդիմադիրների բերանն իրավական ճանապարհով փակելը համապատասխանու՞մ է ժողովրդավարական նորմերին: Ծառուկյանին հետապնդելը շարունակելը ժողովրդի շահերի՞ց է բխում: Ի դեպ, նրա արտաքին քաղաքական հնարավորություններին կնախանձեին ներկայիս շատ նախարարներ: Նա ավելի շատ բանտու՞մ է պետք: Ինչո՞ւ: Պատասխանն ակնհայտ է,- ասաց նա` նշելով, որ ամեն դեպքում, Մոսկվան ամբողջությամբ կիսում է Երևանի ձգտումը հակամարտության շուտափույթ դադարեցման վերաբերյալ, և այս ճակատում դիվանագիտական պայքարն ընթանում է չափազանց բարձր ինտենսիվությամբ,- Ի վերջո, ամեն ժամ ուշացումը մարդու կյանք է»:

Ըստ նրա՝ այնուամենայնիվ, հասարակությունն ինքնին բախվելու է անհարմար հարցերի հակամարտության ավարտից հետո` պատրա՞ստ էինք պատերազմի, իսկ ո՞վ է պատասխանատու կատարվածի համար:

«2016-ի իրադարձությունների ուսումնասիրությամբ իշխանությունները ցույց տվեցին նման պատասխաններ գտնելու ուղին: Արդյո՞ք նրանք նույնքան եռանդունությունը կդրսևորեն, երբ հակամարտությունն ավարտվի»,- ասաց նա:

tert.am