Ինչո՞ւ են փախչում պաշտոնյանների երեխաները

Ինչքան պետք է մարդ չհարգի ինքն իրեն, որպեսզի մի երկրում, ուր ինքը բարձր պաշտոն է զբաղեցնում,կամ զբաղեցրել է ինչ որ մի պահի, եւ առհասարակ ինչ-որ պահի ի պաշտոնե մաս է կազմել երկրի կառավարման, ապագա չտեսնի այդ երկրում, իր երեխայի ապագան էլ որոնի օտար երկրներում: Ցավալի է, բայց փաստ: Հայաստանի պաշտոնյաների ու առհասարական քաղաքական էլիտայի մեծ մասը այդպիսին է: Մարդիկ, որոնք ի պաշտոնե ներկայանում են հույժ կարեւոր առաքելությամբ , թե օրնիբուն տքնում են իմ ու քո երեխայի ապագայի մասին մտածելով, իրենց զավակներին ունենում են օտար ափերում, օտար քաղաքացիություն ձեռքբերում ու դրսում տալիս կրթության: Զօրօրինակ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի որդու՝ Լեւոնի մի երեխան ծնվել է ԱՄՆ-ում, երկրորդրը՝ Ֆրանսիայում: ԱՄՆ-ում է ծնվել արդարադատության նախկին նախարար Հովհաննես Մանուկյանի որդին, ԿԳ փոխնախարարներից մեկն ինքն է օտար երկրի քաղաքացի,մեկ ուրիշ փոխնախարարի տղան ունի երկքաղաքացիություն: Վերջերս նաեւ Ոստիկանապետի դուստրը ծննդաբերեց ԱՄՆ-ում: Ներկայացված ցանկով ամենեւին որեւէ միտում չենք հետապնդում, այդ ցանկը կարող է անվերջ երկարել՝ հասնելով ինչեւ ընդդիմադիր շարքերին, որոնցից շատերի զավակների պորտն էլ կտրվել է օտար ափերում, այնտեղ է կերտվել նրանց ապագան, դրսերում են ստացել իրենց ուսումը: Ապշել կարելի է, երբ տեսնում ես մինչեւ անգամ, որ երկրումդ կրթության եւ մշակույթի քաղաքականություն վարողների երեխաներն են մասնագիտություն ստանում դրսի բուհերում, երբ առողջապահական խնդիրներն անգամ չեն վստահվում մեր երկրի մասնագետներին, երբ Պաշտպանության նախարարության պաշտոնյաներն են սեփական զավակների համար բանակից ազատելու նպատակով այլ երկրի քաղաքացիության ճար անում: Իհարկե, օրենքը երկքաղաքացիության դեպքում չի ազատում ծառայությունից, սակայն երկքաղաքացիության դեպքում մանեւրի հնարավորությունը մեծանում է , ու անհայրենիք մարդիկ առանց մի վայրկյան մտածելու երկրից դուրս են բերում պոտենցիալ զինվորներին: Բանը հասել է նրան, որ որոշ պաշտոնյաներ և օլիգարխներ հայրենիքում ամառային հանգիստն անցկացնելը հպարտությամբ մատուցում են որպես հայրենասիրության ցույց: Հայրենասիրությունը հայրենիքի մասին ամպագոռգոռ կոչերը չեն, ոչ էլ սրտաճմլիկ ողբը, հայրենասիրությունը քաղաքական դրոշ չէ, ոչ էլ անձնական հարստացման հնարավորություն։ Այն պաշտոնյաները, ովքեր իրենց երեխաների ապագան չեն կապում Հայաստանի հետ, պետք է դուրս շպրտվեն համակարգից, որովհետեւ կեղծ պատրիոտիզմի քողի ներքո նրանք աններելի դավաճանություն են գործում՝ երկրից դուրս բերելով ոչ միայն ֆինանսական կապիտալը, այլ ամենաթանկ ու անփոխարինելի՝ մարդկային ռեսուրսը, որն արդեն իսկ որպես արժեհամակարգ է ձեւավորվում ու եթե պաշտոնյաներն իրենց չեն վստահում, ապա շարքային քաղաքացին բարոյական բոլոր իրավունքն ունի փախչելու այդ ամենից: Անի Սահակյան