Տեր-Պետրոսյանի ելույթները կարող էին ուրախ լինել, եթե այդքան ցավալի չլինեին. Կարինե Հակոբյան

Տեր-Պետրոսյանի ելույթները կարող էին ուրախ լինել, եթե այդքան ցավալի չլինեին: Պարզվում է խեղճ Իսրայելը չորս կողմից թշնամիներով շրջապատված, ամբողջ աշխարհը իրենց դեմ է և, ուրեմն, բնական է, որ պետք է ազգ-բանակի մոդելը կիրառի: Իսկ մենք,ընդամենը Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ է, որ դիվանագիտական հարաբերություններ չունենք: << Ի տարբերություն Իս­րա­յելի, Հայաստանը ճանաչված է ՄԱԿ-ի անդամ բոլոր պետու­թյուն­ների կողմից, բացառությամբ Պակիստանի>>։ Այնուհետև նույն կարեկցանքով և ըմբռնումով շարունակում է << Անկախությունից ի վեր Իսրայելը վեց լայնածավալ պա­տերազմներ է մղել իր չորս հարեւանների՝ Եգիպտոսի, Սիրիայի, Հորդանանի ու Լիբանանի դեմ (1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 2006 թթ.), չհաշված Իրաքի միջուկային կենտրոնին հասցված օդա­յին հուժկու հարվածը (1981թ.) >>: Եվ ամբողջ ելույթը շարադրված է այսպիսի տրամաբանությամբ: Սակայն վերջում հերթը հասնում է վիրավորանքներին: Նախկին նախագահը ասում է,- <<Պատկերացնում եմ, թե այս ելույթից հետո ինչպիսի վայ­նասուն է բարձրանալու Հայաստանի քաղաքական ու տեղեկա­տվական դաշտում։ Մեզ բախտ է վիճակվելու կրկին ականատես լինել տգիտության, կարճատեսության, պոռոտախոսության շքեղ մի տոնահանդեսի>>: Փաստորեն, քննադատությունը ի սկզբանե պախարակելի է և այն ինչ ասվում է անբեկանելի ճշմարտություններ են հռչակվում ի սկզբանե: Իսկ նա ասում է հետևյալը,- <<..Զիջում ես մասը, մյուս մասը կարողանում ես պահպանել.>>: Թող ինձ տգետ և կարճատես համարեն, բայց ուզում եմ հարցնել, հետաքրքիր է այդ ինչպե՞ս ես պահպանում մյուս մասը: Իսկ մի գուցե զիջում ես մի մասը, հետո հաջորդ մասը և այդպես շարունա՞կ: Ինչու՞ ոչ: Ադրբեջանին և Թուրքիային ինչ է պետք, ընդհանարպես, նախկին նախագահը այդ հարցը երբևիցե իրեն տվե՞լ է: Ի՞նչ է պետք Ադրբեջանին. մի քանի տարա՞ծք: Ինչ է, Ադրբեջանը այդ մի քանի տարածքի կարիքը այդքան շա՞տ ունի, թե՞ իր նախնյաց հոգիներն են, որ կանչում են նրանց դեպի այդ տարածքները: Ադրբեջանին առնվազն ամբողջ Արցախն է պետք: Եթե պետք է: Իսկ գուցե Ադրբեջանը Ղարաբաղի հարցը օգտագործում է որպես պատրվակ Ռուսաստանին մերժելու համար և նրա հովանու տակ հիմնավորապես չմտնելու համար: Եվ, գուցե, նրան այդքան էլ պետք չեն մեր զիջումները: Ես դա չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ այդ մի քանի տարածքները, որը բազմիցս մեր կողմից առաջարկվել է , Ալիևը չի վերցնում: Մենք տալիս ենք, իսկ նա չի վերցնում, հասկանու՞մ եք: Այնուհետև Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ասում է, - <<Ոչինչ չես զիջում, կորցնում ես ամեն ինչ>>: Պարզվում է մեր զարգացման բանալին հողեր զիջելու մեջ է: Զիջեցինք ու սկսում ենք զարգանալ: Որքան շատ ենք զիջում, այնքան շատ ենք զարգանում: Այս ամենը իսկապես կարող էր լինել զվարճալի, եթե այդքան տխուր չլիներ:Դաժան իրականությունը հետևյալն է, և այն շատ պարզ է և հայտնի. բանն այն է, որ այս աշխարհակարգում, որտեղ, ցավոք սրտի, բոլորը բոլորի դեմ են, կարելի է կանգուն մնալ միայն լինելով զարգացած և ուժեղ երկիր: սակայն զիջումներով չէ, որ ազգերը դիմակայում են, այլ վեհ նպատակներ ունենալով և սրբություններ ունենալով: Եվ պետք չէ հեգնել <<Ծովից ծով Հայստան>>-ի գաղափարը և պետք չէ նույն հարթության վրա դնել Բաքու գրավելը և Արևմտյան Հայաստանը վերադարձնելը: Այդ ցինիզմի սերմերն են որ այսօր այդպես առատորեն ծլարձակում են և մոլախոտով են պատել ամբողջ Հայաստանը: Մեր խնդիրը զիջել չզիջելը չէ: Եվ ոչ էլ <<պատերազմ, թե խաղաղություն>>-ը, որը նույնպես արհեստական խնդիր է և իմաստազուրկ արտահայտություն: Չկա այդպիսի երկընտրանք մեզ համար: Նախորդ դարասկզբին, երբ մենք ենթարկվեցինք ցեղասպանության, պատճառն այն չէր որ մենք պատերազմն էինք ընտրել, այլ, գուցե՝ հակառակը: Մեր հիմնական տարբերությունը Իսրայելից ոչ թե հարևաններն են, այլ մարդիկ և, իհարկե, առաջին հերթին ղեկավարները: Հետաքրքիր է, երբ Տեր- Պետրոսյանը Իսրայելին օրինակ է բերում, որ մի քանի հարյուր հազարից հրեա բնակչությունը դարձրել են յոթը միլիոն, այդ ու՞մ է ասում, այդ ե՞ս եմ եղել նախագահ այդքան տարիներ: Ու՞ր է հայրենադարձության պետական ծրագիրը: Ու՞ր է: Ինչու էին այդպես արագ սեփականաշնորհում հողը, ինչ է հողը փախչելու՞ էր երկրից: Թե՞ վստահ չէին , որ հետո դա կարող է հասնել գյուղացուն: Այդ ի՞նչ հիմքերի վրա էր դրված այդ երկիրը, որ իրենք էլ վստահ չէին: Այնուհետև երկրի ընդերքը, շինությունները, արտադրության միջոցները, ամբողջ հանրային հարստությունը սեփականաշնորհվեց և դրվեց անարդար մրցակցության հիմքը: Եվ այսօր ոչ մի պատասխանատվության զգացում ժողովրդի առջև: Իսկ ամենից մեծ հանցանքը Արցախը Հայստանից օտարելու ծրագրի իրագործումն է եղել: Երբ երկրի ղեկավարները մասի և անբողջի հարաբերության մասին սխալ պատկերացում ունեն, ավելին սպասել չի կարելի: Կարինե Հակոբյանի ֆեյսբուքյան գրառումը