Դիրքում կանգնել նշանակում է երկրին տեր լինել.Դավիթ Ամալյան

«Ես ջոկատի անդամներից մեկն եմ եղել, և մեր ջոկատը եղել է ամենակրտսերը: Մենք տասնչորս հոգի էինք, 15-16 տարեկան:Մինչև հիմա մեծերը մեզ տեսնելով ասում են` ճտերի ջոկատից են»,-այսօր Հայելի ակումբում իր հիշողություններով կիսվեց երգահան Դավիթ Ամալյանը: «Ազատամարտին մասնակցելով ես ոչնչով չեմ տարբերվում մնացածից: Մեր առջև դրված խնդիրներից էր, կյանքում զիվորական հագուստով քաղաքում չերևալ:Լուսաբանում են նրանց և ճոխությամբ ներկայանում են հիմնականում նրանք, ովքեր ոչինչ չեն արել»,-հայտնեց երգահանը: Դավիթ Ամալյանը պատմեց, որ երբ ընկերներով հանդիպում են, փորձում են միայն լավ հիշողություներից խոսել: «Մենք բացի հումորից ՝ փորձում ենք ոչինչ չհիշել:Սա ինձ համար հեքիաթային անցյալ էր, որի կրկնվելու կարիքը չկա:Այդ հեքիաթում չարը չար էր, բարին՝ բարի»,-հիշեց երգահանըէպատմելով, թե ինչպես ծնողներն ընդունեցին իր որոշումը: «Տանը ստում էինք, բայց ամեն դեպքում բոլորի ծնողների մոտ եղել է մի պահ, որ չեն թողել:Բոլորն էլ իրենց ծնողներին սփոփել են և իրենց տղայի գնալուց հետո բոլոր ծնողներն էլ թաքուն հպարտացել են»,-ասաց Դավիթ Ամալյանը`բարձր  գնահատելով  զինվորներին. նրանցով  է  սկսվում  և  ավարտվում ամեն ինչ: «Այսօր էլ է պատերազմ: Դիրքերում կանգնած տղաները վերադառնալուց հետո իրենց գործը ավելի լավ կանեն, քանի որ դիրքերում կանգնել նշանակում է երկրին տեր դառնալ:Մեր ամեն ինչը մեր զինվորներն են: Նրանցով սկսվում՝ նրանցով ավարտվում է»,-նշեց բանախոսը: «Մեր բանակը մեզ համար եկեղեցի է: Բանակի համար էլ, եթե ցանկանում ես մի բան անել,ապա հարկավոր է այն գաղտնի անել»,- հայտնեց երգահանը: Լուսինե Միքաելյան