Սերժ Սարգսյանը փոխում է խաղի կանոնները

Չնայած ՀՅԴ-ՀՀԿ փոխադարձ վիրավորանքների եւ մեկմեկու հեղինակազրկվածությունը չափելու ապարդյուն փորձերի, այս երկու կուսակցություննեի միջեւ համագործակցությունը անխուսափելի է, եթե չասենք՝ օրերի հարց: Նկատելի է նաեւ, որ կողմերն այլեւս չեն խուսափում <<կոալիցիա>> եզրույթից, որը նկատելի էր մի քանի օր առաջ: Դեռ ավելին՝ ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանը վստահեցրել է, որ անկախ միմյանց հասցեին հնչեցրած վիրավորական արտահայտությունների ՀՅԴ-ի ու ՀՀԿ-ի միջեւ քննարկվում է երկարաժամկետ կոալիցիա ձեւավորելու հարցը, որն առաջիկայում թուղթ ու թանաքով կամրագրվի: Սպասվում էր, որ այդ գործակցությանն ամեն դեպքում կոալիցիա անվանումը չէր տրվի, քանզի Հայաստանի երրորդ Հանրապետությունում եւ առհասարակ կոալիցիաները որպես կանոն ձեւավորվել ու ձեւավորվում են համապետական ընտրություններից հետո, թեեւ  Հայաստանում որպես կանոն մշտապես արհեստածին կոալիցիաներ են ձեւավորվել, չի եղել այնպես, որ հաղթող ուժը չունենալով մեծամասնություն գործակցության առաջարկ է արել մյուս կուսակցություններին՝ երկրի կառավարման պատասխանատվությունը կիսելու ազնիվ նկրտումներով: Այլ  բոլորին է    հասկանալի եղել, որ եթե երկրում կա մի քաղաքական ուժ, որը մեծամասնություն է, ունի այնքան քաղաքական կշիռ, որ բավարարում է իր տեսլականն առաջ տանելուն ու այդ պարագայում գնում է փոքր ուժերի հետ կոալիցիաների ձևավորման, դա ոչ այլ ինչ  է. քան քաղաքական առեւտուր, մի դեպքում թվացյալ ընդդիմադիրները կամովին են վաճառել ժողովրդից խաբեությամբ, ընդդիմադիրի դիմակի անվան տակ ստացած իրենց քվեները, մեկ ուրիշ դեպքերում իշխանություններն են նրանց վարձահատույց  եղել իրենց նկատմամբ դրսեւորած հավատարմության համար: Կոնկրետ Դաշնակցությունը մշտապես աջակցել է ՀՀ իշխանություններին, բացառությամբ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ղեկավարած, մաս կազմել կոալիցիաներին, տարբեր ընտրությունների ժամանակ էլ պաշտպանել իշխանության թեկնածուին, կամ աջակցել: 1998 թվականի նախագահական ընտրություններին ՀՅԴ-ն սատարեց Ռոբերտ Քոչարյանի թեկնածությունը, որը կանգնել էր առաջին նախագահի ռեժիմի ժամանակ բանտերում հայտնված դաշնակցականնեին ազատ  ազատման թիկունքում, երկրորդ գումարման ԱԺ-ում դաշնակցությունն ունեցավ 10 պատգամավորական մանդատ,2003-ին ՀՅԴ-ն նորից սատարեց Քոչարյանին՝ վկայակոչելով նրա վարած սթափ քաղաքականությունը, նույն թվականին էլ կազմեցին կոալիցիա, որը ՀՀ քաղաքական առաջին կոալիցիան  էր:Կոալիցիայի մաս կազմեցին Հանրապետականը, Դաշնակցությունը եւ ՕԵԿ-ը, որի մոտ հետո սովորություն դարձավ ընտրություններից առաջ ընդդիմություն խաղալը:Դաշնակցությունը երբեք չհակադրվեց Ռոբերտ Քոչարյանին, , Վահան Հովհաննիսյանն էլ նշանակվեց ԱԺ փոխխոսնակ: Առաջին կոալիցիան փլուզվեց 2006-ին, երբ ՕԵԿ-ը դուրս եկավ կոալիցիայից եւ կրկին Ազգային Ժողովի ընտրություններից առաջ դարձավ ընդդիմություն: Երկրորդ կոալիցիան ձեւավորվեց 2007-ի խորհրդարանի ընտրություններից հետո: Վարչապետ Սերժ Սարգսյանի գլխավորած կառավարությունում պատասխանատվություն կիսելու բեռ ստանձնեցին Գագիկ Ծառուկյանի թիմակիցները՝ ԲՀԿ-ականները: ՀՅԴ-ն այս երկուսին միացավ համագործակցության հուշագրով: 2008-ին Սերժ Սարգսյանը դարձավ Հայաստանի նախագահ, կոալիցիոն եռյակին միացավ նաեւ ՕԵԿ-ը, որի ղեկավարը ակտիվ քաղաքականություն վերադարձած առաջին նախագահի կողմից մկրտվեց հայտնի ԱԽՔ անվանումով: Այս կոալիցիայից ՀՅԴ-ն հեռացավ, երբ 2009-ի ապրիլին Ցյուրիխում ստորագրվեցին հայ-թուրքական արձանագրությունները: Եկան ԲՀԿ-ՀԱԿ սիրախաղի ժամանակները ու 2012-ի մայիսին  տեղի ունեցած ընտրություններից հետո ԲՀԿ-ն հրաժարվեց դառնալ նոր ձեւավորվող կառավարության կոալիցիոն անդամ: 2014-ին Տիգրան Սարգսյանի հետ կոալիցիայից հեռացավ նաեւ ՕԵԿ-ը: Ինչեւէ, այսօր պարզ է դառնում, որ Սերժ Սարգսյանը փոխում է խաղի կանոնները եւ կոալիցիա է առաջարկում ընտրություններից առաջ, որովհետեւ նախ արդեն իսկ <<վառվել>> են հին ձեւերը ու, դրանից բացի, նա այսկերպ հայտարարում է, թե չի պատրաստվում ընտրություններից հետո <<թանկով>> վճարել իրեն <<ծախվողներին>>: Անի Սահակյան