Թուրքիայի առաջադեմ քաղաքական գործիչները դատապարտում են

• Շարունակվում են արձագանքները՝ ի պատասխան ՀՀ ԱԺ

  պատգամավոր Արագած Ախոյանի կոչի, որով նա հորդորում էր

  Թուրքիայի առաջադեմ քաղաքական գործիչներին և լրագրողներին

  դատապարտել Լապշինի արտահանձնումն ու ձերբակալումը: Թուրք

  մտավորական, մարդու իրավունքների պաշտպանության ակտիվիստ

  Շանար Յուրդաթափանը և թուրքական խորհրդարանի նախկին

  պատգամավոր, Կանաչների եւ ձախակողմյանների կուսակցության

  հիմնադիր անդամ Ուֆուկ Ուրասը բողոք-նամակներ են ուղարկել՝

  ուղղված Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին, Իսրայելի

  խորհրդարանին՝ Կնեսետին, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին,

  RUSSIA TODAY, RIA NOVOSTI, INTERFAX, ITAR TASS լրատվական

  գործակալություններին: Ստորև ներկայացված է նրանց բողոք-նամակը

  և դրա հայերեն թարգմանությունը.

  "Detention of journalist Alexander Lebshin –just because he expressed his opinions-

  is not acceptable. He must immediately and unconditionally be released. Informing

  the public opinion impartially is both a right and duty for a journalist. Prohibiting this

  right –with any excuse- is also limiting the “right of being informed” of the society.

  Such actions are violations of UDHR, ECHR and constitutions of the countries, which

  reflected those rights to their Constitutions.

  Unfortunately, in many countries, parties or leaders in power, try to create “Police

  States” to make their power endless. Azerbaijan is one of them. I must confess that

  we are in a similar position in Turkey. Yet, we, human rights defenders, must oppose

  such violations equally, in Ankara, Minsk or Baku".

  «Լրագրող Ալեքսանդր Լապշինի ազատազրկումը միայն այն բանի

  համար, որ նա արտահայտել է իր կարծիքը, անընդունելի է: Նա պետք է

  անմիջապես և առանց որևէ նախապայմանի ազատ արձակվի:

  Հանրությանն անկողմնակալ տեղեկատվություն տրամադրելը

  լրագրողի և ′ իրավունքն է և ′ պարտականությունը: Այս իրավունքն

  արգելելը, անկախ որևէ արդարացումից, սահմանափակում է նաև
• հասարակության՝ «տեղեկացված լինելու» իրավունքը: Այսպիսի

  գործողությունները Մարդու իրավունքների համընդհանուր

  հռչակագրի, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և այն

  երկրների սահմանադրությունների խախտում են, որոնք արտացոլել են

  այս իրավունքներն իրենց սահմանադրության մեջ:

  Դժբախտաբար, շատ երկրներում իշխող կուսակցությունները կամ

  առաջնորդները իրենց իշխանությունը հարատև դարձնելու համար

  փորձում են ստեղծել «ոստիկանական պետություններ»: Ադրբեջանը

  այդպիսի պետություններից մեկն է: Ես պետք է խոստովանեմ, որ մենք

  նույնպես գտնվում ենք նմանատիպ իրավիճակում Թուրքիայում:

  Չնայած դրան՝ մենք՝ մարդու իրավունքների պաշտպաններս, պետք է

  հավասարապես ընդդիմանանք այսպիսի խախտումներին. լինի դա

  Անկարայում, Մինսկում, թե Բաքվում»: