Դատական համակարգը «մատ արեց» Փաշինյանին

Դատական համակարգը եւ, ոչ միայն, շունչը պահած սպասում էր Ալեքսանդր Ազարյանին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու մասին ԲԴԽ որոշմանը։ Վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավոր Ալեքսանդր Ազարյանը շուրջ երկու տարի է հայտնվել է իշխանության թիրախում, նրա նկատմամբ հետապննդումն, ըստ էության, շարունակվում է ցայսօր: Բոլորին էլ հասկանալի է, որ Ազարյանի դեմ արդարադատության նախարար Բադասյանի կողմից ԲԴԽ ներկայացված միջնորդության իրական պատճառն այն է, որ դատավորը չի ենթարկվել վարչապետ Փաշինյանի քմահաճույքին և, նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի կալանքին վերաբերող հարցով կայացրել օրենքից, այլ ոչ թե օրվա իշխանության ցանկություններից բխող որոշում:

Հիշեցնենք, որ մոտ երկու տարի առաջ Ալեքսանդր Ազարյանը բավարարեց երկրորդ նախագահի դատապաշտպանների միջնորդությունը, և վերացրեց նախորդ ատյանի կողմից կիրառված կալանքի որոշումը: Ճիշտ այն օրերին, երբ հեղափոխականների վնգստոցն իր բարձրակետին էր եւ էյֆորիան էլ իր պիկին, դատավորը չընկրկեց մեկ մարդու ցանկությանը եւ մասնագիտական բարձր որակներ, մարդկային կամային հատկանիշներ դրսեւորեց իր աշխատանքում: Դրանից հետո Ալեքսանդր Ազարյանի դեմ սկսվեց Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության թիրախավորված հետապնդումը` ավելի շատ հոգեբանական տիրույթում: Իշխանական ֆեյքերի ֆաբրիկան օր ու արեւ չէր տալիս այս դատավորին, քանզի Նիկոլ Փաշինյանը նրան եւ առհասարակ բոլորին չափում է իր արշինով: Եթե ժամանակին ինքը անշահախնդիր հոդվածներ չի գրել եւ դրանք գին են ունեցել, ավելին, ինչպես Միքայել Մինասյանը բացահայտեց իր թերթը սաղացրել են այլոց վզին եւ հստակ շանտաժային պայմանավորվածությոան արդյունքում աշխատել առանց <<վերադարձի>>, նրան թվում է, թե որեւէ մեկը չի կարող անշահախնդիր, անկաշառ իր աշխատանքը կատարել:

Այդուհանդերձ, որքան էլ պարադոքսալ թվա, բայց շատերի սասումները ոչ թե Ազարյանի նկատմամբ կայացվելիք որոշումն էր, քանզի որեւէ որոշումից նրա որակները չէի փոխվելու, ինքն ապացուցել էր իր բարձր պրոֆեսիոնալիզը, այլ կարեւոր է որոշումը ԲԴԽ-ի տեսանկյունից՝ արդյոք ինչպս Փաշինյանը կասեր, սա վնգստացող դատավորների մի հավաքատեղի է, թե՞ կարծիք եւ արժանապատվություն ունեցող:

ԲԴԽ-ն ի դեմս դատավոր անդամների, ընդառաջ չգնաց գործադիրի կամքին՝ «անհնազանդ» դատավորին պատասխանատվության ենթարկելու հարցում։ Դատավորներն այս անգամ փորձեցին ապացուցել, որ անկախ են քաղաքական իշխանությունից, որ չեն վախենում վարչապետի սպառնալիքներից: Միգուցե, արդեն հասկանում են, որ ջինը շշից բաց է թողնված եւ նժարի մի թեւին իրենց պաշտոնն է, մյուսին պետության եւ պետականության հարցը: Որ այլեւս չի կարելի լռել իշխանության անարդարությունների մասին, քանզի այսօր Ազարյանն է <<մեղադրյալի>> աթոռին, վաղը կարող է լինել իրենցից մեկը, եւ ցանկացած միայն այն բանի համար, որ չեն համարձակվի կատարել իշխանության կամքը:
Այսպիսով, Ազարյանը դարձավ այն ամենահամարձակը, որի օրինակն, ըստ էության, վարակիչ դարձավ համակարգի մյուս պրոֆեսիոնալնեի համար: Ու այսպիսի միասնականության շնորհիվ է միայն հնարավոր կոտրել փաշինյանական բռնապետությունը:

Անի Սահակյան