Էլեկտրիկ Երեւանից մեկ տարի է անցել

«Ինձ ծեծում էին հրեշտակները, որոնց հետ ես ընկերական զրուցում էի ամբողջ գիշեր…ինձ ծեծում էր կարմիր բերատավորը, ինձ ծեծում էր քաղաքացիական հագուստով ոստիկանը… Չգիտեմ էլ ինչ ասեմ, շատ բան կոտրվեց մեջս համակարգի նկատմամբ…»: Տողերը գրվել են մեկ տարի առաջ՝ հունիսի 23-ին, այն ժամանակ դեռ «ԳԱԼԱ» հեռուստաընկերության լրագրող Փայլակ Ֆահրադյանի կողմից: Ֆեյսբուքյան այս գրառումից տեղեկանում էինք, որ լրագրողը մեկն է տասնյակներից, որ վաղ առավոտյան բռնության է ենթարկվել ու  տարվել ոստիկանական բաժանմունք:  «Էլեկտրիկ Երեւանի» օրերն էին… -Փայլակ, հետհայացք կատարենք 2015-ի հունիսի 23-ին: Խնդրում եմ հակիրճ պատմիր կատարվածը: -Այդ օրը, ինչպես եւ մյուս իմ գործընկերները, Բաղրամյան պողոտայում իրականացնում էինք մեր մասնագիտական պարտականությունը: Օպերայի հարակից տարածքից մեկնարկեց երթը դեպի Բաղրամյան պողոտա, սակայն Սահմանադրական դատարանի շենքի մոտակայքում ոստիկանները փակեցին ակցիայի մասնակիցների ճանապարհը, թույլ չտալով նրանց շարժվել դեպի Բաղրամյան պողոտա: Այդ ժամանակ ակցիայի մասնակիցները որոշեցին նստացույց հայտարարել: Ու այդպես մինչեւ լուսաբաց: Հետո տեղի ունեցավ այն, ինչը հայտնի է բոլորին: Ոստիկանությունը կիրառեց բռնի ուժ ակցիայի մասնակիցների եւ տեղում աշխատող լրագրողների նկատմամբ:  Իմ կարծիքը մեկ տարի հետո էլ նույնն է մնացել: Ոստիկանները անօրինական են գործել, իսկ անօրինական գործողները պետք է կրեն պատասխանատվություն: -Հիշում եմ՝ այդ օրերին ԶԼՄ ներկայացուցչները տարբեր պահանջներ էին ներկայացնում ոստիկանությանը, ո՞րն էր քո պահանջը: -Երբ ոստիկանները բռնի ուժ կիրառեցին ինչպես ակցիայի մասնակիցների, այնպես էլ տեղում իրենց մասնագիտական պարտականությունը կատարող ԶԼՄ ներկայացուցիչների նկատմամբ, նրանցից մի քանիսին նաեւ անօրինաբար բերման ենթարկեցին Ոստիկանության տարբեր բաժանմունքներ: Բերման ենթարկվածների թվում էի նաեւ ես: Իմ գործընկերներից շատերը նաեւ կրել էին տեխնիակական վնասներ: ՄԻ քանիսի տեսախցիկներն էին կոտրել ոստիկանները: Փոխհատուցման մասին խոսք գնաց: Իմ պահանջը ինչպես այդ օրը, այնպես էլ հիմա նույնն է մնացել. պետք է պատժվեն անօրինական հրաման տվողներն ու այդ հրամանը կատարողները, կլինեն նրանք բարձրաստիճան, թե շարքային ոստիկաններ: -Մեկ տարի է անցել, գործը ի՞նչ փուլում է եւ հավատում ես արդյո՞ք, որ այն կստանա ճիշտ  հանգուցալուծում: -Տեղի ունեցածի առնչությամբ Հատուկ քննչական ծառայությունում քրեական գործ է հարուցվել՝ հունիսի 23-ին բռնություն գործադրելով զուգորդված պաշտոնեական լիազորություններն անցնելու, պաշտոնատար անձանց կողմից պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով` լրագրողի մասնագիտական օրինական գործունեությանը խոչընդոտելու, ուրիշի գույքը դիտավորությամբ ոչնչացնելու կամ վնասելու դեպքերի առթիվ: Մեկ տարի է ընթանում է  նախաքննություն: Ես որպես տուժող եմ ներգրաված: Նախաքննության գաղտնիությունից ելնելով՝ մանրամասներ հայտնել չեմ կարող, բայց վստահաբար կարող եմ ասել, որ լիահույս չեմ, որ իրական մեղավորները կպատժվեն: Այս իշխանությունների օրոք ոչ մի հանցագործություն չի բացահայտվում: -Փայլակ, քո անունը հաճախ է կապվում տարբեր լրագրողական ինտրիգների հետ… Շատ հաճախ քո հարցերը դուր չեն գալիս այս ու այն պաշտոնյաներին, նրանք  անգամ հունից դուրս են գալիս ու, առնվազն, լեզվակռիվը պատրաստ է… Վերջին դեպքն էլ պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանի հետ է կապված, երբ պատգամավորը , եթե ճիշտ եմ հիշում, քեզ վիրավորել էր: Ի՞նչ եղավ այդ գործը: -Ինձ շատ քիչ է հետաքրքրում, որ պաշտոնյաներին դուր չեն գալիս իմ հարցերը: Ես ամեն դեպքում իմ հարցերով նրանց չեմ վիրավորում: Մի փոքր համաձայն չեմ Ձեր դիտարկման  հետ, թե իմ անունը կապվում է լրագրողական ինտրիգների հետ: Ես կատարում եմ իմ աշխատանքը, ես լսողի դերում չեմ կարող լինել, եթե պաշտոնյան հարցազրույց է տալիս, եւ ակնհայտ ստում է, ես պարտավոր եմ արձագանքել:  Պատգամավոր Մհեր Սեդրակյանի հետ տեղի ունեցածից հետո,  հավանաբար տեղյակ եք, որ երեք լրագրողական կազմակերպություններ դիմել էին ԱԺ էթիկայի հանձնաժողով: Հանձնաժողովի ղեկավար Հարությունյան Խոսրովի որոշման մասին եւս հայտնել եմ իմ տեսակետը: -Աշնանը Գյումրիում ՏԻՄ ընտրություններ են, որ անցկացվելու է Ընտրական նոր  օրենսգրքի  համաձայն: Սա նշանակում է, որ նոր պայմաններ են ոչ միայն թեկնածուների, այլ լրագրողներիս համար… Ըստ քեզ, սա բարդացնելու՞ է լրագրողի աշխատանքը եւ կարո՞ղ ենք սպասել ազատ ու թափանցիկ ընտրություն: -Ազատ եւ արդար ընտրություններ կազմակերպելու համար բնավ պարտադիր չէր ընտրական օրենսգիրքը փոխել: Արդյո՞ք նախկին ԸՕ-ում գրված էր, որ կարող են ընտրակաշառք բաժանել, կամ, ասենք, կիրառել վարչական ռեսուրս, որ հիմա էլ փոխել են օրենսգիրքը, հայտարարելով, թե սա այլ հնարավորություն է: Նոր պայմաններ կան թեկնածուների համար: Առաջադրվելու համար նրանք պետք է կուսակցական դառնան: Սա իրենց խնդիրն է: -Եւ վերջում, որպես գյումրեցի, ու՞մ ես տեսնում որպես քաղաքապետ: Իհարեկ, դեռ ոչ բոլոր հավանական թեկնածուների անուններն են հրապարակված, բայց մամուլում շրջանառվում են գործող եւ նախկին քաղաքապետեր՝ Սամվել Բալասանյանի եւ Վարդան Ղուկասյանի անունները, խոսվում է նաեւ պատգամավորներ Մարտուն Գրիգորյանի եւ Հովհաննես Մարգարյանի, նախկին արդարադատության նախարար Հովհաննես Մանուկյանի, ՇՄ  կրթության վարչության պետ Սահակ Մինասյանի  եւ անգամ «Գյումրու մոր եւ մանկան ավստրիական հիվանդանոց» ՓԲԸ գործադիր տնօրեն Աշոտ Կուրղինյանի թեկնածությունների մասին: -Ձեր թվարկած անձանցից եւ ոչ մեկին չեմ տեսնում որպես իմ քաղաքի ղեկավար: Գյումրին պետք է ունենա այնպիսի ղեկավար, որը իսկապես մտահոգված է քաղաքի խնդիրներով: Գյումրու քաղաքապետ կդառնա այն անձը, ով կստանա ոչ թե իշախանությունների, այլ գյումրեցու «դաբրոն»: Իշխանությունները, կարծում եմ, շատ լավ գիտեն, որ Շիրակի մարզում, Գյումրիում իրենց տոկոսներ խփել չի հաջողվում: Աշոտ Ասատրյան Ասպարեզ