Մանր ժուլիկություն, թե՞ անփութություն

Սահմանադրական հանրաքվեի Այո-ի խորհրդանիշի կամ այլ կերպ ասած՝ լոգոյի գրագողության փաստը մեծ աղմուկ է բարձրացրել:Երեկ պարզ դարձավ, որ իշխանությունը 3 միլիոն վճարել է հանրաքվեի քարոզարշավի լոգոյի համար, արդյունքում պարզվեց, որ այն գողացված է՝ 1991 թվականի հանրաքվեին նվիրված նկարից:

Փաստն այդ ուշագրավ է մի քանի դրվագներով: Նախ այն, որ վեր հանեց իշխանության բացարձակ անգրագիտությունը, փնթիությունը եւ հարցերին մատների արանքով նայելու սովորությունը: Ինչպես կարելի է մրցույթ հայտարարել, հայտեր ընդունել, դրամական մրցանակ սահմանել, բայց նեղություն չտալ փոքրիկ ուսումնասիրություն անել google որոնողական համակարգում ու չհայտնվել, մեղմ ասած, անհարմար վիճակում՝ խաբված ու խայտառակված: Թվում է, թե սա մի մանրուք է ու չարժե այդքան լրջացնել հարցը, բայց, ի վերջո, մանրուքներից են գոյանում մեծ գործերը եւ կազմակերպված մարդը, քաղաքական ուժը այդպիսի վերաբերմունք է դրսեւորում ցանկացած հարցում: Եթե չասենք, որ մանրուքի համար իշխանությունը երեք միլիոն չէր վճարի, կամ երբ պարզվեր, որ կեղծ լոգո են իրենց ծախել, փոխվարչապետ Տիգրան Ավինյանը չէր զբաղվի լոգոյի իրական հեղինակի փնտրտուքներով: Իհարկե, հաշվի առնելով իշխանության բնույթը, չի բացառվում, որ կատարվել է մանր ժուլիկություն, 90-ականների իշխանության ժառանգորդները, իսկապես, ցանկացել են կրկնել անկախության հանրաքվեի լոգոն եւ յուրային մեկի հետ փոխհամաձայնության է եկել այս հարցում, թե իբր իրենք անտեղյակ ընդունել են կրկնօրինակված տարբերակ, որ իրենք էլ են իրենց խաբված զգում, միգուցե, հույսեր փայփայելով, որ փաստն այդ ջրի երես դուրս չի գա: Բայց ինչպես տեսնում ենք մախաթը պարկում դժվար է թաքցնել: Ու հիմա, իշխանության քայլերից կարելի է դատել, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել: Եթե հայտարարեն, որ այլեւս հնարավոր չէ փոխել, քարոզարշավն արդեն սկսել է, իսկ լոգոյի փոփոխությունը ֆինանսական, տեխնիկական խնդիրներ է առաջ բերելու, ապա անկասկած է, որ գործ ունենք մեր նշած ժուլիկության հետ: Հակառակ պարագայումէ իշխող ուժը պետք է պատասխանատվության առաջ կանգնացնի լոգոյի հեղինակին, խնդիրը ոչ միայն իրենց ֆռռացնելն է, այլեւ քրեական օրենքի տեսանկյունից հեղինակային և հարակից իրավունքները խախտելու համար առկա է քրեական պատասխանատվությունը` ՔՕ-ի 158 -րդ հոդվածով:

Անի Սահակյան