Նիկոլ Փաշինյանի սուտը, վարչապետը հերքեց ինքն իրեն

Որ Սահմանադրական դատարանի գործող կազմը լուծարելը Նիկոլ Փաշինյանի համար կենաց-մահու խնդիր է դարձել, վարչապետն ինքն անձամբ արդեն չի թաքցնում փաստը: Վերջին ասուլիսի ընթացքում էլ նա գերնյարդային էր խոսում Հրայր Թովմասյանին օր առաջ, ժամ առաջ հեռացնելու մասին:

Բայց որ պետության ղեկավարը նպատակին հասնելու համար կարող է էժանագին մանիպուլացիաներ անել, այնպիսի ստեր հնարել, որ հաջորդ պահին հենց ինքն էլ կհերքի իր ստերը, պատկերացնել անգամ հնարավոր չէր: Այսպիսով՝ Կապանում տեղի ունեցած ասուլիսի ժամանակ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, թե Սահմանադրական դատարանի նախագահ Հրայր Թովմասյանը ամիսներ շարունակ իր ծառաություններն է առաջարկել նոր իշխանություններին. «2018 թվականի մայիսից սկսած՝ Հրայր Թովմասյանը սկզբում ամենօրյա, հետո ամենշաբաթյա, հետո ամենամսյա ռեժիմով իր ծառայություններն է առաջարկել ինձ՝ ասելով՝ ես եմ Սահմանադրության այս տեքստի հեղինակը, և ես ուզում եմ ձեզ պատմել բոլոր խութերի մասին, և մենք կարող ենք իրար հետ անել չգիտեմ ինչեր: Եվ նա այդ առաջարկութունների ֆոնին ուղարկվել է համապատասխան տեղը: Ես կոռումպացված ռեժիմի ներկայացուցիչների հետ համագործակցելու ցանկություն ոչ ունեցել եմ, ոչ ունեմ, ոչ էլ կունենամ: Իսկ ՀՀ-ն պետք է ունենա Սահմանադրական դատարան»:

Իհարկե, ասուլիսից անմիջապես հետո Սահմանադրական դատարանի նախագահ Հրայր Թովմասյանը հայտարարություն տարածեց ոչ միայն հերքելով Փաշինյանի ստերը, այլեւ խոստանալով, որ եթե փաստ չներկայացնի դատի է տալու նրան: Ի պատասխան Փաշինյանն էլ խոստացավ Երեւան հասնելուն պես ներկայացնել փաստը, բայց այդպես էլ մնաց Կապանում: Ենթադրվում է՝ Երեւան վերադառնալուն պես Փաշինյանը ինչ-որ մի բան կհնարի իր գրպանում գտնվող իրավապահ խամաճիկների օգնությամբ: Բայց հարց է առաջանում՝ եթե Հրայր Թովմասյանն, իսկապես իր ծառայություններն էր առաջարկել դեռեւս հեղափոխությունից հետո, ինչու Փաշինյանը չընդունեց նրան որպես նոր Հայաստանի ՍԴ նախագահ, ինչպես որ արեց բազմաթիվ նախկին պաշտոնյաների դեպքում՝ ՀՀ գլխավոր դատախազից սկսած, վերջացրած կեղծված ընտրությունները լեգիտիմացրած ԿԸՀ նախագահ Տիգրան Մուկուչյանով: Ավելին, կոնկրետ Արթուր Դավթյանի վերաբերյալ ուղիղ հարց հնչեց, թե ինչպես նա դարձավ նոր Հայաստանի պաշտոնյա: Փաշինյանի պատասխանը ավելի քան խոսուն էր, նա անհիմն մեկնաբանություններով փորձեց բացատրել, թե 2017-ին իրենց ձայնը ընտրակաշառքով վաճառած ՀՀ քաղքացիները 2018-ին ձայն տալով իրեն, դարձել են նոր Հայաստանի մաս, նույն կերպ այդ պաշտոնյաները, այդ թվում նաև նախկին իշխանության կողմից նշանակված գլխավոր դատախազ Արթուր Դավթյանը, ծառայելով նոր իշխանություններին, դարձել է նոր Հայաստանի մաս:

Ստացվում է, որ այդ ձևաչափի մեջ չի տեղավորվել միայն ՍԴ նախագահը, եւ Փաշինյանն ինքն իրեն հերքեց Թովմասյանի՝ ծառայություն մատուցելու պատրաստակամության հարցում:
Առհասարակ` Փաշինյանը ինքն իրեն պատանդ է վերցրել նախկինների հարցում: Մի կողմից՝ որոշ նախկինների ամուր պահում է իր կառավարությունում, բայց նեղվում է, երբ ուրիշները քննադատում են իր իշխանությանը՝ համեմատելով նախկինների հետ: Նա չխնայեց անգամ իր երբեմնի դաշնակից Էդմոն Մարուքյանին՝ ակնհայտ սպառնալով: << Հայկ Մարությանը Տարոն Մարգարյանը չի, ես Սերժ Սարգսյանը չեմ... չի կարելի ժողովրդի իշխանության վստահությունը ունեցող իշխանության հետ էդ լեզվով խոսել։ Սա 2015, 16 եւ նույնիսկ, 17 թիվը չէ, որ իշխանության հետ շանտաժ-առեւտուր, առեւտուր-շանտաժ բանաձեւով հնարավոր լինի խոսել։ Ինքնաոչնչացմամբ են զբաղված էդ մարդիկ։
... Եթե պարոն Մարուքյանը շարունակի «տեղը չբերել», հայտնվելու է Արմեն Աշոտյանի դերում... ստեղծագործական իմաստով>>-, հայտարարեց նա: Միայն թե Նիկոլ Փաշինյանը պիտի պարզաբանի՝ ժողովուրդ ասելով ո՞ւմ նկատի ունի, նրանց, ովքեր էյֆորիայի տակ դեկտեմբերյան ընտրություններին ձայն տվեցին իրեն: Իսկ մյուսները ժողովուրդ չեն, որ այդ անհավասար պայմաններում իրենց ձայնը տվել են քաղաքական այլ ուժերին, օրինակ 100 հազարը՝ ԲՀԿ-ին, 80-ը՝ ԼՀԿ-ին եւ մոտավորապես այնքան մարդ, որքան Իմ Քայլին են ձայն տվել, չեն մասնակցել ընտրություններին:

Անի Սահակյան