Հին թնջուկը Լևոն Տեր-Պետրոսյանի և Սերժ Սարգսյանի ձեռքում

ՀԱԿ դեկտեմբերի 17-ի համագումարում  Լևոն Տեր-Պետրոսյանի  պատմական ելույթը  հանրային բուռն քննադատության թեմա է դարձել: Այլ կերպ թերևս չէր էլ կարող լինել՝ առաջին նախագահը  2017 թվականի խորհրդարնական ընտրությունների  օրակարգի գերխնդիր հռչակեց Արցախի հարցի կարգավորումը՝ իր ավանդական մոտեցմամբ: Խոսքը տարածքների վերադարձի և  ԼՂՀ միջանկյալ կարգավիճակի ամարգրման մասին է, որի կողմանկիցը Տեր- Պետրոսյանը եղել է միշտ: 1998 թվականին Արցախի ազատագրված տարածքները  վերադարձնելու շուրջ քաղաքական և իշխանական  այն ժամնակավ էլիտայի ազդեցիկ ներկայացուցիչների հետ ունացած տարաձայնության պատճառով  Լևոն Տեր-Պետրոսյանը  ստիպված եղավ հրաժարական տալ: Իշխանությունը հանձնելուց 18 տարի անց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի մոտեցումներում ոչինչ չի փոխվել և  նա գտնում է, որ իր կողմից առաջ քաշված թեզը, որը հայտնի է իբրև պարտվողական կամ զիջողական մոտեցում,  եղել և մնում է լուծման միակ և  այլընտրանք չունեցող բանաձևը: Ընդ որում  նրա այս մոտեցումը տարիների ընթացքում այնքան է  կարծրացել, որ առաջին նախագահը Ադրբեջանաի նախագահ Իլհամ Ալիևին գնահատում է որպես ռացիոնալ քաղաքական գործիչ: Իհարկե դժվար է ասել, թե թոշակի անցնելն ինչպես է անդրադարձել նրա քաղաքագիտական մտքի վրա, բայց  հիշեցենենք, որ «ռացիոնալ քաղքական գործիչ» Ալիևը հայ խաղաղ բնակիչներին խոշտանգած ադրբեջանցի զինվորկաններին, իսկ դրանից առաջ էլ Բուդապեշտում  հայ սպային կացնահարած Սաֆարովին մեծարանքով հերոսի կոչում է շնորհում, ինչպես նաև առիթը բաց չի թողնում հայտարարելու, որ Ստեփանակերտը՝ Խանքենդին  պատմական ադրբեջանական տարածք է: «Հակառակ իր ռազմաշունչ հռետորաբանությանը, Իլհամ Ալիեւին ես համարում եմ ռացիոնալ մտածող պետական գործիչ, որն ընդունակ է համաչափ քայլ կատարել խաղաղության հաստատ­ման նաեւ սեփական ժողովրդին խիստ անհրաժեշտ ուղղու­թյամբ, ինչպես ժամանակին իմ «Պատերազմ, թե՞ խաղաղու­թյուն» հոդվածին ընդարձակ ելույթով ողջախոհաբար արձա­գան­քեց իր հայրը՝ հանգուցյալ Հեյդար Ալիեւը։ Պատկերացնում եմ, թե այս ելույթից հետո ինչպիսի վայ­նասուն է բարձրանալու Հայաստանի քաղաքական ու տեղեկա­տվական դաշտում։ Մեզ բախտ է վիճակվելու կրկին ականատես լինել տգիտության, կարճատեսության, պոռոտախոսության շքեղ մի տոնահանդեսի։ Մենք արժանանալու ենք բազմազան մաշ­ված պիտակների, եւ արդեն որերորդ անգամ մեզ գամելու են անարգանքի սյունին, ի հաստատումն հայ քաղաքական մտքի օրիգինալությունը բնորոշող հետեւյալ պարադոքսալ սիլլոգիզմի.

1. Զիջում ես մասը, մյուս մասը կարողանում ես պահպանել.
2. Ոչինչ չես զիջում, կորցնում ես ամեն ինչ.
3. Մասը պահողները հռչակվում են դավաճաններ. Ամեն ինչ կորցնողները կոչվում են հայրենասերներ։