«Հեռուստատեսությունը պետք է հաշվի նստի մեր ընտանեկան արժեհամակարգի հետ».Արմեն Ամիրյան
ՀՀ մշակույթի նախարար ԱՐՄԵՆ ԱՄԻՐՅԱՆԸ «Իրավունքի» «Ուղիղ կապ» խորագրի ներքո ամփոփեց մշակութային տարին` պատասխանելով ընթերցողների եւ ֆեյսբուքյան օգտատերերի հուզող տարաբնույթ հարցերին:
«ՊԵՏՔ Է ԿՈՒՌ ՕՐԵՆՔՆԵՐՈՎ ՊԱՀՊԱՆԵԼ ԵՂԱԾԸ»
–Պարոն նախարար, Աֆրիկյանների տան քանդման մասին կուզեի իմանալ Ձեր տեսակետը: Գուցե փորձեի՞ք ինչ-որ կերպ փրկել այն: (ՔՐԻՍՏԻՆԱ, ք. Երեւան)
– Եթե չեմ սխալվում, արդեն քանդված է այդ շենքը: Ցավալի նման փաստեր շատ են տեղի ունեցել մեր իրականության մեջ, բայց դժվարանում եմ հիմա տեսակետ հայտնել, որովհետեւ դեռ չենք անդրադարձել այն հարցին, թե ինչ պետք է անել արդեն քանդված շենքերի հետ: Հիմա փորձում ենք նոր նախագծեր, օրենքներ եւ ենթաօրենսդրական ակտեր մշակել դեռեւս չքանդված շենքերի վերաբերյալ, որպեսզի կարողանանք պահպանել այն փոքրաթիվ շենքերը, որոնք դեռ մնացել են մեր քաղաքում: Առավել եւս մեր ուշադրության կենտրոնում է Գյումրին, Գորիսը, Վանաձորը եւ մյուս մարզային քաղաքները: Ինչպես գիտեք, Գյումրիի Կումայրի արգելոցն այսօր շատ վատ վիճակում է, եւ եթե մի քիչ տնտեսական աշխուժացում լինի, կարծում եմ` նույն ավերը կլինի նաեւ Գյումրիում, ինչը տեղի ունեցավ Երեւանում: Դրա համար պետք է ճշմարիտ եւ կուռ օրենքներով փորձել պահպանել գոնե եղածը: Իսկ արդեն քանդվածների մասին անշուշտ կմտածեմ:
– Սերգեյ Սմբատյանը կարողացավ «Անկախության սերունդ» ծրագիրն ըստ արժանվույն իրականացնել: Ի՞նչը ստիպեց Ձեզ Համահայկական նվագախումբը վստահել մեկ այլ մարդու: (ՄԱՆԵ ՍԱՀԱԿՅԱՆ)
– Նվագախումբը պետք է ղեկավարեն երեք դիրիժորներ, եւ չեմ կարծում, որ պետք է սեւեռվել մեկ անձի շուրջ: Սա համահայկական գաղափար է, եւ նշանակում է, որ բոլորը պետք է մասնակցեն այդ նախագծին: Ի՞նչ կապ կա «Անկախության սերնդի» եւ Համահայկական նվագախմբի միջեւ, սրանք տարբեր նախագծեր են: Այո՛, հրաշալի է իրականացնում Սերգեյ Սմբատյանն իր նվագախմբի աշխատանքները, հրաշալի էր «Անկախության սերնդի» համերգը, որը փայլուն նախագիծ էր: Իսկ այս նախագծի հիմքում ընկած է համայն հայության միասնականության խնդիրը, որը լուծելու ենք նաեւ այս ձեւով:
«ԻՐԵՆՑ ԱՐԱՐՔՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆ ՊԵՏՔ Է ԲՈԼՈՐԸ ԿՐԵՆ»
–Վերջերս շատ խոսվեց «Հայֆիլմի» անմխիթար վիճակի եւ այն վերականգնելու նախաձեռնության մասին: Բայց, ի վերջո, հետաքրքիր է` ստեղծված իրավիճակի համար որեւէ մեկը պատասխանատվություն կրելո՞ւ է, թե` ոչ: (ՀՀ ՔԱՂԱՔԱՑԻ)
– Համաձայն եմ Ձեզ հետ, պատասխան պետք է տալ հանրության, իրավապահ մարմինների առջեւ, բայց որպես Մշակույթի նախարարություն` ավելի կոչված ենք` ոչ թե պատասխանատվության ենթարկելու, այլ մշակելու ապագայի զարգացման ծրագրեր: Ընդհանրապես, իրենց արարքների համար պատասխանատվություն պետք է բոլորը կրեն, ինչը, ցավոք, ոչ միշտ է այդպես լինում: Միեւնույն ժամանակ, նշեմ, որ ավելի լավ է այսօր մտածենք առողջացման եւ վերականգնման մասին, հետո` պատասխանատվության ենթարկելու, որովհետեւ եթե մեր ուժերն ու կարողությունները հիմա ուղղենք դրան, որ պետք է պատասխանատվության ենթարկվի որեւէ մեկն այս կամ այն հարցով, կարծում եմ` ոչինչ չենք հասցնի անել, ժամանակը շատ կարճ է:
«ՄՆՋԱԽԱՂԻ ԹԱՏՐՈՆԻ ՀԱՐՑԸ ՀԱՄԱՐՈՒՄ ԵՄ ԼՈՒԾՎԱԾ» 
–Ներկա էիք Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի վերաբացմանը եւ «Պեպոյի» պրեմիերային: Շատ էին բացասական կարծիքները ներկայացման վերաբերյալ, եւ ասում էին, որ այն 21-րդ դարին համահունչ չէր: Ի՞նչ կարծիք ունեք այս մասին (ԳԵՎՈՐԳ ՄՈՂՐՈՎՅԱՆ)
– «Պեպոյի» բեմադրություններն առհասարակ միշտ էլ հակասական կարծիքներ են իրենց հետեւից թողել: Եթե հիշում եք, ժամանակին Խորեն Աբրահամյանի բեմադրությունները եւս տարբեր հակասական կարծիքների արժանացան, թեպետ իմ անձնական կարծիքով` այն հրաշալի ներկայացում էր: Թեմայի առումով` այո՛, համաձայն եմ, որովհետեւ «Պեպոյի» կենտրոնում ընկած թեման, թերեւս, այսօր արդիական չէ: Բայց ե՛ւ ռեժիսորական, ե՛ւ բեմադրության լուծումները, կարծում եմ, փառահեղ էին: Սա Արմեն Էլբակյանի առաջին լուրջ քննությունն էր` որպես մայր թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար: Ինչու ոչ, դասականներին պետք է անդրադառնալ նաեւ նման կերպ:
– Պարոն Ամիրյան, Դուք հայտարարել եք, որ լուծվել է Մնջախաղի թատրոնի հարցը: Բայց նախկինում էլ խոստացել են, ու չի լուծվել: Որքանո՞վ է իրատեսական այս անգամ: (ՎԻԿԱ ԱՍԱՏՐՅԱՆ)
– Մի քիչ սպասենք եւ կտեսնենք` իրատեսական է, թե` ոչ: Մնջախաղի թատրոնի հարցը համարում եմ լուծված: Պարզապես, պետք չէ շտապել, իրադարձություններից առաջ ընկնել եւ հայտարարություններ անել: Վստահ եղեք, որ մինչեւ գալիք տարվա առաջին կիսամյակը խնդիրը կլուծվի, կամ գոնե լուծումները տեսանելի կլինեն: Համենայնդեպս, ինձ համար արդեն տեսանելի են:
«ՉԻ՛ ԿԱՐԵԼԻ ԱՆՁՆԱԿԱՆ ՇԱՀԵՐ ՀԵՏԱՊՆԴԵԼՈՎ` ԽՌՈՎՈՒԹՅՈՒՆ ԱՐԹՆԱՑՆԵԼ ԱՆՄԵՂ ՈՒՍԱՆՈՂՆԵՐԻ ՄԵՋ»
–Օրերս լայն արձագանք գտավ ԵԹԿՊԻ-ի Ուսանողական եւ Համազգային թատրոններն իրար միավորելու որոշումը: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում, որ այն ցավագին ընդունվեց թե՛ մշակութային գործիչների, թե՛ ուսանողների կողմից: («ԻՐԱՎՈՒՆՔ»)
– Մեկի հաշվին մյուսի հարցը չի լուծվելու, իսկ Ձեր ասած աղմուկը թող որոշ անհատներ չբարձրացնեն` իրենց անձնական հարցերը լուծելու համար: Շատ ուղղակի եմ ուզում ասել` հաջորդ անգամ եթե շարունակվի, արդեն անուններով կխոսեմ: Երկուստեք ենք հարցը լուծելու, եւ այն համարում եմ լուծված, որովհետեւ կա որոշում, կա ցանկություն, կան միջոցներ, կան նախագծեր եւ քննարկվել են դրանք: Չի՛ կարելի անձնական շահեր հետապնդելով` խռովություն արթնացնել հատկապես երիտասարդ, անմեղ ուսանողների մեջ:
– Իսկ ո՞րն է խնդրի լուծումը:
– Հենց բակում կկառուցվի նոր դահլիճ Երեւանի թատրոնի եւ կինոյի ինստիտուտի համար, իսկ եղած տարածքը կտրամադրվի Համազգային թատրոնին: Էլի եմ կրկնում` մեկի հաշվին մյուսի հարցը չի լուծվելու:
«ԲԱՐՁՐՈՐԱԿ ՀԱԿԱԿՇԻՌ ՍՏԵՂԾԵԼՈՎ` ՊԵՏՔ Է ԱԶԴԵՆՔ ՀԵՌՈՒՍՏԱԵԹԵՐԻ ՈՐԱԿԻ ՎՐԱ»
–ժամանակը չէ՞ վերականգնել գեղարվեստական խորհուրդ հասկացությունը, որպեսզի հեռուստաեթերում չլինեն ցածրորակ, բռնություն քարոզող սերիալներ, ֆիլմեր ու ծայրահեղ անճաշակ երաժշտություն: («ԻՐԱՎՈՒՆՔ»)
– Ազնվորեն ասեմ, որ նման մեթոդներին այնքան էլ կողմ չեմ, որովհետեւ հեռուստատեսությունը, մամուլը, ռադիոն պետք է լինեն չափազանց ազատ: Բայց համաձայն եմ` պետք է հաշվի առնել, որ բաց եթերում աշխատող հեռուստատեսությունը պետք է հաշվի նստի մեր ընտանեկան արժեհամակարգի հետ, որովհետեւ այն մեր ընտանիքների անկոչ հյուրն է: Միեւնույն ժամանակ, սահմանել վերահսկողություն` սխալ եմ համարում: Իհարկե, այն մեր ուղղակի ենթակայության տակ չէ, այլ կարգավորվում է Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի մասին օրենքով եւ անկախ մարմինների միջոցով, բայց 2017-ին փորձելու ենք տարբեր հեռուստաընկերությունների հետ աշխատել պայմանագրային սկզբունքով եւ պատվիրել գեղարվեստական բարձրորակ, բազմասերիանոց ֆիլմեր, որոնք կդառնան հակակշիռը այն սերիալների, ինչ որ ունենք այսօր: Ինչպես նաեւ կլինեն ազգային երգ-երաժշտության փառատոններ, մրցույթներ, համերգներ, որոնք կդառնան հակակշիռը` այսօրվա եթերում հնչող ցածրորակ եւ անճաշակ երաժշտության: Նախատեսում ենք նաեւ, հաղորդումներ լեզվի, մերօրյա եւ պատմական հերոսների մասին: Կարծում եմ` միայն բարձրորակ հակակշիռ ստեղծելով` պետք է կարողանանք ազդել որակի վրա: Այսօր կա սխալ ընկալում հեռուստաեթերի եւ ընդհանրապես մշակույթի ազդեցության մասին, թե մենք տալիս ենք հեռուստադիտողին այն, ինչի պահանջարկն ունի: Սակայն, իմ խորին համոզմամբ` ե՛ւ հեռուստատեսությունը, ե՛ւ մշակույթն ընդհանրապես պետք է իր առաջարկով ձեւավորի պահանջարկ հասարակության մեջ: Եթե կարողանանք կոտրել այս գիտակցության կարծրատիպը, անպայման հաջողության կհասնենք: Իսկ այն կոտրել կարող ենք միայն բարձրաճաշակ արտադրանքով ու ցույց տալով, որ սա ավելի շատ պահանջարկ ունի, քան ինչ որ այսօր է հրամցվում հեռուստադիտողին:
Հետևեք մեզ Viber-ում
