Casus belli. Ադրբեջանը տալիս է պատերազմի առիթը

razm.info. Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարարության այսօրվա՝ սեպտեմբերի 26-ի հայտարարությունն ըստ էության նշանակում է, որ Հայաստանն իրեն հրադադարի պահպանման վերաբերյալ որևէ պարտավորությամբ այլևս կապված չի համարում։ Ինչպես տեղեկացնում է կայքը,  ՀՀ ՊՆ-ն  հայտարարել էր, որ այսուհետ հայկական բանակը հրթիռահրետանային միջոցներով մշտական խոցման տակ է պահելու ադրբեջանական զինված ուժերի ստորաբաժանումների տեղակայման վայրերը, բոլոր զորաշարժերը, զինտեխնիկան և կենդանի ուժը։ Հայկական կողմի այս արձագանքը վերջին 1,5–2 տարում իրավիճակը սրելու՝ ադրբեջանական կողմի նպատակային ու հետևողականորեն քաղաքականության տրամաբանական պատասխանն է։ Դեռ 2 տարի առաջ հրադադարի ռեժիմը հիմնականում խախտվում էր հրազենով, իսկ ամենալուրջ միջադեպերը հետախուզական-դիվերսիոն առանձին խմբերի ներթափանցման փորձերն էին։ Խիստ հազվադեպ կիրառվում էին նաև նռնականետեր ու փոքր տրամաչափի ականանետեր։ Սակայն վերջին 1.5–2 տարում Ադրբեջանը հետևողականորեն ավելացրեց և հրադադարի ռեժիմի խախտումների ինտենսիվությունը և կիրառվող զինատեսակները։ Ընդ որում` ադրբեջանական հարձակումները չտարբերակող են (միջազգային իրավունքի լեզվով՝ indiscriminate attack), այսինքն` որևէ տարբերակում չի դրվում քաղաքացիական և ռազմական օբյեկտների միջև։ Այսպես օրինակ. 2014 թ. նոյեմբերի 12-ին ադրբեջանցիները խոցեցին ուսումնական թռիչք կատարող հայկական Մի-24 ուղղաթիռը։ 2015 թվականի մարտից սկսած խոշոր, 120մմ տրամաչափի ականանետերից հրետակոծությունները դարձել են պարբերական։ Օգոստոսից սկսած 120մմ ականանետերով ու 107 մմ համազարկային կրակի ռեակտիվ կայաններով հրետակոծվում են նաև Տավուշի բնակավայրերը՝ սպանելով խաղաղ բնակիչների։ Սեպտեմբերի 25-ին Ադրբեջանը հրետակոծել է Արցախի ՊԲ թիկունքային ստորաբաժանումներից մեկը, ինչի հետևանքով զոհվել էին 4 զինծառայող, իսկ 16-ը վիրավորվել էին։ Իսկ երեկ հայտնի դարձավ նաև, որ 1994 թվականի հրադադարից ի վեր առաջին անգամ կիրառվել է նաև ծանր փողային հրետանի՝ 122մմ տրամաչափի Դ-30 հաուբիցներ։ Որևէ կասկած չի կարող լինել, որ այս ամենը, և հատկապես խաղաղ բնակչության դեմ հարձակումները Հայաստանի համար փաստացի casus belli են (լատ. «պատերազմի առիթ»՝ միջազգային իրավունքում ընդունված եզր է), այնպես որ, ՀՀ ՊՆ հայտարարությունը, ինչպես նաև հայկական բանակի համապատասխան գործողությունները ոչ միայն համարժեք են, այլև անհրաժեշտ, պահանջված և օրինական։ Ըստ էության, թշնամուն խաղաղություն պարտադրելու միակ հնարավորությունն է։