Տնետուն չեն գնում. վախենում են դավադիր գնդակից /տեսանյութ/

Արդեն 43 տարի Մարիետա Լազրյանը աշխատում է Տավուշի մարզի Չորաթան գյուղի դպրոցում: Չնայած ճակատագիրը դաժան հարված հասցրեց ըներ Լազրյանին, սակայն հայոց լեզվի և գրականության ուսուսչուհին շարունակեց իր դասավանդած առարկային զուգահեռ սովորեցնել նաև հայրենասիրության և կորցրածը գնահատելու արվեստը: Մարիետա Լազրյանը հիշում է Ղարաբաղյան հակամարտության  տարիները: Նրա ամուսինը, որը գյուղի ինքնապաշտպանական առաջին ջոկատի հրամանատարն էր դասերից հետո աշակերտների հետ միասին բարձրանում էր դիրքեր ու պաշտպանում հայրենի գյուղի սահմանը: «Այդ օրն էլ նա գնաց:Անսպասելիորեն սկսեց ուժեղ հրետակոծություն ու պարզվեց, որ  «Գորշ գայլերի » խմբավորումը Թովուզ կայարանով հատել է սահմանը: Ամուսինս երկու սաների հետ միասին հետախուզության էր գնացել, հետո լսել էր ձայն ու տեսել, որ սաներից մեկը՝ Յուրա Ուդումյանը վիրավոր է: Նա երբեք իր վիրավոր ընկերոջը չէր կարող մենակ թողնել»,-Հայելի.am-ի թղթակցին պատմեց Մարիետա Լազրյանը: Վիրավոր ընկերոջ հետ միասին Սեռժիկ Ասատրյանը և Յուրա Ուդումյանը գերի են ընկնում: Երկար բանակցություններից հետո միայն այս երկու հերոսների տանջահար դիակները վերադարձան հայրենի գյուղում իրենց վերջին հանգրվանը գտնելու: Մարիետա Լազրյանը ցավով է հիշում կատարվածը, սակայն Նոր տարվա բարեմաղթանքներ ունի: Հիշում է  սահմանային թեժ լարվածության շրջանի նոր տարիները,նեղ ու բազմաթիվ խնդիրներով հագեցած օրերը ու համեմատում վերջին տարիների հետ: «Պատերազմը չի ավարտել, կրակոցները պարբերաբար լսում ենք: Մաղթում եմ, որ այս որ տարին բերի խաղաղություն, երջանկություն, բարություն: Ոչ մի երեխա այլևս կրակոցի ձայն չլսի»,-բարեմաղթեց Մարիետա Լազրյանը: Նա ցավով նշեց, որ առաջվա նման գյուղացիները գիշերը տնետուն չեն շրջում, որովհետև վախենում են դավադիր գնդակից: Լուսինե Ղազարյան