Վերադասը ենթակային պիտի հաշվետու լինի՞

Ինչպես հայտնի է, Գլոբալիզացիայի և տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար Ստեփան Գրիգորյանի մուտքը Ռուսաստան արգելելու առնչությամբ պարզաբանումներ ստանալու համար Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարությունը դիմել էր Ռուսաստանի ԱԳՆ-ին: Հայաստանի փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանը երեկ լրագրողներին ասել է. «Ցանկացած երկրի իրավունքն է առանց որևէ բացատրության արգելելու քաղաքացու մուտքն իր երկիր: Բայց այս դեպքն արտառոց է, առաջին անգամ է, որ Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերություններում այդպիսի քայլ է կիրառվել, նախադեպ է»: Հիշեցնենք, Ստեփան Գրիգորյանը օգոստոսի 30-ին հայտնեց, որ իրեն թույլ չէին տվել մուտք գործել Ռուսաստան և ըստ տրված տեղեկագրի՝ այդ արգելքը հիմնավորվել է դեպի ՌԴ ելքն ու մուտքը կարգավորող օրենքով: Այս, արտառոց դեպքից հետո ԱԳՆ փոխնախարար Շավարշ Քոչարյանը հայտնեց, թե` «այդ հարցով զբաղվում ենք»...  «Մենք այդ հարցով զբաղվում ենք, արդյունքների մասին տեղյակ կպահենք»: Նա չէր պատասխանել հարցին, թե արդյո՞ք քաղաքական ենթատեքստ կա Ս. Գրիգորյանի արտաքսման հիմքում: Անցել է մեկ շաբաթ, Մոսկվան լռում է: Իհարկե, յուրաքանչյուր երկիր իր օրենքներով է շարժվում, իր խնդիրներն է լուծում: Բայց եկեք հասկանանք` Հայաստանն ու Ռուսաստանը ռազմավարական դաշնակիցներ են համարվում, եթե մեկ շաբաթ անց, դեռ Մոսկվան որևէ պաշտոնական բացատրություն չի տալիս` իրավական դաշտում, ապա ի՞նչ է դա, եթե ոչ քաղաքական ենթատեքստով արված քայլ: Հիշեցնենք, Ստեփան Գրիգորյանը, Ռուսաստան մուտք գործել արգելվել է օգոստոսի 30-ին, երբ առավոտյան 08:00-ին նա ժամանել է Մոսկվայի Շերեմետևո օդանավակայան 2014թ․-ի ն Ռուսաստանում հողին հանձնված հոր՝ Գևորգ Գրիգորյանի, գերեզմանին այցելելու նպատակով, որի համար նա ունեցել է ընդամենը 10 ժամ, քանի որ նույն օրը գիշերը պետք է վերադառնար Երևան։ Սակայն Գրիգորյանին ձերբակալել են ռուս սահմանապահները և տեղեկացրել, որ նրա մուտքը ՌԴ արգելված է մինչև 2030թ.։ Դրա համար հղում է արվել «Ռուսաստանի Դաշնություն մուտք գործելու կարգի մասին» դաշնային օրենքին, որի 26-րդ հոդվածի 9-րդ կետով վտարվում են այն օտարերկրյա քաղաքացիները, որոնք մասնակցում են Ռուսաստանի տարածքում անցանկալի միջազգային կազմակերպությունների գործունեություններին։ Ստեփան Գրիգորյանի ղեկավարած կազմակերպությունը համագործակցում է արևմտյան հ/կ-ների, միջազգային կառույցների հետ: Նրան չի կարելի համարել ընդգծված հակառուսաստանյան դիրքորոշմամբ հանդես եկող փորձագետ, ավելին` ՌԴ տարածքում քրեական տարբեր հանցանքների մասնակից: Հետևաբար, ո՞րն է պատճառը: Իսկ գուցե Ռուսաստանի իրավապահ մարմինները ՀՀ քաղաքացիների «սև ցուցակ» վաղուց ունեն և դրանում ներառված են այնպիսի «անցանկալի մարդիկ», ովքեր համարձակվել են այս ընթացքում քննադատել Ռուսաստանի կողմից Հայաստանի հանդեպ վարվող քաղաքականությունը: Եթե կա՞ նման «անցանկալիների» ցուցակ Մոսկվայում, ապա, ուրեմն, թող պաշտոնական Երևանն էլ հայատյաց ու ադրբեջանամետ ռուսների ցուցակ կազմի: Չէ՞ որ դրանց պակասն այսօր չի զգացվում: Սա կարելի էր անել, եթե իհարկե, Հայաստանի ԱԳՆ-ն ՀՀ-ի շահերը պաշտպաներ: Բայց մի՞թե Ռուսաստանի ԱԳՆ-ում որևէ մեկը իրեն պարտավորված կզգա պատասխանել Էդվարդ Նալբանդյանին ու նրա ղեկավարած կառույցին: Իրականում, Ս.Գրիգորյանի հետ տեղի ունեցած աննախադեպ միջադեպից հետո  Մոսկվայից մեկշաբաթյա լռությունն էլ իր հերթին ցույց տվեց, թե ինչ մակարդակի է հասցրել Նալբանդյանը հայ-ռուսական հարաբերությունները: Նրան արհամարհում են, որովհետև համարում են իրենց ենթական, իսկ ենթակային, ինչպես հայտնի է, բացատրություններ չեն տալիս: Թամար Բագրատունի