Ատելության խոսքի դեմ՝ հայհոյանքով ու սպառնալիքով

Իշխանությունը որոշել է պայքարել խոսքի ազատության դեմ եւ դա փաթեթավորել է բռնության եւ ատելության քարոզի դեմ պայքար: Այսօր խորհրդարանում քննարկման էր դրված բռնության կոչի, դրա քարոզի եւ բռնությունն արդարացնելու համար կալանքի, տուգանքի, ազատազրկման տեսքով քրեական պատասխանատվություն սահմանող օրինագծերի փաթեթը, որը հեղինակել է Արդարադատության նախարարությունը: Առաջարկվում է քրեական պատասխանատվություն սահմանել անձի հանդեպ սեռով, ռասսայով, մաշկի գույնով, էթնիկ-սոցիալական ծագմամբ, լեզվով, կրոնով, քաղաքական կամ այլ հայացքներով, կրոնական փոքրամասնությանը պատկանելով, գույքային վիճակով, տարիքով և այլ հանգամանքներով պայմանավորված բռնություն գործադրելու հրապարակային կոչերի, նման բռնությունը հրապարակայնորեն արդարացնելու կամ քարոզելու համար:

«Խոսքի ազատության իրավունքը մեր օրերում չարաշահվում է, ոտնահարում մարդու պատիվն ու արժանապատվությունը: Սոցցանցերում կան համակարգիչների դիմաց նստած «դուխով» մարդիկ, որոնք վիրավորում են քաղաքական հայացքներ ունեցողներին, բռնության կոչեր անում, ատելության խոսք տարածում»,-ԱԺ ամբիոնից հայտարարեց «Լուսավոր Հայաստանի» պատգամավոր Անի Սամսոնյանը:
«Ափսոսում եմ Արդարադատության նախարարության կատարած աշխատանքի համար, որովհետեւ այդ «դուխով» անձանց խրախուսում է նաեւ իշխանությունը: Այդ «դուխով» մարդկանց ծառայությունը դուր է գալիս իշխանության ներկայացուցիչներին: Երբ ինձ «ֆեյսբուքում» վիրավորում են իմ քաղաքական հայացքների համար, բռնության եւ կարմիր մազերս կտրելու կոչեր անում, դա դուր է գալիս իշխանության ներկայացուցիչներին, որովհետեւ նման ծառայությունը փորձ է անում ինձ լռեցնելու»,-ասաց Անի Սամսոնյանը:

ԲՀԿ խմբակցության պատգամավոր Նաիրա Զոհրաբյանը հիշեցրեց, որ ինքն այն քաղաքական գործիչներից է, որը պարբերաբար հայտնվում է ատելության խոսքի թիրախում։ Մինչդեռ այսօր անհանգստանում է՝ չստացվի այնպես, որ ատելության խոսքի քրեականացումը վնասի խոսքի ազատությանը։
«Իրական օգտատեր անգամ կոչ էր անում ինձ վառել հրապարակում, վառել ինչպես Ժաննա դ’Արկին։ Ինձ համար այսօր ատելության և թշնամանքի խոսքը ազգային անվտանգության վտանգ է ներկայացնում։ Բայց ինչպե՞ս օրենսդրորեն սա կարգավորել։ Անկեղծ ասած, ես չեմ տեսնում օրենսդրական այն ոսկերչական իրապես գրագետ լուծումները, որոնցով մենք չենք վնասելու խոսքի ազատությանը, որ սողանցք չենք թողնելու տարատեսակ չարաշահումների համար»,– ասաց Զոհրաբյանը՝ տեղեկացնելով, որ բանաձեւը տարիներ շարունակ չեն կարողանում սահմանել մինչեւ անգամ ԵԽԽՎ-ում:

ԲՀԿ պատգամավոր Շաքե Իսայանն էլ նկատեց. «Հասկանալի չէ, թե ինչ է նշանակում ծնունդով պայմանավորված բռնության կոչ: Բացի այդ, եթե որեւէ քաղաքացի բռնության կոչ պարունակող հայտարարություն է տեղադրում իր էջում, իսկ ես, ենթադրենք, «լայքում» եմ դա, այս դեպքում համարվո՞ւմ է, որ ես բռնության հրապարակային արդարացում եմ անում: Ուստի բռնության կոչը հրապարակային արդարացնելու դրույթը եւս խնդրահարույց է»:

ԼՀԿ պատգամավոր Գեւորգ Գորգիսյանն էլ առաջարկեց կարճատեւ լարել հիշողությունը. «Հիշենք, թե այս ամենն ինչից է սկսվել՝ միմյանց չհարգելուց, անհանդուրժողականությունից, քաղաքական բանավեճը միջանձնային հարաբերությունների մակարդակի իջեցնելուց: Մարդիկ, որոնք ժամանակին հայհոյանք էին գրում պատգամավորների եւ այլ անձանց մասին, հիմա պատգամավոր են դարձել եւ չեն ամաչել արածի համար: Նրանք չեն երկմտում մարդկանց մեղադրել մի բանում՝ առանց հաշվի առնելու մարդու անցած ճանապարհը կամ մարտական ճանապարհը: Մինչեւ չսովորենք իրար հարգել եւ այս ամբիոնը բամբասանք տարածելու համար չօգտագործել, արդյունքի չենք հասնի: Պիտի սովորենք լսել միմյանց եւ հանրությանը շերտերի չբաժանել: Քանի դեռ այս ամբիոնից ասում ենք, որ ով բարեւել է ինչ-որ մեկին, ուրեմն տականք է, պետք է վառել, ծեփել, փռել, նման օրենքները մեզ չեն փրկելու: Ատելության դոզան համացանցից մտել է իրական կյանք, երբ մարդիկ ազդանշան տալու համար իրար դանակահարում են, նարդի խաղալիս՝ ծեծում: Սրա դեմ առաջինը քաղաքական էլիտան պետք է պայքարի»:
Ու մինչ իշխանականները չէին ավարտել իրենց պուպուշ-պուպուշ ելույթները այս նախագծի մասին, տեղի ունեցավ Գեւորգ Պապոյան-Էդմոն Մարուքյան փոխհրաձգություն: Իրավիճակը լարվեց, միմյանց հայհոյեցին, անգամ հասավ սպառնալիքների։

Անի Սահակյան