Տարվա խաբկանքները

Անցնող տարին խաբկանքներով լեցուն էր թե քաղաքական, թե հասարակական ու այլ ոլորտներում տեղի ունեցան իրադարձություններով, որոնք կամ թվացյալ են, կամ ներկայացվող երեւույթի պատրանք: Երկու ամսի է անցել նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի նախկին տեղակալ, ԱԺ-ում նախագահի նախկին ներկայացուցիչ Վիկտոր Դալլաքյանի պաշտոններից հրաժարվելու եւ նորից ընդդիմադիր դաշտ վերադառնալու հայտարարություններից, բայց կարծում ենք որեւէ մեկն այդպես էլ տրամաբանական բացատրություն չի լսել այդ առիթով: Ասենք, ինչպես կարելի է չորս տարի ծպտվել տաքուկ ու հարմարավետ աշխատասենյակներում, բյուջեից աշխատավարձ ստանալ ու մեկ էլ՝ հոպ, կանգնել ու ասել, ես հրաժարվում եմ այդ պաշտոններից, քանի որ չեմ կիսում իշխանության վարած կուրսը ու եթե ինձ բան պատահի, ապա ողջ պատասխանատվությունն ընկնում է Սերժ Սարգսյանի ուսերին: Իշխանությունը նույնն էր չորս տարի առաջ, նույնն է հիմա, դրանում վստահ են բոլորը, բայց ոչ Դալլաքյանը, որը գործել է իշխանության թրի տակ: Հավանաբար նա ավելի մոտիկից է ճանաչում իշխանություններին, բայց այդ դեպքում կարելի էր պաշտոնի տեղավորվելուց ասենք մեկ տարի անց հրաժարական ներկայացնել: Հասկանալի է, որ Դալլաքյանը ընդդիմադիր գործչի պատրանք պիտի ստեղծեր, որ հետո հարթեր Սեյրան Օհանյանի մուտքը ընդդիմադիր դաշտ, բայց , ափսոս, հայ ժողովուրդը մինչեւ կոկորդը կուշտ է նման հեքիաթներից: ԲՀԿ նախկին ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի վերադարձի հարցն էլ պատրանքից անդին չի անցնում, այն մտել է մինչեւ անգամ գուշակությունների տիրույթ, մի քանի ամիս է կվերադառնա-չի վերադառնա քննարկումներ են ծավալվել: Թերեւս այս հարցի լուծման բանալին էլ իշխանության ձեռքերում է, քաղաքական դաշտում դեռ վերադասավորումներ են, նոր պրոյեկտներ են ի հայտ գալիս, որոնք կարող են ոչ նպատակահարմար դարձնել Ծառուկյանի վերադարձը: Իշխանական ու մերձիշխանական շրջանակներում անցած տարեվերջին ընդունած նոր Սահմանադրության առիթով ի հայտ եկած աննախադեպ ոգեւորությունը իրական կյանքում որեւէ կերպ զգացնել չտվեց: Շահագրգիռ գործիչները որքան էլ վստահեցնում էին, թե նոր Սահմանադրության պարագայում նոր Հայաստան ենք ունենալու, բայց անցնող տարում ոչ մի թիզ առաջընթաց չունեցանք որեւէ ոլորտում: Նույնպիսին է վիճակը կոռուպցիայի դեմ պայքարի ոլորտում: Փոխվեցին դերակատարները, այդ անվանումով խորհուրդն անցավ Կարեն Կարապետյանի ղեկավարման տակ, որը հորջորջում էր արմատախիլ անել կոռուպցիան, վերացնել ստվերը, խորհրդից դուրս մղվեց Հայաստանի տնտեսության մուտանտներից մեկը՝ Գագիկ Խաչատրյանը ՝ տեղը զիջելով բիզնես չունեցող ժառանգորդ նախարարին, բայց խորհուրդը նոր կառավարության եռամսյա գործունեության ընթացքում հարկ չի համարել նիստ հրավիրել: Կարմիր գծերի ու արագաչափերի ֆինանսական հոսքերի կառավարումներ էլ տրվեց համայնքային մարմիններին, սակայն դրանից խնդրի էությունը չի փոխվել, մի մարմնից մյուսին տալով չբարելավեց ՀՀ քաղաքացու վիճակը, տուգանքները մնացին նույնչափ բարձր՝ չհամապատասխանեցնելով տվյալ քաղաքացու կենսամակարդակին ու եկամուտներին, որպիսին քաղաքակիրթ երկրներում են: Իբր օպտիմալացրեցին նաեւ պետական ապարատը, մի քանի թափոնե ավտոմեքենաներ կրճատեցին, մի քանի շարքային աշխատող, բայց վերեւների շքեղ ծախսերը մնացին նույնը՝ բիզնես կարգի թռիչքներ, թանկ կոնյակներ եւ այլն… Խաբկանքներից մեկն էլ Սուրիկ Խաչատրյանի հերթական պաշտոնազրկումն էր, առհասարակ նոր կառավարության հայտարարած փոփոխությունների ալիքը, որով փորձում էին ցույց տալ, որ գնում են արմատական փոփոխությունների: Ամենաազնիվը Սուրիկ Խաչատրյանը գտնվեց, ով հայտարարեց, որ դեռ վերադառնալու է: Այս տարվա սեպտեմբերի 15-ից Հայաստանը ստանձնեց ՀԱՊԿ-ի նախագահությունը: Սակայն դեկտեմբերի 21-ին կայացած Հավաքական անվտանգության խորհրդի նստաշրջանում, որը նախագահում էր Սերժ Սարգսյանը, գլխավոր քարտուղարի հարցը այդպես էլ չբարձրաձայնվեց: Այդ նշանակման հետաձգման պատճառը, չի բացառվում, այն , որ 2016 թվականի փետրվարի մեկից Եվրասիական տնտեսական համագործակցության նախագահությունն անցնելու է Հայաստանին և ԵՏՄ գործող մարմնի ղեկավար է նշանակվելու Հայաստանի նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը: Հայերի դերը շատ կբարձրանար, ուստի ամեն ինչ անելու են, մինչեւ այդ ժամկետն անցնի: Անի Սահակյան