Լռություն հազարավոր բառերի փոխարեն

Արտգործնախարար Զոհրաբ Մնացականյանը, Ազգային ժողովում պատասխանելով պատգամավորների և լրագրողների հարցերին, մի շարք ուշագրավ արձանագրումներ է արել։
Նախ` խոստովանել է, որ վարչապետը մոլորեցնում էր հպարտ քաղաքացիներին` ասելով, որ վերջին երկու տարիներին բանակցություններ չկան, որ առանց Արցախի մասնակցության չեն էլ լինի։ ՌԴ արտգործնախարար Լավրովը իր հայտարարությամբ խառնեց իրենց խաղաքարտերը, հիմա չխոստովանելն անհարմար է լինելու, դիմացը ոչ թե ՀՀ նախկին ռեւանշիստն է, այլ ռազմավարական գործընկեր պետության թիվ մեկ դիվանագետը, Մինսկի խումբը, եւ Փաշինյանն ու մյուսները չեն կարող կատեգորիկ հերքել, սուտ հանել հայտարարության հեղինակին:

Մնացականյանը միանշանակ չի հաստատել, բայց և չի հերքել, որ սեղանին շատ կոնկրետ փաստաթուղթ է դրված։ Ավելին` չի բացառել, որ դա հենց Լավրովի բարձրաձայնած տխրահռչակ փուլային կարգավորման տարբերակն է: Պարզապես «հիմա այդ հարցը թափ տալու կարիք չկա»,-ասել է նա և շարունակել, թե «տերմինները»` փուլային, փաթեթային, կարևոր չեն. «Եթե որևէ մեկը ենթադրում է, որ կարող է լինել այնպիսի փուլային տարբերակ, որտեղ հայկական կողմը խախտում է պարտավորությունների համադրությունը, ապա դա չաշխատող տարբերակ է։ Կար մի գործընկեր ժամանակին` ասում էր, համաձայն ենք փուլային տարբերակին, եթե առաջին փուլում ստատուսի հարցն է լուծվում, հետո` մնացածը։ Այսինքն` մեզ համար չափազանց էական է ձևավորել փաթեթային շրջանակ, որտեղ պարտավորություններն արտահայտված են, համադրելի են, շոշափելի են, վերահսկվող են»։

Զոհրաբ Մնացականյանն այս խոստովանական ցուցմունքները տվել է առերեսման ժամանակ, ինչից այդպես էլ խուսափում է Նիկոլ Փաշինյանը: Լավրովի հայտարարությունից մոտ մեկ ամիս է անցել, բայց Փաշինյանը համառորեն լռում է ու շրջանցում թեման այն պարագայում, երբ պատրաստ էր շուրջօրյա լայվ մտնել, երբ ինչ որ մեկն իշխանությանն ասում է՝ աչքիդ վերեւը հոնք կա: Նիկոլ Փաշինյանը իր խամաճիկ պատգամավորների միջոցով տասնյակ թեմաներ օրակարգ նետեց, խորհրդարանը վերածեցին նույնիսկ հայհոյանքների թատերաբեմի, միայն թե շեղեն հանրության ուշադրությունն այս թեմայից: Մի քանի օր անհետանալուց հետո Փաշինյանը ճիշտ է վերադարձավ լայվի ռեժիմ, բայց գերադասեց Աննայի հետ եթերում գյալաջի անել, կամ փոքրիկ Արփիի հետ խաղալ, միայն թե չանդրադառնա Լավրովի հայտարարությանը:

Խնդիրն այն է, որ մեր տեղեկություններով իշխանությունը ստանալուն պես Փաշինյանի առջեւ դրվել է տխրահռչակ փուլային տարբերակը, թեմայից հասկացողները հորդորել են չմտնել այդ ծանր բեռի տակ, հայ ժողովուրդը դա չի ներելու, որքան էլ պետության ղեկավարը լեգիտիմ լինի: Որեւէ մեկին չի հաջողվելու հող հանձնել, քանզի Արցախի տարածքները Հայաստանի անվտանգությունն են, հանձնել այդ տարածքները,կնշանակի հանձնել Սյունիքը, հասնել Երեւանին…

Փաշինյանը նույն կերպ անհետացել է նաեւ Միքայել Մինասյանի հայտնի լայվից հետո, որով նա հայտարարեց, ԱԱԾ տնօրեն եղած ժամանակ Արթուր Վանեցյանը հանդիպել է իրեն, ասել, որ Փաշինյանն է ուղարկել, առարկում էր սիմվոլիկ գումար մուծել մի հիմնադրամի, քաղաքական չեզոքություն պահի, որից հետո կապրի հանգիստ:

Մի քանի ամիս առաջ էլ Վանեցյանն էր հայտարարել, որ Փաշինյանի հանձնարարությամբ հանդիպել է Մինասյանին, բայց պատճառների ու զրույցի մասին չէր մանրամասնել՝ թերեւս դա թողնելով Փաշինյանին: Բայց վերջինս այդպես էլ չխոսեց այս թեմայի մասին, գուցե այն պատճառով, որ եթե խոստովանի, ոչ միայն խայտառակ է լինելու, այլ պատասխանատվության է ենթարկելու պաշտոնական դիրքը չարաշահելու հիմքով, իսկ եթե պարզվի, որ Փաշինյանը միայն Մինասյանի հետ նման կերպ չի վարվել, ցանկն ավելի մեծ է, եւ շատերը այդ այսպես կոչված սիմվոլիկ գումարը փոխանցել են, մեղադրանքին նորը կգումարվի: Ուստի եւ գերադասում է լռել:

Ինչն ավելի խոսուն է, քան հազարավոր բառերը:

Անի Սահակյան